ΧΑΡΙΚΛΕΙΑ έγραψε:
Η ενοικίαση μιας επιλεγμένης κατοικίας για διαμονή σε βάθος χρόνου είναι ακόμα καλύτερη. Η ασφάλεια του να έχεις ένα "δικό" σου σπίτι δεν είναι παρά ένας μύθος η αν θέλεις κατι πολύ σχετικό.

Επίσης, μπορείς να πληροφορηθείς πάνω στο θέμα αυτό, από έναν οικονομολογο ο οποιος θα σε ενημερώσει τι σε συμφέρει περισσότερο να πράξεις.
Πολλοί ειδικοί επιμένουν ότι το να μένεις στο ενοίκιο δεν είναι καθόλου μα καθόλου κακή ιδέα.

Η ερώτηση δεν αφορά το αν είναι καλύτερο έτσι ή αλλιώς αλλά πώς μπορείς να διασφαλίσεις το έτσι. Το αν είναι μύθος η ασφάλεια ή όχι δεν είναι κάτι αντικειμενικό.

Στο κάτω-κάτω ας μην ξεχνάμε ότι το πιο σημαντικό είναι το πώς θα εξασφαλίσεις ότι όχι μόνο δεν θα σου πάρουν το σπίτι, αλλά ούτε την υπόλοιπη περιουσία και ότι θα έχουν και οι δυό το αυτονόητο που ισχύει για ετερόφυλα ζευγάρια. Χωρίς να αναλύσουμε την περίθαλψη, ασφάλιση, σύνταξη, αυτοκίνητο κλπ κλπ.

Ότι και να εξασφαλίσεις, θα πρέπει να κάνει την 10πλάσια δουλειά για να το κάνεις. Και αν τα καταφέρεις.

Σημείωση: Συγγνώμη, οι οικονομολόγοι είναι αυτοί που προβλέπουν τι είναι καλύτερο οικονομικά σε 10-20-30 χρόνια; Για να ξέρω. Και για ρώτα, πόσοι από αυτούς ΔΕΝ έχουν δικό τους σπίτι.

Έδωσα μιαν άλλη διάσταση στο θέμα ΣΠΙΤΙ. Το κοίταξα κι αλλιώς. Υπό διαφορετική και ρεαλιστική γωνία αφού υφίσταται και αυτή η πραγματικότητα. Η άποψη μου δεν είναι μονόδρομος ούτε και
η τελική επιλογή δική μου.

Το νοίκι vs ιδιόκτητο σπίτι είναι από μόνο του ένα θέμα, προφανώς για τον καθένα η επιλογή μπορεί να είναι διαφορετική. Το ζήτημα είναι ΝΑ ΜΠΟΡΕΙ ένα ζευγάρι να διασφαλίσει το ιδιοκτησιακό παρόν και μέλλον του ιδιόκτητου σπιτιού του και γενικά της περιουσίας του (τα περί ασφάλισης είναι μια άλλη θλιμμένη ιστορία). Είναι κάτι ανάλογο του γάμος (ή σύμφωνο συμβίωσης) vs ελεύθερη συμβίωση: το θέμα δεν είναι πόσοι θα επέλεγαν το γάμο, αν τους δινόταν επιλογή, το θέμα είναι ΝΑ ΤΟΥΣ ΔΩΘΕΙ επιλογή.

Θα πω πάντως κι εγώ πως η "μονιμότητα" πολλές φορές αποδεικνύεται μύθος, όχι μόνο στην αγορά σπιτιού, γενικά.

@whoever
Η αιώνια παιδική πλευρά του ανθρώπου. Η μονιμότητα και η κτητικοτητα είναι δυο μύθοι που θα μας συνοδεύουν δια βίου.

Θα σ αγαπώ για πάντα- θα σε θυμάμαι για πάντα- θα μείνω στην ίδια πόλη για πάντα- θα εργάζομαι στον ίδιο χώρο για πάντα.
Αυτός ο άνθρωπος είναι δικός μου- Αυτό μου ανήκει είναι δικό μου δικό μου, δικό μου, δικό μου, κατάδικο μου για παντα ΣΤΟΝ ΑΙΩΝΑ ΤΟΝ ΑΠΑΝΤΑ.

Η γνώση της προσωρινότητας μας σ αυτό το κόσμο μας αναγκάζει να δημιουργούμε μύθους και να παίζουμε με τις λέξεις εναντίον των λήξεων.
Ανθρώπινο δε λέω. Πανανθρώπινο. Κατανοητό.

Ευχαριστώ για τις διευκρινήσεις - ειδικά τον φίλο "dikigoros".
Διασκεδάζω με το σχόλιο της Χαρίκλειας - πόσο δίκιο έχει πως το "για πάντα" βγάζει συνήθως σε κάτι πολύ συντομώτερο.

Το ζητούμενο βεβαίως στην αγορά σπιτιού (για μένα) δεν είναι τόσο ένα οικονομικό όφελος αλλά το να μπορείς να οργανώσεις το χώρο που μένεις όσο καλά θέλεις, χωρίς το συνεχή φόβο οτι μια μέρα θα σου ζητηθεί από τον ιδιοκτήτη του να τον εγκαταλείψεις προκειμένου να εγκατασταθεί ο γιός του που "μεγάλωσε" και θέλει πια "το χώρο του".

Οταν δε ξεπερνάς και τις ηλικίες, η εξεύρεση νέας κατοικίας κάθε τόσο και η αγγαρεία μιας μετακόμισης γίνονται κάπως δύσκολες ασκήσεις για gay γερόντια.