Η ιστορία ενός Λευκορώσου ακτιβιστή (13-05-2009)
Όταν ήμουν μικρός, είχα διαμορφώσει μια τελείως αρνητική άποψη για την ομοφυλοφιλία μου, ακούγοντας όλα τα κακεντρεχή αστεία και ανέκδοτα για τους "πισωγλέντηδες". Δεν με ενοχλούσε τόσο το ότι δεν έκανα σεξ, αλλά κυρίως το ότι ένιωθα μόνος μου.

Χωρίς πρόσβαση στο διαδίκτυο ή σε γκέι λογοτεχνία, η μόνη πηγή πληροφόρησης ήταν τα λιγοστά σχετικά με την ομοφυλοφιλία άρθρα που ενίοτε δημοσιεύονταν στον τύπο.

Όλα ξεκίνησαν για μένα όταν ήμουν 16 κι όταν, για πρώτη φορά στη ζωή μου, αποφάσισα να πάω σε ένα γκέι πάρτι στην πρωτεύουσα Μινσκ. Ήξερα από νωρίς ότι ήμουν γκέι και το γεγονός αυτό δεν μου προκαλούσε έκπληξη. Αλλά, στο πάρτι εκείνο συνειδητοποίησα ότι δεν είμαι μόνος μου, ότι υπάρχουν κι άλλα αγόρια σαν και μένα. Κατάλαβα πλήρως τι σημαίνει να είσαι γκέι, ένιωσα περήφανος και χαρούμενος που υπήρχε η ΛΟΑΤ κοινότητα γύρω μου σαν μια μεγάλη οικογένεια. Κατάλαβα επίσης ότι έπρεπε να δραστηριοποιηθούμε ανοιχτά και να σταματήσουμε να κρυβόμαστε στην γνωστή "ντουλάπα" του φόβου ή στα υπόγεια κλαμπ.

Έστησα την πρώτη μου γκέι ιστοσελίδα και μετά από λίγο είδα ότι πολύς γκέι κόσμος άρχισε να έρχεται σε επαφή μαζί μου μέσω αυτής. Αυτό μου έδωσε ώθηση να περάσω στο επόμενο στάδιο - ήταν η κατάλληλη στιγμή να ξεκινήσω ένα κίνημα για τα δικαιώματα των σεξουαλικών μειονοτήτων στη χώρα.

Αγαπώ τη χώρα μου. Γνωρίζω ότι στην (δυτική) Ευρώπη ο κόσμος είναι πολύ απελευθερωμένος. Μπορούν να ταξιδεύουν, απολαμβάνουν αναφαίρετα δικαιώματα, συναντιούνται και μιλούν ανοιχτά και η φωνή τους φτάνει παντού. Στην Λευκορωσία έχουμε περιορισμένα δικαιώματα κι ελευθερίες. Αυτό το κατάλαβα καλύτερα όταν ταξίδεψα στην Ευρώπη τον περασμένο Φεβρουάριο. Με κάλεσε ο Ρώσος συνάδελφος από το GayRussia.Ru (με τον οποίο συνδιοργανώνουμε το φεστιβάλ Σλαβικής Περηφάνιας στην Μόσχα τον Μάιο) με σκοπό να συμμετέχουμε σε μια σειρά συναντήσεων στα όργανα της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε Βρυξέλλες, Στρασβούργο και Γενεύη.

Έχουμε ακόμη πολύ δρόμο μπροστά μας για να πλησιάσουμε τις κατακτήσεις των υπόλοιπων Ευρωπαίων στα θέματα των γκέι δικαιωμάτων. Παρόλα αυτά, ομοφυλόφιλοι, λεσβίες και τρανσεξουαλικοί υπάρχουν στη χώρα μας, ακόμα κι αν η κουλτούρα μας είναι κάπως "υπόγεια" ακόμα.

Γενικά μιλώντας, βίαιες ομοφοβικές συμπεριφορές δεν παρατηρούνται στην κοινωνία της Λευκορωσίας. Ένα φεστιβάλ Γκέι Περηφάνιας θα ήταν πιο εύκολο να πραγματοποιηθεί στο Μινσκ, παρά στη Μόσχα, στη Ρίγα ή το Βελιγράδι. Η επίσημη εκκλησία δεν έχει καμία επιρροή στην Λευκορωσία. Ακόμα κι έτσι όμως, το να πάρεις άδεια για μια δημόσια εκδήλωση θεωρείται "Mission Impossible"!


Πέρυσι, οι αρχές αρνήθηκαν να δώσουν άδεια σε 5 εκδηλώσεις που οργανώνονταν από την ΛΟΑΤ κοινότητα σε 3 διαφορετικές πόλεις. Στη Λευκορωσία, δεν έχουμε το δικαίωμα να αποταθούμε στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Δεν έχουμε υπάρξει ποτέ μέλος του Συμβουλίου της Ευρώπης. Ακόμα και το στάτους μας ως παρατηρητές έχει ανασταλεί. Η Λευκορωσική νομοθεσία έχει φτιαχτεί για να εξυπηρετεί την κυβέρνηση, και όχι τον πολίτη. Χρειάζεται να αλλάξει. Όλες οι τελευταίες δημόσιες εκδηλώσεις μας στους δρόμους του Μινσκ γίνανε χωρίς άδεια, παράνομα δηλαδή.

Στη χώρα μας, είναι αδύνατο να δηλώσουμε επίσημα τη σύσταση μιας γκέι οργάνωσης. Για την ακρίβεια, είναι αδύνατο να δηλώσουμε επίσημα τη σύσταση οποιασδήποτε οργάνωσης. Η διαδικασία έχει γίνει εσκεμμένα περίπλοκη, ώστε να αποθαρρύνει τον καθένα. Οι δε αρχές μερικές φορές προσάπτουν βαριές κατηγορίες σε οργανώσεις που δεν είναι δηλωμένες με το αιτιολογικό ότι εκθέτουν σε κίνδυνο το "χαρούμενο μέλλον του Λευκορωσικού λαού". Έτσι, οι περισσότεροι ακτιβιστές, γκέι ή μη, θεωρούνται δυνάμει εγκληματίες.

Στο Μινσκ, μπορεί κάποιος γκέι να περάσει καλά, μιας και υπάρχει μια ακμαία "υπόγεια" γκέι ζωή. Έχουμε ανεπίσημα γκέι κλαμπ, μπαρ, εστιατόρια, ίντερνετ καφέ και γίνονται και πριβέ πάρτι. Ακόμα κι έτσι, θα ήθελα να σας προσκαλέσω να έρθετε στη χώρα μου. Θα μείνετε έκπληκτοι. Και θα γοητευτείτε!

Sergey Androsenko
Ιδρυτή του GayBelarus.By

από gayromeo