Ιράν (28-02-2008)
Γεννήθηκα το Σεπτέμβριο του 1980 στο Ιράν. Μεγάλωσα στην πόλη Shiraz και ως έφηβος ένιωθα μόνος μου και μισούσα τον εαυτό μου. Δεν είχα γνωρίσει ως τότε κανέναν άλλον γκέι και θεωρούσα τον εαυτό μου «τέρας». Προσευχόμουν να γίνω ένας καλός άνθρωπος, ένας κανονικός άνθρωπος. Όταν οι άλλοι νήστευαν για ένα μήνα, εγώ νήστευα για τρεις. Μετά ήρθε το ιντερνέτ. Κι εκεί ανακάλυψα ότι δεν ήμουν μόνος.



Έτσι άρχισα να καταλαβαίνω καλύτερα το ποιος είμαι και να αποδέχομαι σιγά σιγά την σεξουαλική μου ταυτότητα. Με το που άρχισα να ασχολούμαι με τοπικές γκέι οργανώσεις, με αντιλήφθηκαν οι αρχές της χώρας και αναγκάστηκα να φύγω από το Ιράν, στις 4 Μαρτίου του 2005. Η ώρα ήταν 12:45 μμ. Δεν έχω ξεχάσει ποτέ τη στιγμή που άφησα τα πάντα πίσω μου, στην πατρίδα μου, και έφυγα στην εξορία.

Πήρα το τρένο για Τουρκία, όπου δηλώθηκα ως πρόσφυγας στο γραφείο της Ύπατης Αρμοστείας του Ο.Η.Ε. για τους Πρόσφυγες (Άγκυρα). Τότε είχα σταματήσει να προσεύχομαι. Όταν έφυγα για Τουρκία, υποσχέθηκα στο Θεό μου ότι θα συνεχίσω τον αγώνα για τους γκέι του Ιράν και ότι ο αγώνας μου αυτός θα ήταν από δω και πέρα ο τρόπος λατρείας μου.

Τρεις μήνες αφότου έφτασα στην Τουρκία, η υπόθεση μου προχώρησε αρκετά και δυο μήνες αργότερα με κάλεσαν από την Καναδική πρεσβεία. Οχτώ μήνες μετά, βρίσκομαι στον Καναδά. Η ομοφοβία είναι βαθιά ριζωμένη στην Ιρανική κοινωνία. Αυτό οφείλεται εν μέρει στην επιρροή που ασκούν οι συντηρητικοί νομικοί και θρησκευτικοί θεσμοί που προωθεί η κυβέρνηση. Ο Αγιατολάχ Ρουχολά Χομεϊνί είχε πει χαρακτηριστικά ότι οι ομοφυλόφιλοι θα πρέπει «να ξεριζωθούν ως παράσιτα και διαφθορείς του έθνους που μολύνουν με την προστυχιά τους».


Οι απόψεις αυτές αντιπροσωπεύουν το πατριαρχικό σύστημα της κοινωνίας, σύμφωνα με το οποίο η σεξουαλικότητα θεωρείται επικίνδυνη και θα πρέπει να ελέγχεται, εκτός βέβαια αν τίθεται στην υπηρεσία της διαιώνισης του είδους. Πριν φύγω για την Τουρκία, τρεις από τους στενούς μου φίλους αυτοκτόνησαν γιατί δεν άντεχαν να είναι γκέι. Πρόσφατα, η Ιρανική αστυνομία συνέλαβε δύο γκέι νεαρούς γιατί έκαναν ένα μικρό πάρτι στο σπίτι του ενός. Οι νεαροί τιμωρήθηκαν με 80 βουρδουλιές ο καθένας – πολύ αμφιβάλλω αν θα άντεχα έστω και μία από αυτές. Θαυμάζω το θάρρος τους. Μετά το μαστίγωμα, ένας από τους νεαρούς ρώτησε τον δήμιο αν με την πράξη του αυτή τώρα νιώθει πιο κοντά στο Θεό.

Η ζωή τους, όπως και η ζωή πολλών άλλων, αν όχι όλων, των ΛΟΑΤ στο Ιράν, είναι άθλια.

«Από όταν ήμουν μικρός, δεν ένιωθα καμία έλξη προς το αντίθετο φύλο, ναι, φυσικά και είμαι γκέι», λέει ο Farsad, ετών 26. Στα 21 του έστησε ένα επιτυχημένο blog με σκοπό να γνωρίσει κι άλλους γκέι. Η ασφάλεια βρήκε την διεύθυνση του μέσω του IP του και τον συνέλαβε. Πέρασε 3 βδομάδες στην απομόνωση κι έπειτα κατηγορήθηκε για προσβολή δημοσίας αιδούς, υπεράσπιση παρακμιακών αξιών και ομοφυλοφιλία.

Τον περασμένο χειμώνα, ο Farsad γνώρισε σε ένα γκέι chatroom τον Farnam και άρχισαν να επικοινωνούν τακτικά. Αποφάσισαν κάποια στιγμή να συγκατοικήσουν με σκοπό να κάνουν μια αρχή στη ζωή τους ως ζευγάρι - να ζήσουν μαζί αλλά στα κρυφά. Κάλεσαν λίγους φίλους στο σπίτι τους για να το γιορτάσουν, αλλά πριν καλά καλά το πάρτι ξεκινήσει, η αστυνομία εισέβαλε στο σπίτι και τους συνέλαβε όλους. «Μας ξυλοκόπησαν άγρια», διηγείται ο Farsad, «και μας οδήγησαν στο αστυνομικό τμήμα. Περάσαμε ολόκληρη την (Περσική) Πρωτοχρονιά στη φυλακή. Μας έδειραν τόσο πολύ που η πλάτη μου με πονάει ακόμα. Νιώθω σαν τώρα τον πόνο από τις μπουνιές τους στο πρόσωπό μου».

Ανάμεσα στις χώρες της μέσης ανατολής, το Ιράν ξεχωρίζει για την βαρβαρότητα των ποινών που επιβάλει σε κάθε ομοφυλοφιλική επαφή μεταξύ ενηλίκων. Ο σοδομισμός ή lavat (ολοκληρωμένη σεξουαλική δραστηριότητα μεταξύ ανδρών, με διείσδυση ή μη) τιμωρείται με εκτέλεση, ανεξάρτητα από το αν ένας είναι παθητικός ή ενεργητικός.

Το άρθρο 111 του Ιρανικού Ποινικού Κώδικα ορίζει ότι το «lavat τιμωρείται με θάνατο μόνο εφόσον και τα παθητικά και τα ενεργητικά μέρη είναι ενήλικες, έχουν σώας τας φρένας και ενήργησαν με ελεύθερη βούληση». Σύμφωνα με το άρθρο 121 και 122 του Ποινικού Κώδικα, το «Tafkhiz (το τρίψιμο των μηρών και των γλουτών ή οποιαδήποτε άλλη μορφή προκαταρκτικών μεταξύ ανδρών, εκτός από διείσδυση) τιμωρείται με 100 βουρδουλιές ανά «παρτενέρ», ενώ αν επαναληφτεί το «αδίκημα» άλλες τέσσερις φορές τιμωρείται με θάνατο.

Το άρθρο 123 του Ποινικού Κώδικα ορίζει περαιτέρω: «αν δύο άνδρες που δεν είναι συγγενείς εξ αίματος ξαπλώσουν γυμνοί κάτω από το ίδιο στρώμα χωρίς να υπάρχει τέτοια αντικειμενική ανάγκη, θα τιμωρούνται με 99 βουρδουλιές έκαστος».

Ούτε οι λεσβίες είναι αποδεκτές στο Ιράν. Πολλές αναγκάζονται από την κοινωνία ή την οικογένεια τους να παντρευτούν και να ζήσουν μια ζωή μέσα στο ψέμα. Όσες γυναίκες καταδικαστούν για λεσβιακό σεξ, αντιμετωπίζουν μαστίγωμα, ενώ αν καταδικαστούν για τέταρτη φορά, την θανατική ποινή. Οι λεσβίες που συλλαμβάνονται, βιάζονται, μαστιγώνονται και βασανίζονται μέχρι θανάτου. Αν βιαστούν από αγνώστους ή από γνωστούς, οι ίδιες αλλά και οι οικογένειες τους είναι συχνά απρόθυμες να καταθέσουν επισήμως εναντίον των βιαστών τους, γιατί ο βιασμός από μόνος του προκαλεί την ντροπή και την κατακραυγή.

Σύμφωνα με τον Ιρανικό Ποινικό Κώδικα, ο οποίος είναι σε πλήρη αρμονία με το Ισλαμικό δίκαιο, ένας κατηγορούμενος μπορεί να καταδικαστεί για σοδομισμό εάν επαναλάβει την ομολογία της πράξης τέσσερις φορές. Τα βασανιστήρια είναι μια πρακτική που κυριαρχεί στο Ιράν, και ο βασανισμός κρατουμένων με σκοπό την ομολογία είναι κάτι συνηθισμένο. Οι ομολογίες μετά από υπερβολική πίεση γίνονται δεκτές ως αποδείξεις στο δικαστήρια. Η θανατική ποινή για το «lavat» δεν είναι μια τιμωρία που μένει στα χαρτιά: είναι πραγματικότητα.

Οι δίκες για θέματα ηθικού χαρακτήρα και οι θανατικές καταδίκες στο Ιράν έχουν προκαλέσει διεθνή κατακραυγή και η κυβέρνηση ελέγχει πολύ αυστηρά τώρα πια όσα λέγονται και γράφονται στα μέσα μαζικής ενημέρωσης για την εσχάτη των ποινών. Έτσι, εκ των πραγμάτων δεν μπορούμε να ξέρουμε με βεβαιότητα πόσο συχνά γίνονται εκτελέσεις με αιτία το lavat.

Στις 13 Νοεμβρίου του 2005, η ημιεπίσημη καθημερινή εφημερίδα της Τεχεράνης «Kayhan» ανέφερε ότι η κυβέρνηση κρέμασε δημόσια δύο άνδρες, τον Mokhtar, 24 χρ. και τον Ali, 25 χρ., στην πόλη Gorgan, με αιτία το «lavat». Στις 15 Μαρτίου 2006, η εφημερίδα Etemad ανέφερε ότι 2 άνδρες καταδικάστηκαν σε θάνατο, μετά από καταγγελία της συζύγου του ενός από αυτούς που βρήκε μια βίντεο κασέτα η οποία έδειχνε τους δύο άνδρες σε σκηνές ομοφυλοφιλικού σεξ.

Επίσης τον Νοέμβριο του 2005, ένα δεκαοχτάχρονο αγόρι τυλίχτηκε στις φλόγες που προκάλεσε εσκεμμένα ο πατέρας του μόλις άκουσε ότι ο γιος του είναι ομοφυλόφιλος. Έξαλλος ο πατέρας περιέλουσε τον γιο του αλλά και τον εαυτό του με βενζίνη για να σώσει την τιμή της οικογένειας. Το αγόρι πέθανε από τα εγκαύματα, ο πατέρας του επέζησε με εγκαύματα στα χέρια και στο πρόσωπο.

Άλλοι γκέι από το Ιράν κατάφεραν να φύγουν, όπως κι εγώ, και να πουν τις δικές τους ιστορίες παραέξω. Στις 14 Νοεμβρίου 2006, το Ιρανικό κρατικό πρακτορείο ειδήσεων IRNA, μετέδωσε ότι ο Shahab Darvishs εκτελέστηκε στην πόλη Kermanshah. Σύμφωνα με το υπουργείο δικαιοσύνης, είχε καταδικαστεί για σοδομισμό.


Η Taraneh είναι μια Ιρανή λεσβία πρόσφυγας που ζει τώρα στην Ευρώπη. Ήταν μόλις 21 χρόνων όταν την συνέλαβαν για πρώτη φορά. Πέρασε 27 μήνες στη φυλακή και υπέστη συνολικά 280 βουρδουλιές. Η ίδια περιγράφει το πόσο πολύ βασανίστηκε στη φυλακή και το πώς πιέστηκε να ομολογήσει ότι είναι λεσβία. Πέρασε μέρες ολόκληρες στην απομόνωση, ενώ αιμορραγούσε και είχε ανάγκη από ιατρική περίθαλψη.

Η Sayeh είναι μια από τις τόσες Ιρανές τρανσέξουαλς που έχουν βιώσει τον κρατικό αυταρχισμό και τα βασανιστήρια από πρώτο χέρι. Είχε συλληφθεί αρκετές φορές από τις αστυνομικές αρχές και υπέστη εξευτελισμούς και κακοποιήσεις στα χέρια τους.

Αυτά είναι μερικά μόνο παραδείγματα που δείχνουν πως στο Ιράν το κράτος, η κοινωνία αλλά και η οικογένεια συνήθως συνηγορούν στη δημιουργία μιας ατμόσφαιρας αβεβαιότητας, φόβου και κινδύνου εις βάρος των ομοφυλόφιλων.

Θα μπορούσα να σας πω κι άλλες ιστορίες, αλλά θέλω να τονίσω το εξής: Υπάρχουν ομοφυλόφιλοι στο Ιράν! Η δήλωση του Προέδρου Ahmadinejad ότι «δεν έχουμε ομοφυλόφιλους στη χώρα μας όπως έχετε εσείς» δεν είναι αλήθεια.

Υπάρχουν πάρα πολλοί γκέι και λεσβίες στο Ιράν και έχουν ανάγκη την υποστήριξη σας. Τώρα.


Arsham Parsi
Διευθυντής της Ιρανικής Γκέι Οργάνωσης (IRQO) με βάση το Τορόντο.
Check out www.irqr.net
IRanian Queer Organization – IRQO
Formerly Persian Gay & Lesbian Organization – PGLO
tel: 001-416-548-4171

από gayromeo