Προσωπική Ιστορία από τη Ρωσία (13-05-2009)

Ο Πρόεδρος Γιέλτσιν αποποινικοποίησε την ανδρική ομοφυλοφιλία στη Ρωσία στις 27 Μαΐου του 1993. Τότε ήμουν 15 χρονών. Ήξερα ήδη ότι ήμουν γκέι αλλά δεν περίμενα ποτέ ότι θα ασχολούμουν ενεργά με τον γκέι ακτιβισμό. Η Σοβιετική Ένωση ήταν παρελθόν και έμπαιναν τα θεμέλια για μια νέα μοντέρνα Ρωσία. Αργότερα, σπούδασα Δημόσια Διοίκηση στο Κρατικό Πανεπιστήμιο της Μόσχας, από όπου αποφοίτησα με διάκριση. Η ενεργή μου ακτιβιστική δράση άρχισε όταν το Κρατικό Πανεπιστήμιο της Μόσχας απέρριψε την μεταπτυχιακή μου διπλωματική. Πέρασα όλα τα μαθήματα αλλά όταν ο υπεύθυνος του τμήματος μου έμαθε ότι το θέμα της διπλωματικής μου θα ήταν ο γκέι γάμος, μου έδωσε την εξής επιλογή: ή παραιτούμαι ή "με κόβουν". Κι έτσι με έδιωξαν από το αναγνωρισμένου κύρους πανεπιστήμιο.

Αυτή ήταν η πρώτη φορά που ένιωσα ότι γίνονται διακρίσεις εις βάρος μου επειδή είμαι ανοιχτά γκέι. Είχα όμως την υποστήριξη του συντρόφου μου, τον οποίο γνώρισα το 1999 μέσω διαδικτύου. Φέτος κλείνουμε 10 χρόνια μαζί.


Το 2005 αποφάσισα να στήσω τη δική μου γκέι ιστοσελίδα. Δεν ήμουν καθόλου ευχαριστημένος από το Ρωσικό Γκέι Ίντερνετ. Οι πληροφορίες που παρείχαν δεν είχαν καμία εγκυρότητα και οι περισσότερες από αυτές ασχολούνταν μόνο με πορνογραφικό υλικό. Έτσι ίδρυσα την GayRussia.Ru, με σκοπό να μεταδίδω καθημερινά νέα για τα γκέι θέματα στα Ρώσικα, αλλά και νέα για τη Ρώσικη γκέι ζωή στα Αγγλικά για όσους ζουν εκτός Ρωσίας. Λανσάραμε την ιστοσελίδα στις 17 Μαΐου του 2005, την Διεθνή Ημέρα κατά της Ομοφοβίας (IDAHO). Κανένας δημοσιογράφος δεν ήρθε στην συνέντευξη τύπου που δώσαμε. Τον Ιούλιο του ίδιου χρόνου ανακοινώσαμε ότι το πρώτο φεστιβάλ περηφάνιας της Μόσχας θα γινόταν στις 27 Μαΐου 2006 για να γιορτάσουμε τα 13 χρόνια από την αποποινικοποίηση της ομοφυλοφιλίας. Το αποτέλεσμα ήταν πέραν κάθε προσδοκίας. Η απόφαση του δημάρχου της Μόσχας να απαγορέψει το φεστιβάλ περηφάνιας και η αντι-γκέι ρητορική του, είχε ως αποτέλεσμα να ασχολούνται όλα τα μέσα ενημέρωσης με το θέμα μας. Πάνω από 100 δημοσιογράφοι ήρθαν στην συνέντευξη τύπου του πρώτου φεστιβάλ περηφάνιας της Μόσχας.

Το γεγονός μεταδόθηκε σε ολόκληρο τον κόσμο, μέσω της τηλεόρασης, και υπολογίζεται ότι το παρακολούθησαν περισσότεροι από 1 δισεκατομμύριο άνθρωποι. Εμένα με συνέλαβαν, αλλά αφού με άφησαν ελεύθερο, το CNN με είχε καλεσμένο για τέσσερα λεπτά, ζωντανά, στο βραδινό του δελτίο.



Οργανώσαμε το Moscow Pride ξανά το 2007 και το 2008. Ώς συνήθως, το απαγόρεψαν. Ως συνήθως, δεχθήκαμε βίαιες επιθέσεις από ομοφοβικές ομάδες και η αστυνομία συνέλαβε εμάς αντί για αυτούς. Το Γερμανικό Κοινοβούλιο μας υποστήριξε ανοιχτά. Ο βουλευτής Volker Beck ήρθε στη Μόσχα, σε αντίθεση με άλλους πολιτικούς που είπαν ότι θα έρθουν αλλά την τελευταία στιγμή δείλιασαν και ακύρωσαν. Ο Volker Beck ήρθε το 2006 και μάλιστα, παρόλο που τραυματίστηκε σοβαρά εκείνη τη χρονιά, ήρθε και την επόμενη. Παράλληλα, κατέβαλε σημαντικές προσπάθειες μαζί με άλλους Γερμανούς πολιτικούς για την άμεση αποφυλάκιση των ακτιβιστών που συνελήφθησαν.

Ο αγώνας μας δεν σταμάτησε εκεί. Η δράση μας πέρασε και σε άλλα θέματα. Το 2008 καταφέραμε να πείσουμε το Υπουργείο Υγείας να βάλει τέλος στην απαγόρευση που όριζε ότι οι γκέι δεν μπορούν να δίνουν αίμα. Επίσης, πρωταγωνιστήσαμε στην πιο μεγάλη δικαστική διαμάχη σχετικά με τα δικαιώματα των γκέι, όταν κάναμε έφεση στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων κατά της απόφασης των Ρωσικών Αρχών να απαγορεύσουν πάνω από 170 εκδηλώσεις μας σε μια περίοδο τριών ετών. Αλλά το δικαστήριο δεν βιάζεται να μας βοηθήσει. Παρόλο που το δικαίωμα του συνέρχεσθαι αναφέρεται ρητά στη Ευρωπαϊκή Συνθήκη για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, το Συμβούλιο της Ευρώπης αδυνατεί να πείσει τη Ρωσία να σεβαστεί τις διατάξεις της συνθήκης. Καταγγείλαμε την πολιτική της ανταλλαγής αερίου εις βάρος των ανθρωπίνων δικαιωμάτων σε μια σειρά από περιπτώσεις. Πήγαμε ακόμα και στο Στρασβούργο και οργανώσαμε διαμαρτυρία κατά του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου!

Δεν ασχολούμαστε μόνο με θέματα που αφορούν στη Ρωσία. Συμμετείχαμε στην καμπάνια κατά των εκτελέσεων ομοφυλόφιλων στο Ιράν και συνεργαζόμαστε στενά με την επιτροπή της IDAHO. Και μάλιστα καταφέραμε να πείσουμε το Λουξεμβούργο να αναγνωρίσει την Ημέρα κατά της Ομοφοβίας και να την ενσωματώσει στο επίσημο ημερολόγιο της χώρας.

Φέτος, σε συνεργασία με Λευκορώσους ακτιβιστές, το Moscow Pride έγινε Slavic Pride και θα διεξαχθεί στη Μόσχα στις 16 Μαΐου, την ίδια μέρα με τον τελικό της Eurovision.


Το φεστιβάλ Σλαβικής Περηφάνιας τυγχάνει εκτενούς κάλυψης από τα ΜΜΕ (Πηγή: GayRussia.Ru)



Τα τελευταία 5 χρόνια έχω αφιερώσει όλο το χρόνο μου στον γκέι ακτιβισμό. Δουλεύω για τους σκοπούς αυτούς 24/7. Η οργάνωση μας δεν παίρνει οικονομική ενίσχυση και εγώ δεν πληρώνομαι για τις υπηρεσίες μου από κανέναν. Όχι επειδή δεν έχω ανάγκη να πληρωθώ αλλά γιατί πιστεύω ότι η ανεξαρτησία έχει κι αυτή το τίμημα της. Η ανεξαρτησία είναι το βασικότερο συστατικό για τον ακτιβισμό και δεν πρόκειται ποτέ να προδώσω τα ιδανικά μου. Μισώ την αδικία σε όλα τα επίπεδα και δεν χάνω ποτέ την ευκαιρία να την αποδοκιμάσω.

Nikolai Alekseev,
Ιδρυτής του GayRussia.Ru
Κύριος Διοργανωτής του Moscow Pride/Slavic Pride