Το Σάββατο 9 ΜαΪου παρέστην στην ημερίδα «Σεξουαλικότητα και φύλα» που διοργανώθηκε στα πλαίσια του φεστιβάλ Περηφάνιας 2009 και διεξήχθη στο Πάντειο Πανεπιστήμιο. Αυτό που αποκόμισα, εν πρώτοις, είναι μια άρτια οργανωμένη εκδήλωση με σημαντική προσέλευση, Παρ’όλα αυτά, ακούγοντας τις εισηγήσεις των ομιλητών καθώς και τα σχόλια / ερωτήσεις του κοινού, διαπίστωσα την τάση ορισμένων να επανέρχονται γύρω από τα κλισέ των δικαιωμάτων, του γάμου κ.λπ.
Για να μην παρεξηγηθώ, η ένστασή μου δεν έγκειται στον όρο «δικαιώματα» αλλά στον επιθετικό προσδιορισμό «γκέι». Γκέι δικαιώματα, γκέι γάμος. Ωσάν να υπάρχει δεύτερη, ξεχωριστή κοινωνία για τους ομοφυλόφιλους, υποδεέστερη αυτής των κανονικών, η οποία και πρέπει σαφώς να διαχωρίζεται. Θα ρωτήσει κάποιος: «Μα, καλά, δε βλέπεις εσύ? Φυσικά και θεωρούμαστε υποδεέστεροι της πλειοψηφίας, την οποία άποψη την εκφράζει με κορώνες ρατσισμού και βίας – λεκτικής και σωματικής. Σε ποιό φανταστικό κόσμο ζεις?»
Φυσικά και το βλέπω και το ζω στην καθημερινότητα μου, είτε από ίδια εμπειρία είτε από τις ζωές φίλων. Δεν είμαι φαντασιόπληκτος, ούτε αθεράπευτα ρομαντικός να νομίζω ότι οι αγώνες για αναγνώριση του μειοψηφικού ποσοστού των γκέι και λεσβιών ως ισότιμου είναι χωρίς ουσία. Δεν περιμένω την οποιαδήποτε κοινωνία – ελληνική ή διεθνή – να ξυπνήσει μια μέρα και να αγκαλιάσει τα μέλη της χωρίς διακρίσεις. Η ερώτησή μου είναι: κατά πόσο η ίδια η ομάδα των ομοφυλοφίλων φέρει μερίδιο ευθύνης για την αντιμετώπιση που τυγχάνει, που κινείται μεταξύ της αδιαφορίας για το ότι υπάρχουμε μέχρι του σεξιστικού μίσους.
Οι ομοφυλόφιλοι, άντρες και γυναίκες, ασχέτως αν έχουν αποκαλύψει την σεξουαλική τους ταυτότητα στον κόσμο και μάχονται για αυτήν ή επιλέγουν να ζουν στις σκιές, ερχόμενοι σε επαφή με τον πραγματικό τους εαυτό κάθε σαββατοκύριακο στα κλαμπ και μπαρ της πόλης, έχουν τα επιστημονικά πειστήρια πως δε διαφέρουν σε τίποτα από την ετεροφυλόφιλη κοινωνία. Όσο και εάν κάποιοι – πολιτικοί, παπάδες και συνδικαλιστές του κώλου – εμμένουν για το αντίθετο. Άρα λοιπόν γιατί δεν έχουμε καταφέρει να πείσουμε την κοινωνία για το αντίθετο? Γιατί ακόμη αντιμετωπιζόμαστε ως γραφικές αδελφές, που συνθέτουμε ένα πλέγμα αλληλοϋποστήριξης με απώτερο σκοπό να κάνουμε όλους τους αθώους straight ίδιους με τα μούτρα μας? Μήπως είναι θέμα marketing και λανθασμένης προώθησης?
Πως είναι δυνατόν να κάνω χρήση της διαφημιστικής ορολογίας, όταν αναφέρομαι στα πανανθρώπινα δικαιώματα? Σκεφτείτε το: τίποτα δε πουλάει καλύτερα ένα προϊόν, ακόμη και αν αυτό βαφτίζεται «ανθρώπινο δικαίωμα» παρά όταν υπάρχει μια νύξη σεξουαλικότητας. Γιατί λοιπόν να μην αντριστέψουμε τους όρους και να χρησιμοποιήσουμε τη διαφήμιση για να βάλουμε το διαφορετικό σεξ στην κοινωνική συνειδητότητα και να χρησιμοποιηθούν νέες προσεγγίσεις στην προσπάθεια αποδοχής μας, από τους παλαιολιθικούς και ξεπερασμένους τρόπους των περασμένων δεκαετιών?
Ακόμη και το πλέον επιτυχημένο προϊόν κουράζει όταν επαναλαμβάνεται, χωρίς διαφοροποίηση και ποικιλία. Μήπως λοιπόν και εμείς έχουμε κουράσει την ελληνική κοινωνία να μας αποδεχθεί, προβάλλοντας διαρκώς τη διαφορετικότητά μας? Όλοι μας, πέρα από τη σεξουαλική ταυτότητα, κουβαλάμε και πλήθος άλλων, τις οποίες επιλέγουμε να παραβλέπουμε. Μιλάμε μόνο για τα γκέι δικαιώματα. Τι γίνεται όμως με τα δικαιώματά μας ως εργαζομένων? Ως φορολογούμενοι πολίτες? Ως ασφαλισμένοι? Ως ψηφοφόροι? Αυτές και άλλές ταυτότητες τις μοιραζόμαστε με την ετεροφυλόφιλη πλειονότητα, αλλά κανείς δε κάνει λόγο για τα δικαιώματα που απορρέουν από αυτές. Δεν έχουμε δικαίωμα σε σωστούς, βιώσιμους μισθούς? Δεν έχουμε δικαίωμα σε καλή αξιοποίηση των φόρων που πληρώνουμε και όχι να καταλήγουν σε μεγαλες τσέπες? Δεν έχουμε δικαίωμα σε κοινωνική πρόνοια και φροντίδα και όχι να στοιβαζόμαστε σε ράντζα σα ζώα? Δεν έχουμε δικαίωμα να απαιτούμε από τους 300 μαλάκες μέσα στη βουλή να κάνουν κάτι από όσα λένε και να μην περιορίζονται σε ανταλλαγές κατηγοριών και προσβολών? Εκτός και αν περιμένουμε τους άλλους, τους «κανονικούς» να μας λύσουν αυτά τα προβλήματα και εμείς να δρέψουμε τους καρπούς των κόπων τους?
Είναι όμορφο να ξέρεις πως μια κοινωνία σε αναγνωρίζει και σε αποδέχεται σαν ισότιμο μέλος της και όχι σαν παρία, δίνοντας σου το γεγονός να είσαι νομίμως με τον άνθρωπο που έχεις επιλέξει. Και φυσικά είναι εξοργστικό να βλέπεις να σε αντιμετωπίζουν σαν πολίτη β’ κατηγορίας. Γιατί όμως δεν εξοργίζει το ίδιο όταν τελειώνεις τη σχολή σου και περιμένεις στην ουρά της ανεργίας, με ελάχιστες προοπτικές? Γιατί δεν εξοργίζει εξίσου ότι η ψήφος σου δεν επιφέρει την αναμενόμενη αλλαγή στη χώρα? Γιατί δε γινόμαστε έξω φρενών όταν μας κοροϊδεύουν με γελοίες αυξήσεις? Όταν δε ξέρεις αν θα πάρεις σύνταξη? Όταν οι φόροι δεν επαρκούν να καλύψουν τις παροχές και το κράτος φτάνει να χρωστάει 5 γενιές στο μέλλον? Όταν οι μεγάλοι ηγεμόνες έχουν υποθηκεύσει τη βιωσιμότητα του πλανήτη με την αλόγιστη χρήση τεχνολογίας & ενέργειας εις βάρος των φυσικών ισορροπιών? Για αυτά και για άλλα προβλήματα, δε φταίει το γεγονός ότι είμαι ομοφυλόφιλος αλλά απραγής.
Μπορεί να είμαι γκέι, αδελφή, πούστης, πισωγλέντης, τοιούτος και ό,τι άλλο θέλετε να με πείτε. Όμως η προσωπικότητά μου δε σταματάει εκεί. Ακόμη και να ξημέρωνε αύριο και να είχε νομιμοποιηθεί η πολιτική ένωση, τα υπόλοιπα προβλήματα παραμένουν και γιγαντώνονται. Τι να το κάνω να παντρευτώ με τον καλό μου, όταν θα ζω σε μια χώρα χωρίς πράσινο, χωρίς παιδεία και χωρίς προοπτική? Όταν οι λίγοι κρατούντες, με την δική μας ανοχή και στις δικές μας – ετεροφυλόφιλες και ομοφυλόφιλες – πλάτες κατέστησαν ένα έθνος ουραγό και περίγελο, υπονομεύοντας το μέλλον των παιδιών μου και των δικών σου?
Ίσως αυτά που γράφω ξενίζουν το μέσο άντρα, που κατά κανόνα σκέφτεται με τι να συνδυάσει το μπλουζάκι πριν βγει το Σάββατο στο Γκάζι και αν θα σταυρώσει γκόμενο, πριν επιστρέψει στη γκρίζα ρουτινα της ντουλάπας του. Ένας γκέι άντρας ή μια λεσβία γυναίκα δεν είναι μόνο μια αναζήτηση σεξουαλικής ικανοποίησης. Είναι επίσης γιατροί, τραγουδιστές, δικηγόροι, ακαδημαϊκοί, πολιτικοί, δημόσιοι υπάλληλοι, άνεργοι, συνταξιούχοι, συγγενείς, φίλοι, φίλαθλοι, χριστιανοί, βουδιστές, άθεοι. fashion victims, άσχετοι, υγιείς, άρρωστοι, φτωχοί, πλούσιοι, πατέρας, μητέρα, εσύ, εγώ. Είναι καιρός να σταματήσουμε να κατηγορούμε την «κακιά κοινωνία» αν μας θεωρεί «ανώμαλους», «άρρωστους» και «διεστραμμένους». Εάν επιλέγουμε να προβάλουμε διαρκώς μόνο την σεξουαλική μας διαφορετικότητα, είναι επόμενο να πιστεύει πως μόνο αυτό είμαστε και να δυσκολεύεται να μας δεχτεί. Μη που πείτε ότι εσείς δεν έχετε ξενερώσει με κάποιον γκόμενο / -α που μίλαγε μονίμως για ένα θέμα? Καλός για ένα – άντε δύο πηδήματα για να να ξεκαβλώσεις – αλλά πέραν αυτού τι?
Γνώμη μου είναι πως ήρθε ο καιρός να δείξουμε στον κόσμο πως δε διαφέρουμε σε τίποτα από αυτούς. Έχουμε τα ίδια θέλω, τα ίδια όνειρα και τις ίδιες αγωνίες. Το γεγονός ότι επιλέγουμε εναλλακτικές ερωτικές πρακτικές δε θα πρέπει να τους ξενίζει ή να τους προκαλεί αηδία, εφόσον θα έχουν αντιληφθεί ότι είμαστε εξίσου καλοί δάσκαλοι, χειρούργοι, ψήστες, οικοδόμοι, δημοσιογράφοι, ηθοποιοί. Όταν τους δώσουμε να καταλάβουν πως ζητάμε τα ίδια με αυτούς – αγάπη, φίλους, δικαιοσύνη, αναγνώριση, χαρά, πρόοδο – θα έρθει πιο ομαλά η αποδοχή των πιο ιδιαίτερων αιτημάτων, ως απόρροια και φυσική εξέλιξη της ισότητας μας. Με το να εμμένουμε σε μια θέση χωρίς να έχουμε αποδείξει την αξία και χρησιμότητά της κουράζει.
Συνοψίζοντας, είναι καιρός να μεταβληθούν οι τρόποι και η μεθολογία προώθησης του lgbt κινήματος ως ισότιμου της ετεροφυλόφιλης κοινωνίας. Τα προβλήματα που απασχολούν τον «κανονικό» πατέρα ή την «κανονική» συνάδελφο, απασχολούν και τον πούστη γιο ή τη λεσβία εργαζόμενη. Η κατοχύρωση του γάμου είναι μέσα σε αυτά αλλά δεν αποτελεί πανάκεια. Δε θα λύσει τα όποια προβλήματα αλλά θα υψώσει και άλλο τα τείχη της απομόνωσης χωρίς να έχει προϋπάρξει η απαραίτητη κοινωνική ζύμωση.
Ο καιρός για αλλαγή έχει έρθει. Εάν θέλουμε οι αγώνες των περασμένων δεκαετιών να πιάσουν τόπο και όσοι συνάνθρωποι μας πρωτοστάτησαν σε αυτούς να νιώθουν πως πέτυχαν την μεταβολή προς το καλύτερο για τον κάθε άγνωστο γκέι άντρα ή γυναίκα.
Γίνε εσύ η αλλαγή που θες να δεις στον κόσμο.

Τα κανονικά παιδιά γεννιούνται κανονικά
Μεγαλώνουν κανονικά ονειρεύονται κανονικά
Ερωτεύονται κανονικά και πεθαίνουν κανονικά

Πες μου μαμά

Πες μου τι γίνεται μ' εκείνα τα παιδιά

Που αν και γεννιούνται κανονικά
Δε μεγαλώνουν κανονικά
Δεν ονειρεύονται κανονικά
Ούτ' ερωτεύονται κανονικά

Πες μου μαμά...

Πες μου αν πεθαίνουν

Πες μου αν πεθαίνουν κανονικά

(Γιάννης Αγγελάκας - Τρύπες)

Οι έτερο που συνδικαλίζονται για τα οικονομικά τους θέματα έχουν λυμένο το ερωτικό τους, που μαζί με το φαγητό και τη στέγη είναι είδη πρώτης ανάγκης. Αν θέλουν παντρεύονται-νυμφεύονται, όπου θέλουν-εκκλησίες, δημαρχεία, σύμφωνα συμβίωσης. Περπατούν χέρι χέρι. Δεν τους-τις κράζουν. Είναι εν γένει ελευθεροι-ες να εκφράσουν τον έρωτά τους.
Εμείς από την άλλη από την παιδική μας ηλικία πρέπει να δημιουργούμε συνέχεια μηχανισμούς προστασίας του-της ευατούς-ής μας από την διάχυτη ομοφοβία που επικρατεί, να μη μιλάμε, να κρυβόμαστε, να φοβόμαστε, να υποδιόμεθα ρόλους, να υποκρινόμαστε σε αυτές-ούς που λένε που μας αγαπούν. Ακόμη και στον-ην ίδιο-α μας τον-την ευατό-ή λέμε ψέματα. Προσπαθούμε με κάθε τρόπο να επιβιώσουμε. Με συνέπεια να γινόμαστε κυκλοθυμικοί-ές, εσωστρεφείς, να μας περιθωροποιούν, να χρησιμοποιούμε 2 φορές περισσότερη ενέργεια στη ζωή μας, στο σχολείο, στη δουλειά παντού. Είμαστε άνθρωποι. Όντα σεξουαλικά. Όταν μας απαγορεύουν ένα είδος πρώτης ανάγκης θυμώνουμε.
Είναι ακριβώς το ίδιο που παθαίνουν οι έτερο αλλά και οι ΛΟΑΔ όταν συνδικαλιζόμαστε για την τροφή και τη στέγη που μας στερούν.
Μόνο που εμείς είμαστε οι μόνοι-ες σύμμαχοι του-της εαυτού-ής μας. Πρέπει να παλέψουμε μόνοι-ες μας 2 φορές περισσότερο. Για τα οικονομικά από τη μία και για τα ερωτικά από την άλλη. Ελάχιστοι-ες έτερο ευαισθητοποιημένοι-ες θα συνρδάμουν στον αγώνα μας. Οι περισσότεροι-ες θα πουν πως προέχουν τα οικονομικά ή το έθνος αν βρίσκεται σε πόλεμο. Τα ΛΟΑΔ δικαιώματα δεν προέχουν. Όπως παλαιότερα έλεγαν για τα γυναικεία δικαιώματα. Πρέπει να σταθούμε στα πόδια μας, να ενωθούμε, να κάνουμε συμμάχους όσες μας αγαπούν γιατί μόνο έτσι θα επέλθει η αλλαγή. Αν περιμένουμε να έρθει η βοήθεια από αλλού θα μείνουμε ουραγοί.