Αναφορά χρήστη από τον Μαυρίκιο (13-06-2008)

Η γκέι ζωή στον Μαυρίκιο δεν είναι καθόλου εύκολη. Παρόλο που είμαστε μια κυρίως τουριστική χώρα, υπάρχει ακόμα μεγάλη προκατάληψη και βία σε θέματα που αφορούν τη σεξουαλικότητα. Έτσι οι γκέι και οι λεσβίες βρίσκονται αντιμέτωποι με στερεότυπα και βίαιες συμπεριφορές. Η βία, φυσική ή ρητορική, κατά των ομοφυλόφιλων είναι, πιστεύω, το μεγαλύτερο πρόβλημα εδώ. Με έχουν προπηλακίσει και μένα πολλοί ετεροφυλόφιλοι, οι οποίοι δείχνουν απροκάλυπτα πλέον το πόσο λίγο σεβασμό τρέφουν για τους γκέι.


Στο Port Louis, την πρωτεύουσα δηλαδή, η κατάσταση είναι λίγο καλύτερη, λόγω του τουρισμού, αλλά όσο απομακρύνεσαι από την πρωτεύουσα τα πράγματα γίνονται όλο και πιο συντηρητικά. Προσφάτως, μια φίλη μου λεσβία κακοποιήθηκε σεξουαλικά από κάποιους στρέιτ άντρες, οι οποίοι ήθελαν να την "κάνουν στρέιτ", γιατί "το να είσαι γκέι είναι αντι-αφρικανικό". Το σοκ που υπέστη ήταν μεγάλο και δεν είχε καμία ψυχολογική υποστήριξη, αφού είναι δύσκολο να εμπιστευτείς τους γιατρούς και τους ψυχιάτρους και να τους αποκαλύψεις ότι είσαι γκέι.

Επιπλέον, η εκκλησία πολεμάει τους γκέι, όχι μόνο στον Μαυρίκιο, αλλά σε ολόκληρη την Αφρική. Θα περίμενε κανένας η εκκλησία να είναι ένας χώρος που παρέχει ανακούφιση και προστασία, κάτι σαν καταφύγιο, αλλά συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Πολλοί παπάδες μου έχουν πει ότι θα "σαπίσω στην κόλαση" αν δεν αλλάξω τη ζωή μου και δεν σταματήσω να είμαι γκέι.

Θυμάμαι την πρώτη φορά που μας πιάσανε και μας τιμώρησαν στο σχολείο, στη δεκαετία του 80. Είναι φυσιολογικό, πιστεύω, για τα παιδιά σε αυτή την ηλικία να πειραματίζονται, αλλά ο δάσκαλος με έπιασε με ένα άλλο αγόρι. Η τιμωρία ήταν να τις φάμε με ένα μπαστούνι...δεν μπορούσαμε να καθίσουμε για μια εβδομάδα! Το χειρότερο όμως ήταν ότι έπρεπε να γυρίσουμε στο σπίτι, όπου μας περίμεναν οι θρησκόληπτοι, συντηρητικοί και οπισθοδρομικοί γονείς μας.

Πριν 5 χρόνια, πιάσανε έναν γκέι φίλο μου με έναν τουρίστα, και ως τιμωρία για το ότι ήταν γκέι, οι άνδρες που τον έπιασαν, του έχωσαν ένα στυλό στο πέος του. Συμβαίνουν πολλά ακόμη στους γκέι που ζουν στην Αφρική, αλλά τα μίντια δεν αναφέρουν αυτά τα περιστατικά. Δεν έχουμε δικαιώματα, δεν έχουμε καμία ελευθερία, πρέπει συνέχεια να είμαστε πολύ προσεκτικοί, επιφυλακτικοί και πολύ φοβισμένοι. Δεν μπορούμε να πούμε τίποτα στην οικογένεια μας, και αν το πούμε σε φίλους μας, είναι σαν να εμπιστευόμαστε τη ζωή μας στα χέρια τους. Το να είσαι γκέι σημαίνει ότι μπορεί να δυσκολευτείς να βρεις δουλειά αφού σε συγκεκριμένα επαγγέλματα, όταν ακουστεί ότι είσαι γκέι ή λεσβία, μπαίνεις αμέσως στη μαύρη λίστα.

Η μόνη σωτηρία για πολλούς γκέι και λεσβίες από την Αφρική, είναι να πάνε στην Νότια Αφρική, όπου μπορούν οι γκέι να παντρευτούν, ή να βγούνε στο εξωτερικό, να φύγουν σε χώρες όπου θα μπορούν να βρουν ένα σύντροφο. Βέβαια, η ξενιτιά δεν είναι και η καλύτερη λύση. αυτό που χρειαζόμαστε είναι να αποδεσμεύσουμε την Αφρική από τα υπερσυντηρητικά της σύνδρομα. Η Αφρική στις μέρες μας είναι πιο "Χριστιανική" από τον "Χριστιανισμό" τον ίδιο. Και ο Χριστιανισμός δεν είναι καν μέρος της Αφρικανικής παράδοσης. Η θρησκεία όμως παραμένει ο νούμερο ένα εχθρός της ελεύθερης σεξουαλικής έκφρασης στην ήπειρο μας.

Για να κλείσω, πιστεύω πως αυτό που χρειαζόμαστε είναι να εστιάσουν τα μέσα ενημέρωσης στην Αφρική, αλλά όχι μόνο σε ότι αφορά θέματα όπως η φτώχεια ή η οπισθοδρομικότητα. Να εστιάσουν σε ότι αφορά τους ανθρώπους, εμάς δηλαδή, και τα προβλήματα μας. Παρόλο που έχουμε μεγάλη ανάπτυξη σε πολλούς τομείς, θα πρέπει να δείξουμε στον κόσμο το πόσο βαθιά διχασμένη είναι η Αφρικανική κοινωνία, κάτι που κατά 99% των περιπτώσεων οφείλεται στις διαφορετικές θρησκείες.

Εύχομαι να δοθεί και στη χώρα μου μια καλή και δίκαιη ευκαιρία, να αλλάξει κάπως η κατάσταση και να μπορώ να περπατώ χέρι-χέρι με τον σύζυγο/φίλο/εραστή/γκόμενο μου και να απολαμβάνω την ελευθερία μου χωρίς να με κοιτάζουν περιπαικτικά, να με προσβάλλουν ή να μου επιτίθενται.

Α.