Αυτό το θέμα ασχολείται με το άρθρο: Αμαρτίες γονέων – αυτοκτονίες παιδιών

Κατατοπιστική μελέτη. Ευχαριστούμε Λύο για αυτά τα άρθρα. Στην Ελλάδα θα είχε κανείς το ενδιαφέρον και το σθένος να εκπονήσει κάτι ανάλογο? Δόξα το καλό Θεό, Πανεπιστήμια έχουμε, γιατί τα θέματα αυτά αποτελούν ταμπού, ακόμη και για τους επιστήμονες?

Οι str8 γονείς πολλές φορές αδυνατούν να καταλάβουν τον τρόπο σκέψης ενός γκέι παιδιού. Λογικό! Είναι διαφορετικό. Δεν το έχουν ζήσει.
Ειναι πολύ δύσκολο να αλλάξει αυτό.
Οι γονείς, εξάλλου, σπάνια συμφωνούν με τις επιλογές των παιδιών. Σαν και πόσες πεθερές δεν λένε ότι οι γιοί τους "κακόπεσαν" στα χέρια της νύφης τους. Σαν και πόσες δεν ξεσηκώνουν σκάνδαλα για να χωρίσουν τα παιδιά κλπ...
Παρόλα αυτά, οι στρέιτ ζουν μια χαρά!
Ούτε κατάθλιψη παθαίνουν, ούτε αυτοκτονούν, ούτε τίποτα.
Πιστεύω ότι το πρόβλημα υπάρχει στην ίδια την γκέι κοινότητα.
Αυτή βρίσκετε ακόμα στα σπάργανα.
Τι στιγμή αυτή στην Ελλάδα υπάρχει κατα κύριο λόγο η Αθήνα όπου οι γκέι βρίσκουν υπερπροσφορά στο σεξ και η επαρχία που κυριαρχεί η αποχή απο το σεξ και τα κόμπλεξ.
Αυτή η κατάσταση είναι από μόνη της απάνθρωπη.
Τόσο το αχαλίνωτο σεξ, όσο και η αποχή είναι καταστάσεις που μόνο προσωρινά μπορεί να προσφέρουν κάτι.
Σήμερα, κοντολογίς, ελάχιστοι γκέι στην ελλάδα τολμούν να ονειρευτούν, να ερωτευτούν ,να αγαπήσουν, να αφοσιωθούν. Τους περισσότερους τους ενοχλεί αυτό. Δεν είανι έτοιμοι για κάτι τοσο "μεγάλο"! Οι περισσότεροι κοιτούν να βολέψουν τις βασικές τους ανάγκες όπως-όπως, χωρίς δεσμεύσεις και συναισθήματα, χωρίς βάθος και ποιότητα.
Αυτό θα οδηγήσει πολλούς σε κατάθλιψη. Και σε αυτό δε φταίνε οι στρέιτ, αλλά εμείς οι γκέι. Πρέπει να δουλέψουμε με τον εαυτό μας. Να γίνουμε πιο ποιοτικοί. Λιγότερο ρηχοί και επιπόλαιοι. Όταν, λοιπόν, εμείς θα δίνουμε ποιοτικές σχέσεις, τότε δεν έχει και τόση σημασία αν μας εγκρίνουν οι στρέιτ ή όχι. Θα ζούμε σαν άνθρωποι, χωρίς νευρώσεις και διαταραχές.

Πραγματικά δε θα ήξερα που θα ήμουν αν δεν είχα τους υπέροχους γονείς που έχω. Πόσο πόνο έχουν πάρει από πάνω μου και με πόσο σεβασμό και αγάπη με μεγάλωσαν.

Θα τους δείξω το άρθρο και θα τους εχαριστήσω για αυτό που καταφέρανε να γίνουν με οδηγό μόνο το συναίσθημά τους, τα υπόλοιπα ήταν δική μου δουλειά.

Μπράβο ρε Λύο...!