Αυτό το θέμα ασχολείται με το άρθρο: Το κόσκινο και το ράφιnnααααααααααχ πόσο μου θυμίζεις εμένα πριν απο ένα χρόνο??πόσο όμως???να υποθέσω ότι περνούν σκέψεις απο το μυαλό σου του τύπου: γκέι κλάμπ??(α πα πα), γκ΄ρι τσάτ?(α πα πα ανωμαλία).... μη ντρέπεσαι όλοι τα σκεφτήκαμε αυτά στην αρχή!πρώτα αγάπα εσένα!να σαι περήφανος κι ευτυχισμένος που άλλαξες την εικόνα σου στον καθρέφτη σου και συνάμα την εικόνα σου στο μυάλο σου...προχώρα παρακάτω!!!η σχέση θέλει χρόνο και φυσικά σεξ...μαθαίνεις τον άλλον στα πάντα και μετά βλέπεις αν κολλάς για να το προχωρήσεις.!είσαι γκέι και?και γω είμαι..και ο δίπλα σου και ο παραδίπλα σου και και....μη ψάχνεις απαραίτητα τον κούρο ή τον παίδαρο γιατί τότε θα κινδυνεύεις μια ζωή να μείνεις έτσι...άλλωστε αφού θες σχέση επικεντρώσου στην επικοινωνία το συναίσθημα και το σεξ...η ομορφιά δεν είναι πάντα το κουμπί για όλα...τέλος θα σου πρότεινα ν ακούσεις τις νεράϊδες και όσους γράψουν εδώ...εμένα με βοήθησαν στο φούλ και τους ευχαριστώ γι αυτό
φιλικά Γιώργος21

(χριστέ μου διαβάζω το γράμμα μου ένα χρόνο πριν στις νεράϊδες 10percent.gr/stiles/neraida/853-2009-01-26-15-47-03.html(μέχρι και ψεύτικο όνομα είχα...έλεος!!!) διαβάζω και το παραπάνω κι έχω πάθει εγκεφαλικό...πόσο αλλάζει κανείς σ ένα μόνο χρόνο???πόσο όμως?αααχ)

Κρίμα που δεν έχεις πλέον παραπάνω κιλά, γιατί εμένα μου αρέσουν οι γεμάτοι, για να μην πω οι χοντροί. Κρίμα, δεν έχω να πω τίποτε άλλο. Επενδύσεις εκατομμυρίων στην κοιλιά σου πήγανε τσάμπα. κρίμα, κρίμα. Αν ξαναβάλεις κιλά πάντως θα χαρώ να βρεθούμε.

Όχι, giorgos (γεια παρεμπιπτόντως), να μην του προτείνεις να ακούσει τις νεράιδες και όσους γράψουν εδώ μέσα. Τι να ακούσει δηλαδή; Ότι έχει πρόβλημα ο ίδιος του ή ότι το πρόβλημα είναι ο ίδιος του; Ότι πάσχει από χίλιες δυο νευρώσεις; Ότι έχει εσωτερικεύσει ομοφυλοφοβικά στερεότυπα; Ότι δεν έχει αποδεχτεί την ομοφυλοφιλία του; Ότι πρέπει να καθαρίσει τα εσωτερικά σκατά του με ψυχοθεραπευτή; Όχι, να μην του το προτείνεις. Δεν του χρειάζονται όλα αυτά.

Πολύ καλά το λέει ο ίδιος του: «έχω την ιδέα πως πρέπει να γνωρίσω τον άλλον πολύ καλά, να αγαπήσει το ποιός είμαι και μετά να με αποδεχτεί». Σωστός ο τύπος. Εγώ επικροτώ! Χρειάζεται χρόνο ο ίδιος του; Και πολύ καλά κάνει. Εάν αυτό αισθάνεται, αυτό είναι και το σωστό. Δεν χρειάζεται να επεμβαίνει ο καθένας και να τον »βοηθά» με ιδέες όπως «έχεις εσωτερικά σκατά και άρα ο ψυχοθεραπευτής σε περιμένει» ή ότι «δεν έχεις αποδεχτεί την ομοφυλοφιλία σου, πάσχεις από εσωτερικευμένη ομοφυλοφοβία». Αρκετά πια! Δεν ξέρω ποιός το έγραψε (το άρθρο «το κόσκινο και το ράφι»), αλλά εγώ θα του πω (όχι για να τον βοηθήσω, αλλά για να του το πω απλώς, κουβέντα να γίνεται...) πως κι εγώ τα ίδια άκουγα όταν ήμουν στην ηλικία του και ως έφηβος. Και το αποτέλεσμα; Αυτοεξορίστηκα (χωρίς εισαγωγικά, αλλά κυριολεκτικά) με το όποιο κόστος φέρω σήμερα. Όχι πως κακοπερνάω, αντιθέτως ξέφυγα από καταπιεστικές αντιλήψεις τέτοιων νεραϊδών, οι οποίες σε χώνουν σε βαθύτερα σκατά και αδιέξοδα. Αλλά... Τεσπά, μεγάλε, εγώ μαζί σου: μην επιτρέψεις σε ακραίους, επαγγελματίες ομοφυλόφιλους - διαδικτυακούς ψυχολόγους να επέμβουν στην ζωή σου. Εάν αναζητάς βοήθεια, γύρεψέ την πρόσωπο με πρόσωπο. Όχι εδώ. Κανείς μας δεν ξέρει το καλό σου εδώ. Μόνο εσύ ξέρεις το σωστό και το καλό. Εξ άλλου, πιο κομπλεξικούς ομοφυλόφιλους από τους επαγγελματίες ομοφυλόφιλους (αυτούς που προσποιούνται τους απελευθερωμένους από την ομοφυλοφοβία) δεν θα βρεις. Αυτό σου το υπογράφω,

ως ο
Μπατσολάτρης

Αγαπητέ φίλε,
όντως κανείς δεν ξέρει το καλό σου.

Στον ψυχολόγο δεν πας για να σου πει τι να κάνεις στη ζωή σου, αλλά για να σε βοηθήσει να κατανοήσεις καλύτερα αυτό που εσύ θέλεις, αυτό που εσύ έχεις ανάγκη.
Ο ψυχολόγος δε σου δίνει λίστα με πράγματα που κάνεις, αλλά σε βοηθά να εστιάσεις σε ότι σε μπλοκάρει. Ειδικά εμείς οι γκέι (το ίδιο ισχύει όμως σε όλους πιστεύω), μπορεί να χρειαστεί να σπαταλήσουμε πολύ χρόνο από τη ζωή μας μέχρι να ξεπληθούμε από όλες τις σκατοαντιλήψεις και τα εσωτερικευμένα μπλοκαρίσματα που μας φορτώνει η κοινωνία.

Είναι δεδομένο πως έχουμε εσωτερικευμένη ομοφοβία, γιατί έχουμε μεγαλώσει σε συγκεκριμένη κοινωνία. Εννοείται πως άλλος έχει "φορτώσει" περισσότερο κι άλλος λιγότερο. Σε κάθε περίπτωση όμως είναι πολύ καλή ιδέα να πάρουμε μια επαγγελματική βοήθεια και να μην σπαταλάμε άδικα τα χρόνια μας και να πληρώνουμε το κόστος με τον τόκο μαζί.

Εννοείται πως το αν θέλει κάποιος να αναζητήσει συμβουλευτική υποστήριξη είναι προσωπική του επιλογή και μπορεί και στην τελική να μην του χρειαστεί. Αν ο σύμβουλος δει ότι δεν υπάρχουν καταστάσεις σύνθετες, δε σε κρατάει για να περνάει τον καιρό του. Έχει γραφτεί σχετικό άρθρο σε παλιότερο τεύχος που αξίζει να διαβαστεί.

Οπότε συμφωνώ απόλυτα με τις συμβουλές που του έδωσαν οι νεράϊδες.
Και η συμβουλή "πήγαινε σε ψυχολόγο" και η συμβουλή "κουνήσου και μην περιμένεις να σου πέσει από τον ουρανό ο πρίγκιπας", είναι πολύ σημαντικές και τον βοηθούν στο να δραστηριοποιηθεί, δεν του περιορίζουν την κατεύθυνση αλλά του ανοίγουν το δρόμο.

@Μπατσολάτρη
Δεν κατάλαβα ποιο ήταν το θέμα που σε έκανε να ξεσπαθώσεις και να δείξεις ότι έχεις προσωπικά με κάποιους γκέι ακτιβιστές.

"Μεγάλος" ο Μπατσολάτρης (τι κακόγουστο nick!): Μην ακούς κανένα, κάτσε όπως είσαι, μη κάνεις τίποτε, όλα θα πάνε καλά στο τέλος. Από μόνα τους, προφανώς.
Για να καταλήξει το παιδί ένας...ισορροπημένος μπατσο-λάτρης!!
Από το φετίχ σου και μόνο καταλαβαίνει κανείς την ωραία ισορροπία σου: να λατρεύεις τον διώκτη σου!

Και είναι τόσο χαζός ο Μπατσολάτρης που δεν καταλαβαίνει ότι αυτά που λέει ("μην ακούς κανέναν εδώ μέσα") απορρίπτουν τα επόμενα ("άκουσε τι θα σου πω").

Από την άλλη, θα συμφωνήσω με τον Πέτρο, ότι το μένος του κατά κάποιων γκέι ακτιβιστών είναι πολύ ύποπτο. Αλλά δεν πειράζει, γιατί με αυτόν τον λίβελλο αποκαλύπτει την ποιότητά του. Πετώντας λάσπη, λασπώνεσαι εσύ ο ίδιος πρώτος και καλύτερος.

Κατ'εμέ, η καλύτερη συμβουλή που μπορεί να δοθεί σε ένα 18-20άρη ομοφυλόφιλο δεν είναι «πήγαινε σε ψυχολόγο διότι κάποιες νευρώσεις σε ταλαιπωρούν» ή «διότι στην ζωή σου ήσουν πάντοτε θύμα λόγω της ομοφυλόφιλής σου φύσης» ή «διότι είσαι λερωμένος από σκατοαντιλήψεις» δηλαδή διότι έχει σώνει και καλά πρόβλημα στον ψυχισμό του. Και κυρίως και πρώτα απ'όλα, ένα σοβαρό περιοδικό δεν αφιερώνει χώρο σε στήλες ψυχολογίας λογικής δεκαετιών 1960 και 1980. Από πού και πώς διαθέτουν τις εξειδικευμένες γνώσεις οι «νεράιδες» να φορτώνουν τον κάθε αναγνώστη με υποτιθέμενες νευρώσεις, με υποτιθέμενα προβλήματα εσωτερικευμένης ομοφυλοφοβίας, με υποτιθέμενα εσωτερικά σκατά, με, με, με...; Από πού και πώς; Ποιές είναι οι νεράιδες; Κανείς σοβαρός επιστήμονας δεν θα προσέφερε διαδικτυακή διάγνωση, διαδικτυακή λύση, διαδικτυακή παραπομπή σε αρμόδιο κτλ. κτλ..

Η καλύτερη συμβουλή που μπορεί να δοθεί σε ένα 18-20άρη ομοφυλόφιλο είναι να μην απευθύνεται σε διαδικτυακούς ψευδοψυχολόγους και ψευδοψυχολογίζουσες ψευδοαπελευθερωμένες νεράιδες, να μην αναζητά λύση διαδικτυακώς αλλά μόνον πρόσωπο με πρόσωπο - και μόνον λύση πρόσωπο με πρόσωπο. Επίσης, η επαγγελματική συμβουλευτική υποστήριξη δεν είναι πανάκεια: η απόκτηση πτυχίου ψυχολογίας δεν είναι συνώνυμο απόκτησης έγκυρων επιστημονικών γνώσεων ψυχολογίας. Και πολλές φορές, όπως πολλοί γνωρίζουμε, η αναζήτηση επαγγελματικής ψυχολογικής συμβουλευτικής υποστήριξης μπορεί και να δημιουργήσει προβλήματα εκ του μηδενός ή να επιτείνει τα ήδη υπάρχοντα. Οι επιστήμες, η ψυχολογία, η, η, η, η..., δεν είναι πανάκεια. Πανάκεια είναι κατά την γνώμη μου ο διάλογος και μόνον ο διάλογος (και βεβαίως όχι ο εξ αποστάσεως διάλογος με «νεράιδες» περί υποτιθέμενων ψυχολογικών προβλημάτων 20άρηδων).

ο πρώην παθών από ψευδοψυχολογίζοντες, ο οποίος τώρα προσπαθεί να αποτρέψει την παγίδευση 20άρηδων από τέτοιους ψευδοψυχολογίζοντες,
Μπατσολάτρης


Υ.Γ.: Πέτρος, από πού και πώς «κατάλαβες» πως «ξεσπάθωσα» εναντίον γκέι ακτιβιστών ή έχω «προσωπικά» με κάποιους από αυτούς; Κάνεις λάθος: εγώ ούτε καν αναφέρθηκα σε γκέι ακτιβιστές στο προηγούμενο ποστ. Εάν, όμως, θα ρωτούσες την γνώμη μου γι'αυτούς, τότε δεν θα «ξεσπάθωνα» απλώς, αλλά δεν θα μπορούσα να συγκρατήσω την οργή μου για τις απόψεις και μεθόδους τους.

Φίλε Μπατσολάτρη έχοντασ πέρασει κι εγώ απο την ίδια φάση(αν διαβάσεις το γράμμα μου που έχω το λινκ θα το διαπιστώσεις)μπορώ απλά να λέω πως ναι οι νεράϊδες έχουν δίκιο. Στα 20 έχοντας μεγαλώσει σένα στρ8 κόσμο πιστεύεις πως ο άνθρωπος που ψάχνεις θα βρεθεί ξαφνικά μπροστά σου στο δρόμο. Όντας εσυ μεγαλύτερος θα ξέρεις λοιπόν πως όλο αυτό είναι μια ουτοπία. αν δεν σπρώξεις κι εσύ λίγο τα πράγματα δεν πρόκειται να γίνει κάτι. Θα ήταν γελοίο να πει κάποιος εδω μέσα οτι οι ομοφυλόφιλοι πάσχουμε απο ψυχώσεις. Το μόνο που αναφέρουν οι νεραϊδες είναι οτι δε τα χει βρει με τον εαυτό του. Αυτό μάλλον ισχύει. είναι δύσκολο στα είκοσι σου να ξέρεις να δέχεσαι και ν αγαπάς εσένα. Εμένα λοιπόν όντας 21 ετών ολα αυτά που ανφέρεις ως δικτυακοί ψυχολόγοι με βοήθησαν. Με ξυύπνησαν και με πήγαν λίγο πιο πέρα. Οπότε θα ήταν καλό να μη τους υποβαθμίζουμε.
φυσικά η άποψή σου είναι σεβαστή, απλά δυστυχώς στον κόσμο των γκέι η σχέση που ψάχνει το παλικάρι δεν έιναι τόσο απλή όσο τη φαντάζεται. Αυτό είπαμε μόνο(εγω τουλάχιστον σίγουρα.)
φιλικά
γιώργος

Χμ! Γνωμάτευσε κάποιος, ή έστω χρησιμοποίησε τις λέξεις "νευρώσεις" και "ψυχώσεις";
μμμμ, μάλλον μόνο εσύ...

Εγώ ξαναδιαβάζω:
"Σκέψου σοβαρά μήπως όλες αυτές οι αναστολές και τα εμπόδια είναι στην πραγματικότητα το γεγονός ότι δεν έχεις αποδεχτεί την ομοφυλοφιλία σου."
"Μήπως όμως είναι προτιμότερο να κοιτάξεις πρώτα να καθαρίσεις τα εσωτερικά σκατά σου με κάνα ψυχοθεραπευτή; Σ' το λέω, γιατί θα τα λύσεις και μετά θα βλαστημάς για τα χρόνια που έχασες και δεν έπαιρνες τα ξερά σου να πας να βρεις λύση."
Φαίνεται σε κανέναν πως αυτές οι διατυπώσεις περνούν το μήνυμα ότι οι νεράιδες υποκαθιστούν τον ψυχολόγο και πουλούν εξειδικευμένες γνώσεις;
Α; Πού το κάνουν και δεν το βλέπω βρε ματάκια;

Παρακάτω, προτείνεις "να μην αναζητά λύση διαδικτυακώς αλλά μόνον πρόσωπο με πρόσωπο" και εγώ τώρα τρώω τη φρίκη μου και προσπαθώ να καταλάβω τι διάολο διαφορετικό πράγμα είπαν τελικά οι νεράϊδες...
Μετά μάλλον καταλαβαίνεις πως λες το ίδιο και το ρίχνεις στην απαξίωση και της "πρόσωπο με πρόσωπο" λύσης, τρομάζοντας τον κόσμο με καταστροφολογίες για επικίνδυνους επιστήμονες και μπλα μπλα μπλα.
Και πάλι όμως δε μας βοηθάς να διακρίνουμε σε τι συνίσταται ο κίνδυνος που τόσο έντονα κραδαίνεις και κουνάς πάνω από τα κεφάλια μας.

Τον κόπο που εσύ βαριέσαι να αναλάβεις, τον έχουν καταθέσει εδώ και καιρό στο 10%.
Διάβασε το άρθρο:
www.10percent.gr/periodiko/teyxos22/120-...-07-16-08-19-04.html
το οποίο αναφέρεται αναλυτικά στους επικίνδυνους ψυχοθεραπευτές και δίνει σημαντικές κατευθύνσεις για τη σωστή επιλογή.
Επίσης μπορείς να ψάξεις και άλλα σχετικά άρθρα του 10%. Ξέρεις, κάποιοι "επαγγελματίες ομοφυλόφιλοι" έχουν καταθέσει κόπο και χρόνο αναλύοντας όλα αυτά που τσουβαλιάζεις και βαριέσαι να διευκρινίσεις.


Βρε ματάκια, πολύ κακό σου έχει κάνει αυτό το προσωπικό σου κόνφλικτ με τους "επαγγελματίες ομοφυλόφιλους" και θα έπρεπε κάποια στιγμή να μας πεις τα περιστατικά που βίωσες για να έχουμε συγκεκριμένη γνώση κι εμείς.
Να ξέρουμε από τι προφυλλασόμαστε.
Τι, έτσι με μισόλογα θα την βγάλεις καθαρή;

Γιώργος (κατ'αρχάς ευχαριστώ για την μετριοπαθή σου στάση και λόγο, θα προσπαθήσω να την ανταποδώσω), όπως νομίζεις: εάν πιστεύεις πως οι διαδικτυακοί ψυχολόγοι σε βοήθησαν να ξυπνήσεις και να πας λίγο πιο πέρα, τότε εγώ αυτό το σέβομαι διότι εσύ γνωρίζεις πολύ καλύτερα από εμένα τον εαυτό σου και τις ανάγκες σου. Όπως βεβαίως και δέχομαι πως τίποτε καλό δεν μας χαρίζεται και πως πρέπει να αγωνιζόμαστε και για να αποκτήσουμε αυτό το καλό και για να πάμε λίγο πιο πέρα. Πάντως, όσον με αφορά, θα ήθελα να επισημάνω την διαφωνία μου με τέτοιες μεθόδους διαδικτυακής ψυχολογικής υποστήριξης καθώς και τον κίνδυνο της παγίδευσης 18-20άρηδων ομοφυλοφίλων σε ψευδοψυχολογίζουσες προσεγγίσεις, οι οποίες προτάσσουν το σεξουαλικό μέρος της ταυτότητας του ανθρώπου σε σχέση με άλλα μέρη της ταυτότητάς μας και το ανάγουν σε λυδία λίθο της ψυχικής μας υγείας και μιας υγιούς προσωπικότητας. Αυτά τα λέω με πολύ μελαγχολική διάθεση ως παθών: εγώ έχω την τύχη να έχω αποδεχθεί την ομοφυλοφιλία μου από τα 14 μου, δηλαδή στην Β' Γυμνασίου, έπειτα από πολύ χρόνο. Έχω ομοφυλοφιλικές παραστάσεις του εαυτού μου από τα 6 μου και από τα 11 έως τα 13-14 μου άρχισα να αντιδρώ στην ιδέα πως ήμουν γκέι (και όσο και να σου φαίνεται περίεργο, η εκκλησία με το κήρυγμά της περί ισότητας όλων έναντι όλων και αγάπης και αποδοχής του εαυτού μας και του πλησίον μας με βοήθησε να αποδεχθώ οριστικώς την ομοφυλοφιλία μου, ναι, μην φρικάρεις! ίσως να είμαι η εξαίρεση...). Όλα καλά κι ωραία, λοιπόν, από τα 14 μου. Όμως, από τα 19 έως τα 20-21 μου άρχισαν διάφοροι επαγγελματίες ομοφυλόφιλοι «καλοθελητές» να μου βάζουν ιδέες περί υποτιθέμενων εσωτερικών σκατών μου και υποτιθέμενης εσωτερικευμένης ομοφυλοφοβίας μου κτλ. κτλ.. Ως παντελώς άσχετος με την επιστήμη της ψυχολογίας (μην ξεχνάμε πως η ψυχολογία είναι επιστήμη κι όχι διαδικτυακές κατινιές), άρχισα να αμφιβάλλω για την ψυχική μου υγεία, να με αμφισβητώ, να με απορρίπτω κι άλλα κουλά (με λίγα λόγια, αυτοί οι επαγγελματίες πήγαν να με κάνουν σαν τα μούτρα τους). Ώσπου συνειδητοποίησα όλη αυτήν την πλάνη και επανήλθα, ισορρόπησα, δυστυχώ, όμως, αφότου άρχισα να αποκόπτομαι από το περιβάλλον μου (δηλαδή πρώτα αυτοεξορίστηκα και μετά ευτυχώς πολύ γρήγορα ισορρόπησα). Γι'αυτό σου λέω πως από την μια σέβομαι τις εμπειρίες σου και την άποψή σου, αλλά από την άλλη σού (και σε άλλους 18-20άρηδες) εφιστώ την προσοχή σχετικά με αυτούς τους επαγγελματίες ομοφυλόφιλους, οι οποίοι ζουν σε ένα δικό τους παράλληλο κόσμο (τον οποίο οι ίδιοι κατασκεύασαν και είναι υπερήφανοι γι'αυτόν), παίζουν στο δικό τους κλουβί αποκομμένοι από την υπόλοιπη κοινωνία. Και για να επικοινωνούν με την υπόλοιπη κοινωνία, κρώζουν δυνατά με αποτέλεσμα να την τρομάζουν. Αλλά, επειδή αντιλαμβάνονται πως είναι μόνοι τους μέσα στην φυλακή τους, προσπαθούν με αυτές τις ψευδοψυχολογίζουσες μεθόδους να ενσπείρουν τα ζιζάνια των υποτιθέμενων νευρώσεων και υποτιθέμενων εσωτερικευμένων ομοφυλοφοβιών και έτσι να εγκλείσουν στην φυλακή τους «νέο αίμα». Συγγνώμη για την μακρηγορία, αλλά θέλω να πω πως αυτές οι «νεράιδες» αντιπροσωπεύουν μια λογική περασμένων δεκαετιών (και το κυριότερο μια καθόλου επιστημονική λογική) και μας παρασύρουν τον ένα και τον άλλο στον μικρόκοσμό τους.

Πέτρος, σε ένα περιοδικό, το οποίο θέλει να ονομάζεται σοβαρό, θέλω να βλέπω χίλιες τέτοιες δημοσιεύσεις άρθρων από επιστήμονες. Και ευχαριστώ για το λινκ! Αυτό, όμως, που δεν θέλω να διαβάζω είναι οι διαδικτυακές ψευδοψυχολογίζουσες «κατίνες», δηλαδή οι «νεράιδες». Με υποτιμούν με τον λόγο τους και τις ιδέες τους. Με ρωτάς, εάν γνωμάτευσε κανείς νεύρωση: η απάντηση είναι «ναι, οι "νεράιδες"». Στις δύο φράσεις που παραθέτεις αυτό γίνεται σαφές: προτρέπουν οι «νεράιδες» τον νεαρό να ζητήσει βοήθεια ψυχολόγου ή ψυχοθεραπευτή («να πας να βρεις λύση»), διότι αφήνουν να εννοηθεί πως ο νεαρός έχει πρόβλημα («αναστολές», «εμπόδια», «εσωτερικά σκατά») λόγω υποτιθέμενης μη αποδοχής της ομοφυλοφιλίας τους ή εσωτερικευμένης ομοφυλοφοβίας. Μην εθελοτυφλούμε... Πώς γνωρίζουν αυτές οι καλές-καλύτερες «νεράιδες» τι είναι σωστό για τον νεαρό; Πώς τον προτρέπουν να βρει λύση με συγκεκριμένο τρόπο; Πώς και γιατί εικάζουν πως η αιτία των προβλημάτων του (εάν έχει!) είναι η μη αποδοχή της ομοφυλοφιλίας του ή η εσωτερικευμένη ομοφυλοφοβία του; Πώς τον βάζουν σε αυτό το τριπάκι «έχεις πρόβλημα λόγω τάδε και τάδε, άρα η λύση είναι η δείνα και η δείνα»; Ποιές οι επιστημονικές τους γνώσεις; Ποιά τα ονόματά τους; (Και σε παρακαλώ μην μου απαντήσεις πως η στήλη έχει χιουμοριστικό περιεχόμενο, δεν είναι αστείο να σπέρνουν ανώνυμοι το ζιζάνιο υποτιθέμενης νεύρωσης σε 18-20άρηδες...)

ο υπέρ της κατάργησης της στήλης των «νεραιδών» και της αντικατάστασής της με μια επώνυμη επιστημονική (όπως αυτής που παραθέτει ο Πέτρος),
Μπατσολάτρης


Υ.Γ.: Επίσης, Πέτρος, πρώτον, δεν καταστροφολογώ ούτε απαξιώνω, μακριά από εμένα αυτά (δεν έχω σπουδάσει ψυχολογία, αλλά για αυτό που έχω σπουδάσει μπορώ να σου μιλήσω για τουλάχιστον δυο δεκάδες αποφοίτητων-πρώην συμφοιτητών μου, οι οποίοι δεν ξέρουν πού πάν' τα τέσσερα). Δεύτερον, δεν βαριέμαι κάτι, απλώς δεν έχω τις γνώσεις ψυχολογίας να αναλάβω τον κόπο της επιστημονικής ανάλυσης τέτοιων φαινομένων. Τρίτον, δεν συγχέω τους γκέι ακτιβιστές με τους επαγγελματίες ομοφυλόφιλους (αν και υπάρχει σε κάποιο βαθμό ένα πρόβλημα αλληλεπικάλυψης). Τέταρτον και τελευταίον, δεν έχω κανένα απολύτως προσωπικό κόνφλικτ με επαγγελματίες ομοφυλόφιλους, έχω, όμως, ένα ιδεολογικό: αυτοί προτάσσουν το σεξουαλικό μέρος της ταυτότητάς μου και το ανάγουν σε κυρίαρχο στοιχείο της προσωπικότητάς μου το οποίο υποτίθεται πως πρέπει κι εγώ να ιεραρχώ ως πρωτεύων, ενώ εγώ πιστεύω πως η σεξουαλική μου ταυτότητα είναι μόνον ένα (σημαντικό μεν, αλλά μόνον) μέρος του όλου της ταυτότητάς μου, της προσωπικότητάς μου και έτσι αρνούμαι να ελαττωθώ σε ένα πρόσωπο στο οποίο πρωτεύει η σεξουαλική του φύση (δηλαδή να είναι μία μηχανή του σεξ) και οι άλλες ιδιότητές του (οι οποίες είναι πολύ περισσότερες και είναι αυτές που το συνδέουν με την υπόλοιπη κοινωνία) να έπονται. (Μάλλον πέμπτον και τελευταίον, δεν σου επιτίθεμαι.)

@ Μπατσολάτρης

Αρχίζω από το τέλος γιατί είναι σημαντικό και με ενδιαφέρει.
Τι ιδέες σου έβαλαν ακριβώς;
Πώς σε έκαναν να νιώσεις άσχημα για τον εαυτό σου;
Μπορείς να τις διαμορφώσεις σε προτάσεις και να τις αναφέρεις συγκεκριμένα;
Θα ήθελα να ξέρω, γιατί και πάλι δεν κατάλαβα και δεν θέλω να φανταστώ κάτι άσχετο.
Όντως μπορεί να μου διαφεύγει κάτι πολύ ενδιαφέρον.

Κατά τα άλλα:
Νομίζω τα πράγματα είναι πολύ πιο απλά και μπορούμε να τα λέμε με το όνομά τους.
Το παιδί που έγραψε το γράμμα, επέλεξε να το γράψει και να το στείλει στις νεράιδες και το επικοινωνιακό πλαίσιο που αυτές εκφράζουν. Το "μεταξύ σοβαρού κι αστείου" σε έκφραση 'χύδην' λόγου κουλουπού κουλουπού.

Δεν έχω ιδέα αν οι νεράιδες έχουν εξειδικευμένες γνώσεις ψυχολογίας, αλλά το ίδιο το επικοινωνιακό πλαίσιο δεν τους το υπαγορεύει και αυτό είναι γενικά που αρέσει. Άσε που δεν τις έχω κάνει τσακωτές μέχρι τώρα να λένε πράγματα όντως επικίνδυνα ή αντιεπιστημονικά.

Ο φιλαράκος μας λοιπόν, επιλέγει να στείλει γράμμα σε αυτές, όχι σε εμένα, ούτε σε εσένα, ούτε σε μία επιστημονική στήλη.
Περιγράφει φόβους και κόμπλεξ του, όπως ο καθένας μας θα έκανε.

Όπως παραδείγματως χάριν, αν έβγαζα το κακό σπυρί στον κόλο και ήθελα να μιλησω πρώτη μου φορά γι'αυτό.
Εννοείται πως ξέρω ότι θα μου πουν να πάω σε δερματολόγο, αλλά θέλω να μιλήσω πρώτα χιουμοριστικά για το πρόβλημά μου και να ακούσω έπειτα αυτό που ξέρω πως θα ακούσω: "ξεκόλλα και τράβα σε κανα δερματολόγο".

Έ, για νευρώσεις μίλησε το παιδί (οι φοβίες και τα κόμπλεξ αυτό είναι, όλοι μας λίγο πολύ έχουμε και ναι, αυτά είναι τα εσωτερικά σκατά. Προτείνεις άλλες εναλλακτικές 'χύδην' ονομασίες.

Δεν είπε κανείς πως είναι σοβαρές νευρώσεις, ούτε καν χρησιμοποιήθηκε η λέξη νεύρωση. Αλλά από την άλλη δεν μπορεί να γνωρίζει κανείς το πόσο σοβαρές είναι. Οπότε τι καλύτερο από το να του προταθεί ο ψυχολόγος;
Εσύ δηλαδή τι άλλο θα έκανες;
Θα έλεγες "δεν είναι τίποτα, θα σου περάσει";
Τότε είναι που θα έκανες διάγνωση.
Το να στείλεις στον ειδικό, δεν είναι διάγνωση. Τον στέλνεις για να του κάνουν τη διάγνωση.

Δεν του είπαν όμως: "να πας στην κ. Αδερφοψυχομάνα που είναι πολύ καλή ψυχολόγα να της πεις με στέλνουν οι καλές νεράιδες γιατί πάσχω από το τάδε και τάδε".
Του λένε απλά, "τράβα να το ψάξεις σε έναν ειδικό".
Και ο ειδικός θα το ψάξει, πρόσωπο με πρόσωπο, και ανάλογα με την επιστημονική του αρτιότητα θα διαγνώσει και θα καθοδηγήσει. Δηλαδή τι άλλο να κάνουνε ωρέ;
Έτσι πάει η ιστορία.

Και στο σχολείο μπορεί να πας να σου μάθουν γράμματα και τελικά ο δάσκαλος να σε κάνει να τα μισήσεις. Μπορείς να προτείνεις όμως στο παιδί σου να μην πάει σχολείο;
Έχω πολλά παραδείγματα κακών δασκάλων, όπως και κακών ψυχολόγων. Όπως και κακών δρόμων, με λακούβες. Έ, δεν το έχω σκοπό όμως να ανέβω Θεσσαλονίκη με τα πόδια, με το αμάξι μου θα πάω. (Αθήνα μένω, στατς όμως δε λέω )

Καλό θα μας κάνει να διώξουμε τις προκαταλήψεις απέναντι στην ψυχική υγεία.
Σόρρυ που στο χτυπάω, αλλά νομίζω πως ήταν υπέρ το δέον πολλές οι λέξεις και οι εικόνες τρομοκρατίας που χρησιμοποίησες για το θέμα.
Δεν το περνάω σαν να μην είναι σοβαρό.
Είναι και πολύ σοβαρό θέμα, αν ένας λαός διατηρεί ακόμα τέτοια αντίληψη για το θέμα της ψυχικής υγείας.
Ούτε πανάκεια είναι, ούτε λετρεία επιζητεί, ούτε "φαν" επιδιώκει, ούτε δόγματα διαμορφώνει.
Είναι μια επιστήμη σαν όλες τις άλλες κι όποτε τη χρειαζόμαστε πρέπει να νιώθουμε ότι είναι εκεί, σε πρώτη ζήτηση. Και να μπορούμε να πάρουμε και μια πρώτη και μια δεύτερη κ.λπ. γνώμη. Όχι να είναι μπαμπούλας όπως την παρουσιάζεις.
Σόρρυ, αλλά τα πήρα τώρα!