Αυτό το θέμα ασχολείται με το άρθρο: Η ομοφυλοφιλική «πραγματικότητα» στην Κύπρο\n\nΩωωωωωωπ... να κι ένα ωραίο κείμενο!

Αν και δεν θα έγραφα ποτέ πως «[φ]αίνεται πως αν η κυπριακή κοινωνία αποτελούνταν μόνο από ομοφυλόφιλα άτομα τότε το κυπριακό πρόβλημα θα ήταν ήδη λυμένο», διότι είναι μια αυθαίρετη και εξαιρετικά απλοϊκή σκέψη - ας μην ξεχνά ο συντάκτης πως ακόμη πολλοί Ελληνοκύπριοι ομοφυλόφιλοι δεν αποκαλούν το σύνοικο στοιχείο «Τουρκοκυπρίους», παρά μόνον «Τούρκους» tout court -, νομίζω πως η θέση και κατάσταση των Τουρκοκυπρίων ομοφυλοφίλων σκιαγραφείται σχετικώς αντικειμενικά («σχετικώς» διότι ούτε πολλά μεικτά ζευγάρια υπάρχουν ακόμη ούτε οι πλείστοι των Ελληνοκυπρίων ομοφυλοφίλων ενσωματώνουν στις παρέες τους Τουρκοκυπρίους) και ικανοποιητικά (και πάλι «σχετικώς» διότι οι πλείστοι των Ελληνοκυπρίων ομοφυλοφίλων που περνούν στα κατεχόμενα, μάλλον περνούν χάρη στην εξασφαλισμένη ανωνυμία, που απολαμβάνουν εν μέσω αγνώστων, παρά λόγω διάθεσης προσέγγισης με τους «άλλους»). Και μια προτελευταία παρατήρηση σχετική με τις πηγές του άρθρου: δεν θα έλεγα πως η «Σημερινή» είναι και η αντικειμενικότερη εφημερίδα της Κύπρου, θα προτιμούσα τον κατά πολύ σοβαρότερο «Πολίτη», στις σελίδες του οποίου έχω διαβάσει έρευνες (κοινωνιολογικής ανάλυσης των Τουρκοκυπρίων) του καλύτερου και εν πολλοίς ανεξάρτητου τουρκοκυπριακού Ερευνητικού Ιδρύματος KADEM (για την ιστορία, θυμάμαι είχα διαβάσει στην δημοσιευμένη τον Φεβράρη 2009 έρευνά τους ότι το 80% των Τουρκοκυπρίων είχε απαντήσει πως δεν είχε ποτέ φίλο ομοφυλόφιλο, ενώ 70% είχε απαντήσει πως δεν είχε ποτέ φίλο πρώην κατάδικο... οποία υποκρισία... περισσότεροι είχαν φίλο πρώην κατάδικο παρά ομοφυλόφιλο!).

Και τελευταία παρατήρηση: αν και δεν συμφωνώ καθόλου με τον ακτιβισμό, είμαι πολύ χαρούμενος κάθε φορά που κάνω χρήση της (ήδη αναφερθείσας στο άρθρο και μπράβο) νομολογίας «Μοδινός εναντίον Κύπρου» 15070/89 του Ε.Δ.Α.Δ.. Μία σύγκριση μεταξύ κυρίου Μοδινού και ελλαδικών φαινομένων ακτιβισμού τύπου Βαλλιανάτου και σία ως προς το ύφος, το ήθος, τις ιδέες, τον λόγο, τις χρησιμοποιούμενες μεθόδους δράσης κτλ. αρκεί για να αντιληφθεί κανείς την ποιοτική διαφορά υπέρ του κυρίου Μοδινού και των δικών του ύφους, ήθους, ιδεών, λόγου και μεθόδων. Τέσπά, δίνω βαθμό 8,5 (στα 10) στον συγγραφέα του άρθρου.

Τι ξυνίλα!

Αγαπητέ Μπατσολάτρη,
Εκτιμώ την βαθμολογία σου αλλά περισσότερο εκτιμώ την ανάλυση – κριτική που άσκησες. Κάθε φορά που γράφω κάτι προσπαθώ με νύχια και με δόντια να περιφράξω μέσα, όσο το δυνατό περισσότερο, την αντικειμενικότητα ώστε να περάσω τα ορθά μηνύματα σε κάποιον ο οποίος είναι μακριά και δεν είναι σε θέση να τα ξέρει. Το άρθρο αυτό βασίστηκε σε ότι ειδησεογραφία βρέθηκε δίχως να λογοκρίνει καμία. Έτσι πήρα άρθρα και από την εφημερίδα «Πολίτη» (που εσύ θεωρείς αντικειμενική) και από την εφημερίδα Καθημερινή (που εσύ θεωρείς υποκειμενική). Επίσης το δεύτερο στοιχείο που βασίστηκε η έρευνα είναι η άποψη και η εμπειρία που διαθέτει ο συγγραφέας.
Αυτό που προσπάθησα με πρόδηλο τρόπο να μην αναπτύξω παρά μόνο στα αναγκαία σημεία, είναι το πολιτικό πρόβλημα. Εσύ όμως με τις παρατηρήσεις σου, με αναγκάζεις να το πράξω. Η φράση «Φαίνεται πως αν …. ήταν ήδη λυμένο.» Η λέξη «Φαίνεται» από μόνη της δηλώνει την υποκειμενικότητα και την αυθαιρεσία της πρότασης που πρόκειται να ακολουθήσει. Οπότε συμφωνώ σε αυτό το σημείο μαζί σου. Ας μην ξεχνάμε όμως πως πρόκειται για μία υποθετική πρόταση που σκοπός της είναι να εξυψώσει αυθαίρετα την ομοφυλοφιλική με την ετεροφυλική κοινότητα της Κύπρου όσο αφορά το πολιτικό της πρόβλημα. Δεν συμφωνώ όμως καθόλου με τις επόμενες παρατηρήσεις σου. Υπάρχουν πολλά γνωστά σε μένα μεικτά ζευγάρια και άλλα τόσα που εγώ δεν γνωρίζω. Τώρα αν αυτό γίνεται λόγω πολιτικών πεποιθήσεων ή λόγω σεξουαλικής ικανοποίησης αυτό νομίζω δεν μας ενδιαφέρει στο παρών στάδιο. Επίσης υπάρχουν πολλές μεικτές παρέες, που γνωρίζω και συμμετέχω, όπου συνυπάρχουν. Το μόνο που μπορώ να σκεφτώ είναι η απόσταση. Δηλαδή στην Πάφο ενδεχομένως να είναι πιο σπάνιες οι μεικτές παρέες και σχέσεις απ’ ότι στην Λευκωσία που είναι η πράσινη γραμμή. Σίγουρα υπάρχουν και τα ακραία στοιχεία που εσύ αναφέρεις, Δυστυχώς όμως δεν υπάρχει στα χαρτιά μια τόσο συγκεκριμένη έρευνα ώστε να μπορούσα να βασιστώ σε αυτή.
Όσο αφορά το θέμα του ακτιβισμού, δικαίωμα σου να μην τον υποστηρίζεις αν και ως αναγνώστης του 10% (καθαρά ακτιβιστικό περιοδικό) θα έπρεπε τουλάχιστον να τον στηρίζεις. Επίσης δεν τίθεται θέμα σύγκρισης μεταξύ ακτιβιστικών προσωπικοτήτων διότι όλοι παλεύουν για μια καλύτερη κοινωνία και όλοι χρησιμοποιούν ανιδιοτελώς τις ευκαιρίες που τους δίδονται για να πετύχουν το καλύτερο αποτέλεσμα για όλους μας. Αν πιστεύεις πάντως πως κάποια πρόσωπα που κυριαρχούν στον χώρο του ακτιβισμού είναι αδρανή και ακατάλληλα τότε σε προκαλώ και προσκαλώ να συμμετέχεις ενεργά στον χώρο του ακτιβισμού για να προσφέρεις σε όλους μας και στον εαυτό σου την ευκαιρία να κρίνεσαι ισότιμα.
Σε ευχαριστώ

Βρηκα το αρθρο πολυ ενημερωτικο ειδικα γι' αυτους που ειναι ακομα ξενοι προς το θεμα. Ο συντακτης προσπαθησε να καλυψει σε σχετικα λιγο χωρο ενα τεραστιων διαστασεων θεμα, ενα θεμα που ακομα βρισκεται στις ερευνητικες του αρχες.
Προσωπικα βρισκω το αρθρο αριστο και πολυ πληροφοριακο. Ισως μια εισηγηση να ηταν να δημιουργηθει μια σειρα αρθρων πανω σε αυτο το θεμα. Θα ηταν η βαση για πολλες ερευνες.

Greekstories

Δεν μπορεί κανείς ν' αποδεχτεί κάτι που δεν βλέπει ότι υπάρχει. Πρόσφατα αγόρασα μέσω INTERNET μία τσάντα που γράφει "Shhh... Nobody knows I'm gay". Μ' αυτή τη τσάντα πηγαίνω κάθε πρωί που έχω μάθημα στο Πανεπιστήμιο Κύπρου. Στο τμήμα που φοιτώ (Αγγλικής Γλώσσας και Λογοτεχνίας) έχουμε περισσότερες φοιτήτριες παρά φοιτητές (πολύ αμφιβάλλω αν είναι περισσότεροι από 20 ενώ οι φοιτήτριες είναι περίπου 120). Θυμάμαι ότι την πρώτη μέρα που πήγα μ' εκείνη τη τσάντα στο πανεπιστήμιο άκουσα ένα σχόλιο από ένα κορίτσι που είπε στη διπλανή της "τούτος εν πππούστης" (αυτός είναι πούστης). Ωστόσο δεν άκουσα ούτε ένα σχόλιο από τα αγόρια. Πολύ χαίρομαι γι' αυτό.
Τώρα όμως δεν δίνει κανένας σημασία στη τσάντα μου διότι απλά με έχουν συνηθίσει. Νομίζω άδικα φοβόμαστε να εκδηλωθούμε. Αν δεν αποδεχτούμε εμείς τους εαυτούς μας δεν μπορούμε να απαιτούμε να μας αποδεχτούν άλλοι.

Σωστός ο συγγραφέας του άρθρου.
Σαν κάτοικος Λευκωσίας νομίζω ότι δεν υπάρχουν γκέι στέκια γιατί οι Λευκωσιάτες προτιμούν να διασκεδάζουν στις άλλες πόλεις για να μην τους βλέπουν οι γνωστοί. (Υπάρχουν όμως γκέι φρέντλι στέκια).
Σωστός κι ο Νίκος που μιλά για αυτοαποδοχή πάνω απ' όλα.
Όσο για τη δημιουργία ακτιβιστικής κοινότητας, υπάρχει μια σοβαρή πρωτοβουλια στα σκαριά, είναι θέμα χρόνου η ανακοίνωση. Γιατί μπουχτήσαμε, γαμώτο.

Αγαπητέ Πέτρος Παπαδόπουλος,

Με την σειρά μου να σου πω πως κι εγώ εκτιμώ ειλικρινώς το ποστ σου - ήταν κάτι που πραγματικά δεν ανέμενα και γι'αυτό εκτιμώ ειλικρινώς την κίνησή σου και σ'ευχαριστώ. Θα σε παρακαλούσα να διαβάσεις με μετριοπάθεια και καλή τη πίστει τις (ατάκτως ερριμμένες) σκέψεις μου στις επόμενες γραμμές διότι κι εγώ με μετριοπάθεια και καλή τη πίστει θα προσπαθήσω να σου απευθυνθώ.

Δεν μπορώ παρά να συμφωνήσω μαζί σου στο σημείο της βάσης της έρευνάς σου: οι προσωπικές σου απόψεις και εμπειρίες είναι βεβαίως κάτι παραπάνω από καλοδεχούμενες (θα έλεγα πως είναι και απαραίτητες). Έχεις προφανώς μεγαλύτερη εμπειρία στα της σημερινής Κύπρου και άρα ο λόγος σου είναι σαφώς σημαντικότερος του δικού μου. Καθώς, κατά πρώτον, λείπω από την Κύπρο τα τελευταία δέκα χρόνια (τα πρώτα τέσσερα στο «εξωτερικό» και τα υπόλοιπα έξι στο εξωτερικό) και, κατά δεύτερον, είμαι Λεμεσιανός (νομίζω έχεις δίκιο όταν γράφεις πως η απόσταση από την πράσινη γραμμή παίζει κάποιον ρόλο), μού είναι δύσκολο να έχω μια σαφή εικόνα των σχέσεων μεταξύ Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων ομοφυλοφίλων και να είμαι απολύτως βέβαιος για την εικόνα αυτή. Από τις δικές μου σχετικά φτωχές παραστάσεις των τελευταίων χρόνων (κατεβαίνω λόγω συγγενών, διακοπών κτλ. αρκετά αλλά όχι πολύ συχνά στην Κύπρο ) θα έλεγα πως από το 2003 έως σήμερα λίγα είναι τα μεικτά ζευγάρια και παρέες. Πάντως, επαναλαμβάνω, ο δικός σου λόγος είναι σημαντικότερος του δικού μου καθώς εσύ ζεις την κατάσταση καθημερινώς. Και πάνω απ'όλα, εύχομαι ολόψυχα να έχεις δίκιο και, βεβαίως, εύχομαι τουλάχιστον οι μεικτές παρέες Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων να πολλαπλασιάζονται όσο περνά ο καιρός. Επίσης, θα σε παρακαλούσα ολόθερμα να ενημερώσεις με κάποιο άρθρο σου εδώ (ή όπου εσύ κρίνεις σωστό) για την διοργάνωση κοινής, οργανωμένης συνάντησης μεταξύ Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων ομοφυλοφίλων (στο «Λήδρα Πάλας» ή οπουδήποτε αλλού), εάν και όποτε μια τέτοια συνάντηση / εκδήλωση θελήσει να λάβει χώρα: το ενδιαφέρον κυρίως του συντρόφου μου (ο οποίος δεν είναι Έλληνας/Ελληνοκύπριος. ελπίζω να επιτραπούν παρατηρητές άλλων εθνικοτήτων, και εάν θα είσαι κι εσύ στην ομάδα διοργάνωσης, θα σε παρακαλούσα να λάβεις υπ'όψιν σου την παράκλησή μου) και το δικό μου για μια τέτοια εκδήλωση είναι πραγματικά πολύ μεγάλο για ερευνητικούς λόγους και θα είμαστε έτοιμοι να λάβουμε μέρος σε μια τέτοια εκδήλωση δίνοντας προτεραιότητα σε αυτήν έναντι άλλων υποχρεώσεων.

Θα επιμείνω λίγο παραπάνω στο θέμα του ακτιβισμού, κι αυτό διότι διακρίνω μια πικρία στα λόγια σου. Κατ'αρχάς να σου πω πως δεν τίθεται (από πλευράς μου) θέμα ισότιμης κρίσης ακτιβιστών και μη, είναι λάθος σου να θεωρείς πως κρίνω τους ακτιβιστές εκ του ασφαλούς: από την στιγμή που έχω επιλέξει συνειδητά να μην εμπλακώ στον ακτιβισμό, είναι αναμενόμενο πως θα κρίνω και θα κατακρίνω τους ακτιβιστές ως εξωτερικός παρατηρητής καθώς και πως θα κρίνομαι και θα κατακρίνομαι από πλευράς ακτιβιστών ως εξωτερικός, αμέτοχος παρατηρητής, άρα λοιπόν θέμα ισότιμης κρίσης δεν τίθεται εκ των πραγμάτων και έτσι δεν επιτρέπεται κανένα αίσθημα πικρίας από καμμία πλευρά. Κατά δεύτερον, (και πάλι) εκ των πραγμάτων τίθεται θέμα σύγκρισης μεθόδων, πρακτικών, στόχων, ρητορικής κτλ. ακτιβιστών: όταν ο κύριος Μοδινός δρα με συνέπεια, ευθύτητα, μετριοπάθεια και λογική, την στιγμή που άλλοι ακτιβιστές (κυρίως Ελλαδίτες) δρουν με νοοτροπία άλλοτε Ρομπέν των Δασών (ο θαρραλέος προστάτης των αδυνάμων) και άλλοτε Κοκκινοσκουφίτσας (το υποτιθέμενο εύκολο θύμα που τελικά, όμως, θα σώσει την «γιαγιάκα») ή δρουν αποκομμένοι από το διεθνές περιβάλλον ή / και κυρίως λόγω προφανών ιδιοτελών κινήτρων, τότε είμαστε υποχρεωμένοι για το κοινό καλό όλων μας να δακτυλοδείχνουμε τον αυτόκλητο Ρομπέν των Δασών και την αυτόκλητη Κοκκινοσκουφίτσα κτλ. και να στηρίζουμε και υποστηρίζουμε τον κάθε κύριο Μοδινό. Με λίγα λόγια, είμαστε υποχρεωμένοι να επαινέσουμε το καλό και να κατακρίνουμε το κακό (το οποίο, δυστυχώς, πολλές φορές δημιουργεί εξ αντανακλάσεως προβλήματα στους μη ακτιβιστές ομοφυλόφιλους). Κατά τρίτον και τελευταίον, γνωρίζω πως ο ακτιβισμός είναι συνώνυμο του συλλογικού αγώνα υπέρ κάποιου αγαθού και εναντίον κάποιου προβλήματος. Δυστυχώς, οι ακτιβιστές δεν (ανα)γνωρίζουν πως ο αγώνας μπορεί να είναι όχι μόνον συλλογικός αλλά και ατομικός. Είμαι πεπεισμένος, έπειτα από όσα έχω ζήσει και διαβάσει, πως ο ατομικός αγώνας υπέρ της ανοχής και κατά της ομοφυλοφιλοφοβίας είναι σχεδόν πάντοτε αποτελεσματικότερος του συλλογικού αγώνα, και γι'αυτόν τον λόγο προτιμητέος. Μια μελέτη των φεμινιστικών κινημάτων ίσως να σε έπειθε: το φεμινιστικό κίνημα έχει αποτύχει παταγωδώς, οι όποιες ευεργετικές για την γυναικεία ελευθερία και ισοτιμία με τον άνδρα αλλαγές δεν είναι αποτέλεσμα συλλογικού αγώνα. Προς επίρρωση των λόγων μου να υπενθυμίσω μόνον πως οι πρώτες υπέρ της γυναίκας αλλαγές θεσμοθετήθηκαν και νομοθετήθηκαν στις Σκανδιναυϊκές χώρες (η Δανία είναι το «λίκνο»), δηλαδή σε χώρες παντελούς απουσίας οργανωμένου φεμινιστικού κινήματος, αλλά με έντονη την αγάπη για έννοιες όπως ατομική ελευθερία, ατομική ευθύνη κτλ..

Πάντως, εάν επιμένετε οι ακτιβιστές στην προτεραιότητα του συλλογικού έναντι του ατομικού αγώνα, θα σε παρακαλούσα να μου επιτρέψεις να παραθέσω ένα άρθρο ενός ατόμου, το οποίο συνδέεται με το σημερινό κυβερνών κόμμα (τουλάχιστον ως προς την νοοτροπία και τις πολιτικές ιδέες): www.politis-news.com/cgibin/hweb?-A=8792...mp;-V=archive&-p . Ίσως να βοηθήσει τους ακτιβιστές ομοφυλόφιλους να ανασυνταχθείτε σύμφωνα με τις ιδέες σας περί συλλογικού αγώνα. Θα συμφωνήσω σε αρκετά σημεία με τον αρθρογράφο (συμφωνώ με τον αρθρογράφο όταν κατακρίνει τους ομοφυλόφιλους ακτιβιστές για την τακτική τού «μοναχικού καβαλάρη», την οποία έχουν επιλέξει καντονοποιώντας έτσι τους ομοφυλόφιλους σε ένα ιδιαίτερο και ψευδοαυτάρκες κουτάκι), αλλά όχι σε όλα (το παράδειγμα της Ισπανίας είναι εξαιρετικά ανεπιτυχές: ο συγγραφέας του άρθρου, χωρίς να το αντιλαμβάνεται, υποστηρίζει την άποψη υπέρ του ατομικού αγώνα που εγώ ενστερνίζομαι, δηλαδή πως οι ρηξικέλευθες αλλαγές στην Ισπανία είναι αποτέλεσμα της πολιτικής και κοινωνικής ιδιοφυΐας ενός ανδρός, ο οποίος εργαλειοποίησε τους συλλογικούς αγώνες «προς δόξαν εαυτού»).

Και πάλι θα ήθελα να σου πω πως εκτιμώ ειλικρινώς την κίνησή σου και να σε παρακαλέσω ακόμη να ειδοποιήσεις με οποιονδήποτε τρόπο κρίνεις εσύ σωστό για ενδεχόμενη κοινή εκδήλωση Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων ομοφυλοφίλων (εάν και όποτε).

Πολύ φιλικά,
Μπατσολάτρης


(Υ.Γ.: Ίσως θα έπρεπε να αποφύγω το υστερόγραφο αυτό - παρακαλώ να με συγχωρέσεις, εάν σε προσβάλλω -, απλώς θα ήθελα να επισημάνω ένα πολύ μικρό λαθάκι στο κείμενό σου για λόγους καθαρά δικού μου εγωισμού: αναφέρθηκα στις εφημερίδες «Πολίτης» και «Σημερινή» και όχι και «Καθημερινή». Τον «Πολίτη» και την «Καθημερινή Κύπρου» βεβαίως και τις θεωρώ αντικειμενικές, αλλά για την αντικειμενικότητα της «Σημερινής» διατηρώ τις επιφυλάξεις μου.)

Μπατσολάτρη αφού λες και μόνος σου ότι μιλάς απέξω (εφόσον δεν είσαι ακτιβιστής) ουσιαστικά παραδέχεσαι ότι δεν έχεις πληροφόρηση και δεν ξέρεις για τί πράγμα μιλάς. Οπότε άστο καλύτερα γιατί εκτίθεσαι με αυτά που λες. Παντού και πάντα οι συλλογικοί αγώνες άλλαξαν τα πράγματα και όχι οι ατομικοί από μόνοι τους. Αυτό είναι ιστορικά αυταπόδεικτο και για το φεμινιστικό κίνημα και για το lgbt κίνημα και για το αντιρατσιστικό κίνημα κτλ.

καλα ο μπατσολατρης μια αποψη εκφραζει... δε σημαινει οτι ειναι η σωστη ή οτι θα την ακολουθησουμε!

Ειναι νομιζω πασιφανες οτι η σταση του εχει διαμορφωθει απο προσωπικες εμπειριες και τον τροπο που " μεγαλωσε"...δεν ειναι τυχαιο οτι ειναι απο την κυπρο!!! Μια απιστευτα οπισθοδρομικη και συντηριτικοστροφη κοινωνια.
Στην οποια φυσικα εμαθε υποσυνειδητα (?) να μην "προκαλει" για να επιβιωσει, αλλα να περιμενει υπομονετικα σαν καλο παιδι, να ευαρεστηθουν οι αλλοι να του δωσουν καποια δικαιωματα, και αυτα φυσικα υπο ορους...

Απορω πως αφου εχει εμπειρια απο το εξωτερικο, δεν καταλαβε οτι η συλλογικοτητα βοηθησε την ατομικοτητα, να ειναι αυτη η "περηφανη" που ειναι σημερα. Αυτο βεβαια μαλλον εξηγειται απο τα παραπανω και αυτη τη ραθυμη ανατολιτικη αντιμετωπιση της μοιρας, παρ ολο που υπαρχει μια ψευδαισθηση ελευθερου αυτοπροσδιορισμου ( υπο τους ορους της κοινωνιας, μην ξεχνιομαστε ε???)

Επισης να τονισω οτι δεν πιστευω πως καμια ατομικη δικαστικη υποθεση εφερε την κυπρο μπροστα καποια βηματα, παρα μονο η αναγκαιοτητα ενταξης στην ευρωπαικη ενωση, και η υποχρεωτικη υιοθετηση του ευρωπαικου κεκτημενου. Τα του καισαρος λοιπον...

Δεν ειμαι ακτιβιστης και δεν συμφωνω παντα με τις τακτικες τους αλλα ποτε δεν παραγνωριζω την τεραστια προσφορα τους. Προσπαθω να συμβαλλω ,με τον τροπο μου, στον κοινο "στοχο".

καλη συνεχεια

Διάβασα το άρθρο του Φίλιππου Σαββίδη γιά τα δικαιώματα. Πολύ ενδιαφέρον. Οι ομάδες που τελούν υπό δυσμενείς διακρίσεις με τον α ή β τρόπο, συνήθως αποφεύγουν να συνεργάζονται, από το φόβο μήπως σηκώσουν και το σταυρό του "άλλου", οπότε λένε μας φτάνει ο δικός μας. Λογικό, αλλά αναποτελεσματικό. Οι δυνάμεις της συντήρησης επίσης θέλουν την πολυδιάσπαση, ώστε να πετούν ένα καροτάκι σε μερικούς και να μην υπάρχει ενιαίο κίνημα. Κι αυτό έχει λογικό πάτημα. Μοναχικός μπορεί να είναι ο δρόμος ενός ατόμου μόνο μέσα στο στενό κοινωνικό του κύκλο και όταν προσφεύγει στη δικαιοσύνη. Οπότε, αν έχει το κουράγιο, μπορεί να φτάσει μέχρι τα Ευρωπαϊκά δικαστήρια. Όλες οι άλλες δράσεις είναι κατ' ανάγκη συλλογικές. Είτε pride λέγεται, είτε πολιτική τοποθέτηση (αχ, να μαζεύονταν όλοι όσοι λένε ότι δε γίνεται τίποτα, θα γέμιζαν ένα στάδιο, οπότε το επιχείρημά τους θα κατέρεε από μόνο του). Φταίνε όμως οι ομοφυλοφιλικές οργανώσεις, όταν δε συμμετέχουν σε ευρύτερα κινήματα, ή οι άλλοι τις αποφεύγουν; Επίσης σε τί κινήματα να συμμετέχεις; Άντε να φυτέψουμε κανένα δέντρο, αλλά στην πολιτική δεν μπορείς να βάλεις όλους στην ίδια κατεύθυνση. Απλώς, όποια και αν είναι η πολιτική καταγωγή του κάθε ομοφυλόφιλου, θεωρώ ότι πρέπει να θέτει απαρέγκλιτο όρο την έκφραση θέσεων και τις δράσεις που βελτιώνουν τη θέση των ομοφυλοφίλων γενικά και έμμεσα ή άμεσα τη δική του.