Η δίωξη της ομοφυλοφιλίας, οι διακρίσεις και η βία σε βάρος των lgbt ξεκινάει από την εμπάθεια σε βάρος τους από κατεστημένες κοινωνικές αντιλήψεις. Από εκεί και πέρα, αν η κοινωνία είναι προ-νεωτερική, η έννοια της αμαρτίας, η ίδια η κοινωνική προκατάληψη, είναι υπέρ-αρκετή, γιά να δικαιολογήσει κάθε μέτρο σε βάρος τους, ακόμα και τη θανατική ποινή. Όταν η κοινωνία κάνει βήματα προς το Κράτος Δικαίου, έχει ανάγκη από άλλες δικαιολογίες γιά να εφαρμόσει τις διακρίσεις. Πρώτη και καλύτερη είναι η έννοια της νόσου. Φαίνεται όμως με γυμνό μάτι ότι και τότε, αυτοί οι "ασθενείς" δεν αντιμετωπίζονται όπως οι άλλοι... Ούτε το επιχείρημα στέκει ότι οι ομοφυλόφιλοι είναι πιθανό να εκβιαστούν, οπότε πρέπει να αποκλείονται από ορισμένες θέσεις, γιά να μην ενδώσουν σε πιέσεις. Μα, όπως βλέπουμε από τις δικαιολογίες όσων υποπίπτουν σε κατάχρηση και διαφθορά, οι περισσότεροι επικαλούνται την οικογένεια: αμάρτησα γιά το παιδί μου. Άλλωστε, κάποια πράξη διώκεται, όταν διώκεται, πρωτογενώς. Δηλαδή η κλοπή διώκεται γιατί είναι κλοπή, όχι γιατί ο κλέφτης, αν γνωρίζεις την πράξη του, μπορεί να εκβιασθεί! Αυτά είναι προφάσεις εν αμαρτίαις. Καλοσορίζουμε την κυβερνητική διοίκηση της Τουρκίας στην ανάγκη του ορθολογισμού. Συχνά οι lgbt αποστερούνται κάθε προστασίας εννόμων αγαθών, χωρίς την ανάγκη αιτιολόγησης. Αλλά, εφ' όσον μπάινει σε αυτό το δρόμο, η κυρία που είναι συνεπώνυμη με το μεγάλο μας ποιητή, τον Καβάφη, θα πρέπει να γνωρίζει ότι δεν καλείται να ανακαλύψει τον τροχό. Ευτυχώς την πρόλαβαν άλλοι. Η ιστρική έννοια της νόσου έχει βασανιστικά ελεγχθεί επιστημονικά γιά τους ομοφυλόφιλους και έχει απορριφθεί.
