Δεν αρνούμαι το σχόλιο. Δεν υπήρξα ποτέ ποδοσφαιρόφιλος και δεν είναι στον τύπο μου η ποδοσφαιρικού τύπου ταύτιση με ένα κόμμα, όπως κάνουν οι οπαδοί με τις ομάδες τους. Δεν έχω, και ούτε αναζητώ, μιά πολιτική τοποθέτηση - απακούμπι γιά όλους τους προβληματισμούς μου. Τα ερεθίσματα που διαμορφώνουν την πολιτική στάση είναι ένα συνεχές και δεν περιορίζονται ούτε χρονικά στις εκλογές, ούτε θεματικά στα ζητήματα των δικαιωμάτων των ομοφυλοφίλων. Θέλω όμως οι επιλογές μου να μη μεταθέτουν τα αιτήματα αυτά στο πολιτικό υπερπέραν. Υπό την έννοια αυτή, αν δω ουσιαστική πρόοδο στα ζητήματα αυτά, θα το σκεφτώ θετικά να ανταμοίψω με την ψήφο. Αν όχι, χαίρεται. Χωρίς φόβο και πάθος.
Το ζήτημα της ωριμότητας της δικής μας είναι να βγούμε από το παχνί ιδεών που έχουν επιβάλει οι παραδοσιακές αντιλήψεις. Τα αιτήματά μας είναι σωστά και δίκαια και θεμελιώδη, ενώ οι αντίθετες απόψεις που ενδύονται το μανδύα της "σοβαρότητας" είναι κατ' ουσίαν έξαλλες και εκτός του πλαισίου του Ευρωπαϊκού νομικού πολιτισμού. Αυτό πρέπει με τη διαρκή τριβή, πολιτική και δικαστική, να καταστεί κατανοητό σε όλους, ότι είναι δηλαδή υπολείμματα και απολιθώματα, που δυσεραίνουν τη λειτουργικότητά μας στην Ευρώπη.
Η ωριμότητα των πολιτικών φαίνεται να είναι στο ναδίρ. Προσκολλημένοι στις ιδέες που μας χρεωκόπησαν, συνομιλούν με συνδικαλιστές που έχουν 30 εκατ. ευρώ σε λογαριασμούς τους, με Εκκλησιαστικούς παράγοντες που έχουν καταπατήσει τη μισή Ελλάδα και με συντηρητικούς θεσμούς (πχ ΕΣΡ) που μιλούν γιά την "προαγωγή του Έθνους", λες και δε βλέπουμε τι πράττουν τα προηγμένα Έθνη και με ποιά αντιθέτως προσομοιάζει η Ελλάδα, όταν ακολουθεί τις συνταγές τους. Δεν έχουν όχι μόνο το θάρρος να είναι μπροστά από την κοινωνία, όπως με αυτά που ακούμε από Αλβανία και Σερβία (γιατί κακά τα ψέμματα, οι κοινωνίες αυτές είναι όπως η Ελληνική του '50 και '60), αλλά είναι πολύ πιό πίσω.
Η ωριμότητα της κοινωνίας είναι το ζητούμενο. Θεωρώ ότι μόνο μέσα από την Ευρώπη έχουμε κάποια ελπίδα να σφυρηλατηθούν οι θεσμοί εκείνοι του δικαίου και του δημόσιου ελέγχου, οι οποίοι και τα ανθρώπινα δικαιώματα θα διασφαλίζουν και την καλύτερη διαχείρηση του δημόσιου χρήματος. Είναι δική μας παθογένεια το γεγονός ότι δεν έγινε αυτό μέχρι τώρα. Έξω όμως, κατ' εμέ είναι το Σκότος. Υπάρχει στην Ελλάδα μιά άρχουσα τάξη, ένα Βαθύ Κράτος, που όπως και στην Τουρκία αισθάνεται άβολα με το θεσμικό πλαίσιο της ΕΕ, που όλο και περισσότερο θα γίνεται σφικτό και συνεκτικό, από τις αρχές του κράτους δικαίου μέχρι την οικονομική διαχείρηση. Πχ τη σύμβαση γιά τα δικαιώματα των μειονοτήτων η Ελλάδα δεν την έχει φέρει προς κύρωση στη Βουλή, ενώ αυτό είναι προαπαιτούμενο γιά όσους θέλουν να μπουν στην ΕΕ. Παντού φαίνεται ότι εμείς τρυπώξαμε νωρίς, και κάναμε "τουμπεκί" τόσα χρόνια σε πολλά. Αν αρχίσει να φαίνεται στον ορίζονται μιά πιό απαιτητηική στάση, όλοι όσοι καλο-χόρτασαν με τη διαχείρηση των κοινοτικών κονδυλίων χωρίς πολλούς-πολλούς ελέγχους, θα το γυρίσουν σε έναν κακοφορμισμένο αντιευρωπαϊσμό. Τι στα συντηρητικά αντανακλαστικά θα πατήσουν, τι το Λάβαρο της Αγίας Λαύρας γιά τη δήθεν-κατοχή από την ΕΕ θα υψώσουν... Με την οικονομική και πολιτική ένωση κάποιοι θα χάσουν μέγα μέρος της αυθαιρεσίας τους. Αυτοί θέλουν να "άρχουν", αλλά να άρχουν σε μιά κοινωνία και μιά πολιτιεία όπως οι πρώην Σοβιετικές Μαφιοζοκρατούμενες χώρες. Και θα βρουν λαϊκό έρισμα στο λαϊκισμό, με το επιχείρημα ότι "έτσι είμαστε εμείς τώρα, δεν μπορούμε να γίνουμε Σουηδία..."
