Αυτό το θέμα ασχολείται με το άρθρο: Γκέι στην εφηβείαnnΕξαιρετικό Λύο! Μπράβο!

Πάρα πολύ ενδιαφέρον άρθρο!
Το περίμενα πολύ καιρό!

Χωρίς να 'ψυχιατρικοποιούμε' τις ζωές μας, πρέπει να κάνουμε μια σοβαρή αναδιήγηση του τι έχουμε βιώσει, γιατί σε μεγάλο βαθμό ερμηνεύει καταστάσεις.

Έχουμε βαρεθεί να ακούμε αυτό τα γνωστά 'οι γκέι δε μπορούν να κάνουν σοβαρές σχέσεις', 'είναι άτομα ανώριμα' κ.α. έτσι, ως μεταφυσικούς αφορισμούς.

Από τι στιγμή που αποδέχτηκα ότι θα ζήσω ως ομοφυλόφιλος, ήξερα ότι αρχίζω να 'περπατώ', ενώ για πολλά χρόνια έπρεπε να μένω καθηλωμένος και να βλέπω μόνο τους άλλους να 'περπατούν'.
Μηδέν εξάσκηση, δηλαδή.

Ελπίζω να καταλάβει η κοινωνία σύντομα, πόσο αναγκαίο είναι για τα παιδιά και τους εφήβους να μπορούν να εκφράσουν και να ζήσουν αυτό που αισθάνονται.

Πολύ ωραίο άρθρο.
Διαβάζοντάς το ένιωσα να ξανάζώ την εφηβεία μου σε γρήγορη κίνηση! Πέρασα μια άσχημη εφηβεία. Έβλεπα τους συμμαθητές μου να κάνουν σχέσεις ενώ εγώ δεν μπορούσα. Ακόμα κι αν κατάφερνα να τα φτιάξω με μια συμμαθήτριά μου, δεν θα ένιωθα όπως ένιωθαν αυτοί διότι δεν μ' αρέσουν οι γυναίκες.
Χαίρομαι που οι σημερινοί έφηβοι έχουν αυτή την ιστοσελίδα για να νιώσουν ότι το να είσαι διαφορετικός δεν είναι κακό.
Είσαι διαφορετικός; ΝΙΩΣΕ ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ!

πολύ καλό άρθρο και πολύ καλα τεκμηριωμένο! μπράβο!

Πολύ καλό κι ενημερωμένο, αλλα βρε παιδί μου κάνε πιο λίγα copy paste απο τα βιβλία ψυχολογίας. Μας ενδιαφέρει η γνώμη σου ως λογοτέχνη και άνθρωπο της τέχνης(μήπως είσαι και ψυχολόγος;αν ναι πάω πάσο). Όπως και να έχει αρκετά πληροφοριακό και σίγουρα πολλά εφηβάκια το χρειάζονταν. Καλή προσπάθεια.

"Η ερωτική και συντροφική ζωή μας (ακόμα και η έλλειψή της) είναι από τους βασικότερους πυλώνες γύρω από τους οποίους σχετιζόμαστε με άλλους ανθρώπους ως φίλοι."

Καταλαβαίνει κανείς πόσο άστοχη είναι η άποψη που ακούγεται μερικές φορές - ακόμη και από gay ανθρώπους - οτι η σεξουαλικότητα είναι δευτερεύον χαρακτηριστικό στη ζωή μας και πως δεν είναι τόσο σημαντικος ο σεξουαλικός προσανατολισμός μας για τους άλλους.

Ακούω επίσης καμμιά φορά να λένε σε διάφορα fora ψυχολογικής υποστήριξης gay ανθρώπων πως "δεν χρειάζεται να τρίβεις τη σεξουαλικότητά σου στα μούτρα των άλλων".

Δεν συμμερίζομαι αυτήν την άποψη. Η σεξουαλικότητα είναι βασικό θέμα της ζωής και σχεδόν κάθε συζήτησης μεταξύ φίλων - κάθε συναναστροφή ενηλίκων περιφέρεται γύρω απ'αυτήν - είναι αδύνατο να είσαι κοινωνικός και να έχεις και φίλους αν αυτοί δεν γνωρίζουν την ταυτότητά σου και το σύντροφό σου.

Γεγονός είναι πως είμαστε ο αποδιοπομπαίος τράγος μιας ολόκληρης κοινωνίας. Τα ψυχολογικά προβλήματα των εφήβων δεν είναι παρά μια άσκηση που τους προετοιμάζει για τα ψυχολογικά τους προβλήματα ως ενήλικες. Είναι εξαιρετικά δύσκολο να οδηγείς δεξιά όταν όλοι οδηγούν αριστερά. Ακόμη και σήμερα στην Ελλάδα δεν έχουμε διανύσει το βασικό δρόμο προς τα ανθρώπινα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων και έχουμε πολύ μεγάλο δρόμο μπροστά μας. Ακόμη και βουλευτές που υποστηρίζουν και ψηφίζουν αυτά τα δικαιώματα κλείνουν το μάτι και τα ειρωνεύονται μεταξύ τους. Οι δυσκολίες των παιδιών ή των αφήβων με την αποδοχή της ομοφυλοφιλίας τους ξεκινούν από τον τρόπο με τον οποίο οι ενήλικες βλέπουν όλα αυτά τα θέματα και συμπεριφέρονται ανάρμοστα στους ομοφυλόφιλους. Οχι μόνο στην Ελλάδα αλλά σε ολόκληρο τον πλανήτη. Δεν πρόκειται ούτε στο μέλλον να δούμε άσπρη μέρα γιατί είμαστε και θα παραμείνουμε μια "περίεργη" μειοψηφία και οι κοινωνίες βασίζονται στην ομοιομορφία την οποία εμείς την σπάμε. Το μόνο στο οποίο ελπίζουμε να κατακτήσουμε κάποτε είναι ισότητα απέναντι στο νόμο.

Βέβαια αυτός ο ιστοχώρος διατηρεί την αισιοδοξία του και καλά κάνει, χρειαζόμαστε λίγο κουράγιο για να συνεχίσουμε να οδηγούμε "ανάποδα".
Ομως κατά βάθος όλοι γνωρίζουμε πόσο "δυνατό" είναι το ποσοστό μας, το 10%. Τοσο δυνατό που κόβεται με την καρδιά ενός μαρουλιού...

Αγαπητή/ε mbj,
δεν είναι απλώς θέμα αισιόδοξης ματιάς σε πείσμα της πραγματικότητας. Το ότι υπάρχουν προβλήματα και ως γκέι γυναίκες και άντρες αντιμετωπίζουμε εμπόδια στο δρόμο μας δεν συνεπάγεται σώνει και καλά δυστυχία ή κακή ζωή. Αυτό προσπαθούμε μέσα από αυτό το περιοδικό: να αναδείξουμε τα πάμπολλα παραδείγματα ανθρώπων που, παρά τις όποιες δυσκολίες, ζουν ευτυχισμένα ως ομοφυλόφιλοι. Η καταπίεση δεν συνεπάγεται δυστυχία. Η αυτολύπηση και η θυματοποίηση ναι.

Αγαπητό 10%, το να βαφτίζεις "προβλήματα" και "εμπόδια" βασικούς άξονες της ανθρώπινης ζωής όπως τον σεξουαλικό προσανατολισμό ενός ανθρώπου τον αντίθετο με το 90% της κοινωνίας (και ως εκ τούτου μη αποδεκτό) σε βοηθάει σίγουρα να αντιμετωπίζεις την καθημερινότητα (και έτσι πρέπει να σκεφτόμαστε όλοι) αλλά στην πραγματικότητα κρύβεις ένα δραματικό πρόβλημα "ζωής" κάτω απ'το χαλί.
Πιστεύεις οτι η καταπίεση δεν συνεπάγεται και δυστυχία? Σε τι είδους καταπίεση αναφέρεσαι? Περιλαμβάνεις και την "δια-βίου" καταπίεση ?
Νομίζω υποβιβάζεις το ζήτημα της ομοφυλοφιλίας όταν το περιορίζεις στην "αυτολύπηση" και στην "θυματοποίηση". Γνωρίζεις οτι υπάρχουν χώρες στον πλανήτη που η ομοφυλοφιλία τιμωρείται με φυλακή ή θάνατο?
Σίγουρα μπορείς να ζήσεις "ευτυχισμένος" ως ομοφιλόφιλος σε "γκέτο", στη Σουηδία ή σε κάποιες γειτονιές της Νέας Υόρκης.
Σε όλον τον υπόλοιπο κόσμο όμως, είναι καθημερινός αγώνας με την κατάθλιψη...
Αν και βασικά συμφωνώ με την στάση σου (του "στρουθοκαμηλισμού" και μιας τεχνητής αισιοδοξίας), δεν βλάπτει που και που να βάζουμε το "πρόβλημα" στις σωστές του διαστάσεις...