Αυτό το θέμα ασχολείται με το άρθρο: Η κρεβατοκάμαρα του ΚαβάφηnnΕξαιρετικό!

Νομίζω, η εικόνα του άρθρου ακούσα ταιριάζει γάντι στις προθέσεις και τις ιδέες της συντάκτριας του άρθρου και του ανθρώπου του περιοδικού, ο οποίος το δημοσίευσε: έχει περισσή δόση «υποκρισίνης» και κατά συνεπαγωγή ανευθυνότητας. Εξαιρετικά αφιερωμένο το άρθρο του Παντελή Μπουκάλα της «Καθημερινής»: news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_co..._1_07/02/2010_389685 . Γίνεται λόγος, λοιπόν, στο σχόλιο του Μπουκάλα για την ιδεολογική χρήση της ποίησης και της ιστορίας, για την βίαιη υπαγωγή της σε προαποφασισμένα σχέδια και επιδιώξεις, για την στρέβλωση και την νόθευσή της. Αυτή επιτυγχάνεται δια της αποκοπής, κατά τον Μπουκάλα. Έτσι οι γνωμικού τόνου στίχοι του Καβάφη έγιναν εργαλείο προπαγάνδας για «παιδαγωγικούς» λόγους, πάντα κατά τον Μπουκάλα. Τα ερωτικά του ποιήματα, όμως, αγνοήθηκαν, καθώς δεν κρίθηκαν «λιβιδινικώς ορθά».

Τώρα έρχεται η κυρία Μπαρτσίδη και οι «πάτρωνές» της (αυτοί που δια της δημοσίευσης του άρθρου της επιδοκιμάζουν την θέση της), και επιδίδονται κι αυτοί με την σειρά τους στην ιδεολογική χρήση της ποίησης του Καβάφη, την στρεβλώνουν, την νοθεύουν, την υπάγουν βιαίως σε προαποφασισμένα σχέδια και επιδιώξεις. Αλήθεια, τι σημαίνουν οι φράσεις «ρατσισμός της ανεκτικότητας αλλά της μη αποδοχής» και «[π]ρέπει δηλαδή να μας βάζουν στο σπίτι του Καβάφη και όχι μόνο στο γραφείο του»; Μήπως πως ο Καβάφης ως θετικό πρότυπο και ως κοινώς αποδεκτή κι από ετεροφυλοφίλους «μεγίστη» προσωπικότητα της ελληνικής τέχνης πρέπει να γίνει εργαλείο αποδοχής (κι όχι απλώς ανοχής) της ομοφυλοφιλίας από τους Έλληνες; Ρητορική, βεβαίως, η ερώτηση... Προφανής ο ζητούμενος στόχος της κυρίας Μπαρτσίδη, προφανής η ζητούμενη εργαλειακή χρήση του Καβάφη, προφανής η ζητούμενη στρέβλωση και νόθευση της ποίησης του Καβάφη, προφανής η ζητούμενη βίαιη υπαγωγή της σε ζητούμενα προαποφασισμένα σχέδια και επιδιώξεις. Ένα τσιτάτο του Καβάφη ως προεισαγωγικό σχόλιο (νά τη η αποκοπή!), μια υποτιθέμενη επιβεβαίωση του ρατσισμού των ελληνικών σχολείων δια της επίκλησης της περίπτωσης του Καβάφη (νά τη η «επαλήθευση» του ρατσισμού: «Και αυτό φαίνεται στην περίπτωση Καβάφη. Δεν κρίνουμε λοιπόν τον Καβάφη για αυτό που είναι. Μας ενδιαφέρει τι έκανε στο γραφείο του και όχι στην κρεβατοκάμαρά του. Θέλουμε να μπούμε στο σπίτι του Καβάφη από το παράθυρο του γραφείου χωρίς να περάσουμε καθόλου από την κρεβατοκάμαρα»), η παροχή μιας υποτιθέμενης «συνταγής επιτυχίας», η οποία εργαλειοποιεί το όλον και όχι το μέρος («Δεν γνωρίζεις έτσι ολόκληρη την ποίηση ενός ολόκληρου ανθρώπου, ούτε την ιδιαιτερότητα μιας «μεγαλειώδους» εποχής.»), και φαντασιώνονται η συντάκτρια και οι «πάτρωνές» της πως χτύπησαν την ρίζα του «κακού». Κι αυτό νομίζουν πως το καταφέρνουν δια της αντιστροφής του «ύπουλου και πολιτικά ορθού ρατσισμού της παιδείας»: χρησιμοποιούν (πιο σωστά, εργαλειοποιούν) ηθικοδιδασκαλίστικα την ερωτική φύση του Καβάφη για να «αποδείξουν» πως και η ομοφυλοφιλία είναι λιβιδινικώς ορθή, και να πιέσουν για αλλαγές του σχολικού και κατ'επέκταση κοινωνικού συστήματος προς αυτήν την κατεύθυνση με αυτές τις μεθόδους!

Το αποτέλεσμα; Οι εξυπνακισμοί αυτοί γυρίζουν μπούμερανγκ στην συντάκτρια. Η ιδέα της ανταλλακτικής σχέσης γυρίζει κι αυτή μπούμερανγκ στην συντάκτρια και τους «πάτρωνές» της: να «ανταλλάξουμε» την ομοφυλοφιλία του Καβάφη με την αποδοχή της ομοφυλοφιλίας στην Ελλάδα, υπαινίσσεται εμμέσως πλην σαφώς η συντάκτρια. Μερικοί Ελλαδίτες ομοφυλόφιλοι ακτιβιστές και μη έχουν εθιστεί στην ιδεολογική χρήση της ομοφυλοφιλίας τους και την εργαλειοποιούν αβασάνιστα. Δυστυχώς, η «υποκρισίνη» και η συνεπαγόμενη ανευθυνότητα έχουν τραυματίσει θανάσιμα την κριτική ικανότητα κάποιων «καλοπροαίρετων» ακτιβιστών.

Γουάου! Ειλικρινά εντυπωσιάστηκα από τους ποταμούς συνωμοσιολογίας και κρυφής ατζέντας που καταγγέλλει ο αγαπητός Μπατσολάτρης. Ειδικά όταν πουθενά στο άρθρο της Ιωάννας δεν τίθεται θέμα "εργαλειοποίησης" του Καβάφη για την προώθηση οποιασδήποτε ομοφυλοφιλικής αποδοχής αλλά απλά για τις γενικότερες επιπτώσεις της λογοκρισίας που υφίσταται η ζωή του (και όλων των άλλων γκέι καλλιτεχνών). Η Ιωάννα πουθενά δεν ευαγγελίζεται τη συμβολοποίηση του Καβάφη ως παντιέρα της αποδοχής, όπως διατείνεσαι. Απλώς εξετάζει και στηλιτεύει την επιλεκτική και ρατσιστική ανάγνωσή του.

Εντυπωσιάζομαι περισσότερο επειδή απαιτείται ιδιαίτερα νοσηρή παράνοια για να ανιχνεύσει τέτοιους ύπουλους και δόλιους σκοπούς στο κείμενο μιας 17χρονης μαθήτριας, η οποία μαζί με συμμαθήτριές της προσπάθησε να εξετάσει τις στάσεις των συμμαθητών της απέναντι στην ομοφυλοφιλία και κατέγραψε τις σκέψεις της για το πώς αντιλαμβάνεται τη λογοκρισία που υφίσταται ο συγκεκριμένος ποιητής. Αν στα 17 της καταφέρνει να είναι τόσο χειριστική, σε λίγα χρόνια θα έχει κατακτήσει την υφήλιο.

Μπατσολάτρη, εντυπωσιάστηκα από την πλούσια πρόζα σου, αλλά λίγη επαφή με τη λιγότερο παρανοϊκή πραγματικότητα της υπόλοιπης ανθρωπότητας ίσως να ήταν μια ενδιαφέρουσα ανάπαυλα από την κούραση της εντόπισης εχθρών παντού.

Αγαπητέ moderator,

Ευχαριστώ πολύ!

Θερμούς χαιρετισμούς από τα μπουντρούμια της ψυχιατρικής κλινικής, στην οποία είμαι έγκλειστος λόγω μανιοκατάθλιψης, μανιοκαταδίωξης και ιδιαιτέρως νοσηρής παράνοιας, εξ ου και η απώλεια επαφής με την υπόλοιπη ανθρωπότητα,

Μπατσολάτρης

Ιωάννα συγχαρητήρια!
Το κείμενο είναι υπέροχο!

Πραγματικά είναι πολύ ελπιδοφόρο το ότι μια ομάδα κοριτσιών δραστηριοποιείται και προβληματίζει τον κόσμο πάνω σε αυτά τα θέματα.
Ελπίζω σύντομα να δούμε κι άλλα από την ομάδα σας!

Πραγματικά πολύ καλό το κείμενο. Μπράβο.

Πάρα πολύ ωραίο το άρθρο. Το διάβασα 3 φορές. Ιωάννα είσαι το μέλλον.
Ευχαριστώ το περιοδικό για τα τόσο ενδιαφέροντα άρθρα που μας χαρίζει κάθε φορά. Μας κάνει καλύτερους ανθρώπους.

Υ.Γ.
Κρίμα που υπάρχει πάντα ένας "μπατσολάτρης" να καταστρέφει την ειρηνική πορεία του κόσμου.

Εκπληκτικό το κείμενο!
Μπράβο.

Καλησπέρα! Το θεωρώ ιδιαίτερα ενδιαφέρον να απαντά κανείς σε μια τόσο θερμή κατάκριση. Στο κάτω κάτω δεν νομίζω ότι υπάρχει στην πραγματικότητα αυτό που λέμε "ειρηνική πορεία του κόσμου" αλλά μάλλον, για να εργαλειοποιήσουμε λιγάκι και τους στίχους του "Κεμαλ", "με φωτιά και με μαχαίρι πάντα ο κόσμος προχωρεί". Θα παραβλέψω για χάρη της συζήτηση την λέξη «πάτρωνες» την οποία σίγουρα δεν θα χρησιμοποιούσατε αν ήμουν λίγα χρόνια μεγαλύτερη.
Πρώταπόλα, θα ήθελα να ρωτήσω αν γνωρίζετε, αν έχετε κάποια πρόσφατη ανάμνηση από αυτό που αποκαλούμε "σχολείο του σήμερα". Θα βρίσκατε πιστεύω τουλάχιστον χυδαίο τον αποσπασματικό, χρησιμοθηρικό και μονομερή τρόπο με τον οποίο διδάσκεται ο Καβάφης. Και ακριβώς για αυτό διάλεξα να γράψω. Για τον τρόπο με τον οποίο δ ι δ ά σ κ ε τ α ι και όχι για τον ίδιο. Θα το θεωρούσα τουλάχιστον γελοίο να κάνω αυτό για το οποίο με κατηγορείτε, να προσπαθήσω δηλαδή να αποδείξω ότι είναι κάτι "σωστό" η ομοφυλοφιλία μέσω του ποιητή και της αξίας του. Εξάλλου σε μια πιο εκτενή του εκδοχή το κείμενο έλεγε "όλοι λοιπόν οι ομοφυλόφιλοι θα έπρεπε να είναι ποιητές για να είναι αποδεκτοί;" Δεν πρόκειται λοιπόν για μια ιδεολογική χρήση της ποίησης αλλά ένα σχόλιο πάνω στο σχολείο. Επιπλέον, σε μια ανταλλαγή του τύπου "Καβάφης έναντι αποδοχής" από ποια μεριά θα βρισκόμουν; Είναι δικός μου ο Καβάφης για να τον ανταλλάξω; Ή μήπως είναι η αποδοχή; Η ανάγνωση είναι προσωπική υπόθεση, σίγουρα όχι ακτιβισμός. Και προσωπικά πιστεύω πως αν διάβαζα τον Καβάφη πειραγμένο, με το αρσενικό αντικείμενο του πόθου αλλαγμένο σε θηλυκό θα έχανα χιλιάδες πτυχές του. Γιατί η ομοφυλοφιλία του ήταν στοιχείο της προσωπικότητας και της γραφής του, όχι κοινό σημείο του με όλους τους απανταχού ομοφυλόφιλους τους οποίους ισχυρίζεστε ότι σκοπεύω να "σώσω" εξασφαλίζοντας μέσω αυτού την αποδοχή τους από την κοινωνία. Την επαγωγή από το όλον του ποιητή στο όλον της ομοφυλοφιλικής κοινότητας το κάνατε εσείς μάλλον... Τέλος, με κατηγορήσατε για "αποκοπή". Ορίστε λοιπόν η συνέχεια του ποιήματος, που μου ανήκει όσο και σε σας: «και κάθομαι και απελπίζομαι τώρα εδώ/ τον νουν μου τρώει αυτή η τύχη/ διότι πολλά πράγματα έξω να κάμω είχον/ α! όταν έκτιζαν τα τείχη πώς να μην προσέξω/ αλλά δεν άκουσα ποτέ κρότον κτιστών ή ήχον/ ανεπαισθήτως με έκλεισαν από τον κόσμο έξω» Να ξέρετε ότι όσοι είναι εκτός πραγματικότητας δεν είναι απαραίτητα και εντός ψυχιατρείου. Οι περισσότεροι είναι ανεπαισθήτως κλεισμένοι από τον κόσμο έξω.

Ιωάννα Μπαρτσίδη έγραψε:
... όσοι είναι εκτός πραγματικότητας δεν είναι απαραίτητα και εντός ψυχιατρείου. Οι περισσότεροι είναι ανεπαισθήτως κλεισμένοι από τον κόσμο έξω.

respect!