Σταύρο μου, ωραία θα ήταν, αλλά η εκκλησία πάντα ήταν πόλεμοι, σκοτωμοί, εξευτελισμοί, μίση και άλλα ωραία. Οι παπαριές περί αγάπης, σωτηρίας, ταπεινοφροσύνης, εκπολιτισμού των αγρίων, αιώνιας ζωής κλπ είναι το μάρκετινγκ για συγκέντρωση εξουσίας και πλούτου στους ομιλούντες στο όνομα του θεού. Κάτι σαν το "κάνω πόλεμο για την ειρήνη" του Μπους ένα πράμα.
Και ο μόνος τρόπος για να το πετύχουν είναι να σου πουν πόσο βρωμιάρης είσαι, ότι αν φας πιτόγυρο την μεγάλη Παρασκευή είσαι κατάπτυστος, ότι αν τον παίρνεις τότε είσαι εγκληματίας και άλλα χαριτωμένα από ανώδυνα μέχρι καταστροφικά. Βασικά, ό,τι και να κάνεις θα πας στην κόλαση (ευτυχώς γιατί στο παράδεισο μάλλον ερημιά και βαρεμάρα θα έχει).
Δυστυχώς αν δεν γίνει πια αυτός ο διαχωρισμός εκκλησίας-κράτους, θα την βρίσκουμε μπροστά μας, με Βιστωνίδες και ακίνητα και τρεχάματα στα δικαστήρια επειδή κάποιος τους είπε παπάρες.
Αλλά δεν το βλέπω να γίνεται, ποιος θα το κάνει;