Αυτό το θέμα ασχολείται με το άρθρο: 200 υπέροχα φιλιά!\n\nΜΠΡΑΒΟ!
ΜΠΡΑΒΟ!
ΜΠΡΑΒΟ!

RESPECT!!!!

Καθόλου λίγα δεν είναι τα 200 άτομα, Λύο. Κατά τη γνώμη μου είναι εντυπωσιακότατο νούμερο, δεδομένου ότι μιλάμε για μία στρατευμένη διαδήλωση, που ίσως να έχει και κάποιο κόστος για τους συμμετέχοντες. Ειδικά τους νέους, που είναι εξαρτημένοι οικονομικά από τους γονείς τους και είναι πολύ δύσκολο να βρουν σταθερή δουλεία, στην εποχή της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης. Μπράβο λοιπόν σε όσους συμμετείχαν!

Και καλή συνέχεια στις επόμενες δράσεις που θα υπάρξουν

Όσοι το οργάνωσαν όμως, θα το γνωρίζουν υποθέτω, ότι δεν έχουμε όλοι οι ομοφυλόφιλοι τη δυνατότητα να κατέβουμε σε μια τέτοια διαδήλωση φιλιών. Με τις απολύσεις να πέφτουν σύννεφο και με την ανεργία να καλπάζει, είναι πάρα-πάρα πολλοί οι gay που δε θα ήθελαν να τους δει το αφεντικό τους να φιλιούνται με άτομο του ίδιου φύλου δημοσίως. Και μη μου πείτε ότι υπάρχει νόμος που προστατεύει από τις απολύσεις λόγω σεξουαλικού προσανατολισμού. Διότι πολύ απλά ο νόμος, στην ουσία δεν εφαρμόζεται. (όπως και κάθε νόμος που "προστατεύει" τους εργαζόμενους). Θα θυμάστε υποθέτω τον υπάλληλο της εταιρίας ένδυσης, που απολύθηκε επειδή είχε AIDS...
Έπειτα, ας μην ξεχνάμε ότι η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και η Ευρωπαϊκή Ένωση έχουν ως μεγάλο τους στόχο την απελευθέρωση των απολύσεων. Αυτό το γνωρίζουν καλά οι εργαζόμενοι, και άρα είναι λογικό να υπάρχει φόβος ως προς τη δημόσια εκδήλωση του σεξουαλικού προσανατολισμού.

Αλλά υπάρχει και η εξής παράμετρος: Η διαδήλωση φιλιών έγινε στην Ερμού της ΑΘήνας, δηλαδή σε ένα μέρος όπου το ενδεχόμενο να γίνει επίθεση από "αγανακτισμένους κατοίκους" (βλ φασίστες δηλαδή) είναι μηδαμινό. Και βέβαια πολύ καλά έκαναν οι οργανωτές που όρισαν αυτό το σημείο για την πορεία. Με τις σημερινές συνθήκες, αυτές είναι οι δυνατότητες που υπάρχουν.
Προφανώς και δε μπορούσε να γίνει ανάλογη δράση gay φιλιών σε μέρη όπως η πλατεία Άγιου Παντελεήμονα, που είναι τίγκα στους Χρυσαυγίτες. Ούτε και σε περιοχές τύπου Αιγάλεω, Κερατσίνι, Μπραχάμι. Αλλά ούτε και εκτός Αττικής, πχ στην πλατεία Επταλόφου της Θεσσαλονίκης ή στο Κορδελιό. Ούτε συζήτηση για την επαρχία: Φαντάζεστε διαδήλωση gay φιλιών στην Ελασσόνα, τις Σέρρες ή τη Γαστούνη; Δε νομίζω!

Αυτό που θέλω να πω είναι ότι οι συγκεκριμένες δράσεις έχουν νόημα να γίνονται και μπράβο στους τολμηρούς που το οργανώνουν και το αποφασίζουν. Πρέπει όμως να υπάρχει κατανόηση και για όσους δεν μπορούν να συμμετάσχουν, είτε πρόκειται για όσους ανήκουν στον κόσμο της εργασίας (άνεργους και εργαζόμενους), είτε για όσους μένουν σε εργατολαϊκές περιοχές και στην επαρχία, είτε για όσους ζουν σε υπερσυντηρητικές οικογένειες.
Το ΛΟΑΤ κίνημα δεν πρέπει να θεοποιεί το coming out. Το παραδέχομαι ότι είναι χρήσιμο (και κρίσιμο) όσοι μπορούν να το κάνουν το coming out. Αλλά δεν μπορούμε όλοι.....

Tom θέτεις μια απόλυτα σωστή παράμετρο. Η σημερινή εργασιακή επισφάλεια, που γίνεται όλο και πιο έντονη, καθιστά πολύ δύσκολη την οικονομική ανεξαρτητοποίηση των νέων ανθρώπων (straight, gay ή bi). Η γενιά μας αντιμετωπίζει τεράστιες δυσκολίες μόνιμης και οριστικής οικονομικής χειραφέτησης από τους γονείς, σαφώς μεγαλύτερες σε σχέση με τις προηγούμενες γενιές. Ειδικά για τους gay και τις λεσβίες, η ανάγκη οικονομικής στήριξης από την οικογένεια, σε συνδυασμό με την ομοφοβία και τον συντηρητισμό, σημαίνει καταδίκη μέσα στην ντουλάπα!

Αυτός όμως είναι και ο λόγος που έχουμε μεγάλη ανάγκη από τέτοιες εκδηλώσεις, ακόμα και αν δεν μπορούμε να συμμετέχουμε για τους λόγους που σωστά ανέφερες: είναι μια νησίδα αισιοδοξίας σε μια τρικυμία οικονομικού νεοφιλελευθερισμού και εθνικιστικού νεοσυντηρητισμού.

Καλησπέρα Τομ & Συλβέστερ,
προφανώς η κοινωνικοοικονομική μας κατάσταση δεν είναι άσχετη με την ομοφοβία που εισπράττουμε - κάθε άλλο. Είναι μια σημαντικότατη παράμετρος, όπως και άλλες (π.χ. κατάσταση υγείας, καταγωγή, επιβάρυνση από θρησκεία, επαρχία).

Προφανώς όσες λεσβίες και γκέι εξαρτώνται οικονομικά από την οικογένειά τους ή είναι σε επισφαλείς δουλειές, καλά κάνουν και προσέχουν ιδιαίτερα πόσο αποκαλυπτικοί είναι. Μοναδικός κίνδυνος σε αυτό είναι ότι ενίοτε (και τονίζω το ενίοτε), παίρνουμε περισσότερες προφυλάξεις απ' όσες είναι πραγματικά απαραίτητες, δηλαδή γινόμαστε αυστηρότεροι λογοκριτές από τους υποτιθέμενους εχθρούς μας. Η απόκρυψη (όπως και η αποκάλυψη) δημιουργούν έξη. Απ' την άλλη, better safe than sorry.

Προφανώς υπάρχει κατανόηση για όσες δεν μπορούν να έρθουν σε μια τέτοια εκδήλωση, όπως και για όσους έρχονται αλλά δε συμμετέχουν ενεργά. Η καθεμία μας έχει το δικό της χρόνο και πορεία. Είμαστε πολύτιμοι, δε χρειαζόμαστε οσιομάρτυρες, για να πάμε κάπου κινδυνεύουμε.

Για την επικινδυνότητα κάποιων περιοχών και τα πειράματα που κάναμε πριν από 4 χρόνια, διάβασε για τις Δράσεις Δρόμου που είχα οργανώσει: Δράση Δρόμου

Λύο, tnxs για το link σχετικά με την δράση δρόμου. Είναι σημαντικό που υπάρχει μια τέτοια δραστηριότητα. Βγαίνουν και χρήσιμα συμπεράσματα έτσι.

"υπάρχει κατανόηση για ΟΣΕΣ δεν μπορούν να έρθουν σε μια τέτοια εκδήλωση, όπως και για ΟΣΟΥΣ έρχονται αλλά δε συμμετέχουν ενεργά"
Λύο τα σέβη μου!