Αυτό το θέμα ασχολείται με το άρθρο:
Διακρίσεις στο χώρο εργασίας: Απόλυση λόγω σεξουαλικού προσανατολισμού
Πολύ ενημερωτικό άρθρο.
Ηθελα να σημειώσω ότι σύμφωνα με τις ευρωπαϊκές οδηγίες, τη συγκεκριμένη όπου βασίζεται αυτός ο νόμος, αλλά και την οδηγία gender directive και τη λεπτομερή εκεί επεξήγηση του τί ακριβώς σημαίνει "το βάρος της απόδειξης" - και σημειωτέον ότι οι ευρωπαϊκές οδηγίες υπερισχύουν του νόμου στην περίπτωση (όπως η ελληνική) που ο νόμος δίνει κάτι λιγώτερο από το ελάχιστο που απαιτεί η οδηγία..
Το βάρος της απόδειξης λοιπόν βαρύνει αποκλειστικά και μόνο τον εργοδότη.
Σημαίνει ότι αν ένας απολυόμενος κατηγορήσει τον εργοδότη ότι η απόλυση οφείλεται στη σεξουαλική ταυτότητα του εργαζόμενου, ο εργοδότης πρέπει να αποδείξει ότι δεν ήταν αυτός ο λόγος της απόλυσης.
πχ. ότι απέλυσε πολλούς εργαζόμενους λόγω λιτότητας, χωρίς καμιά διάκριση, ή ότι ο εργαζόμενος είχε αποδεδειγμένα σφάλει στη δουλειά του..
Αυτό θα κερδηθεί σίγουρα στα δικαστήρια της ΕΕ – αν ο εργοδότης δεν μπορεί να το αποδείξει, χωρίς καμιά απόδειξη του εργαζόμενου- , αλλά στην πράξη είναι πολύ δύσκολο για έναν απλό άνθρωπο να φτάσει εκεί μόνος του, και όπως σωστά τονίζει και το άρθρο που σχολιάζω, εντωμεταξύ θα δεχτεί τρομερές επιθέσεις και από τα ελληνικά μμε ..
Ουσιαστικά μια τέτοια προσφυγή μπορεί να γίνει μόνο με τη συμπαράσταση οργανώσεων και κυρίως όταν η αναμενόμενη αποζημίωση δείχνει να μπορεί... να καλύψει όλα τα έξοδα (και της ελληνικής δικαιοσύνης που πρέπει να προηγηθεί) .. και να έχει και κάποια κέρδος - για να δημιουργηθεί το προηγούμενο, μπας και μάθει κάτι η ελληνική δικαιοσύνη από αυτό επιτέλους.
Καταλαβαίνετε ότι η ευρωπαϊκή νομοθεσία όρισε έτσι το βάρος της απόδειξης, γνωρίζοντας ακριβώς το πόσο δύσκολο είναι για την ή τον απολυόμενο να το αποδείξει.. όπως και στη σεξουαλική παρενόχληση.. Αλλά ο έλληνας νομοθέτης αντίθετα προτίμησε να στηρίξει και πάλι τον δυνατό, τον πιο πλούσιο, το κατεστημένο.. κλπ.. αντιστρέφοντας ουσιαστικά το βάρος της απόδειξης στον ελληνικό νόμο. Και δεν υπάρχει καμιά ουσιαστική βοήθεια για τον εργαζόμενο.
Ενας φίλος, έλληνας απολύθηκε από εταιρία στο εξωτερικό όπου μένει, αρκετά νωρίς – πριν να έχει δικαίωματα αποζημίωσης ή ανεργίας. Μετά έμαθε ότι πληρωνόταν λιγώτερο από συναδέλφους για την ίδια δουλειά, με τις ίδιες σπουδές, κλπ.. και διεκδίκησε τη διαφορά. Στο δικαστήριο η δικαστίνα παρατήρησε στις λίστες μισθοδοσίας πως ήταν ο μόνος μη-βρετανός υπάλληλος.. και του είπε.. δεν θέλεις να ζητήσεις μόνο αυτά. Πάρε 10 μέρες αναβολή, και να πας στις χ,ψ,ζ υπηρεσίες και να ζητήσεις ενημέρωση και νομική υποστήριξη. Τελικά πήρε ένα σεβαστό ποσό αποζημίωση για διάκριση λόγω καταγωγής.. συν τη διαφορά του μισθού φυσικά.. Απλά επειδή ήταν ο μόνος απολυμένος και ο μόνος μη-βρετανός υπάλληλος, κι επειδή του υποδείχθηκε από τους εργασιακούς φορείς να το διεκδικήσει - και ο εργοδότης δεν μπορούσε να αποδείξει το αντίθετο, με βάση την ίδια ευρωπαϊκή οδηγία περί μη-διακρίσεων στην εργασία.
Φανταστείτε ένα παρόμοιο περιστατικό στην ελλάδα !!!
Ευχαριστώ για το χώρο.
