Προτιμώ την απόλυτη ελευθερία του λόγου. Αλλά επειδή δεν υπάρχει θέλω και εγώ προστασία από τη ρητορική μίσους για να αντιμετωπίζω δίκαια αυτούς που προστατεύονται από την ελευθερία του λόγου (δες την περίπτωση Καλοβυρνά).

Εγώ είμαι υπέρ της επέκατσης του νόμου 927/1979 και της ποινικοποίησης των κηρυγμάων μίσους. Οι lgbt είμαστε μειοψηφία και δεν έχουμε τα μέσα να αντισταθούμε μόνοι και μόνες στις στερεοτυπικές και υβριστικές αναπαραστασεις που προβάλλει για εμάς η ομοφοβική πλειοψηφία. Οπότε πρέπει ο νόμος να εξισορροπήσει την κατάσταση, ώστε ο κοινωνικός διάλογος για τα θέματά μας να γίνεται από ένα επίπεδο και πάνω και όχι να προσπαθούμε κάθε φορά να πείσουμε ότι δεν είμαστε ανώμαλοι, ψυχοπαθείς, προδότες και ανώμαλοι. Επίσης, όταν υπάρχει μια άδικη κατάσταση στην κοινωνία για μια συγκεκριμένη κοινωνική ομάδα πρέπει το κράτος να παρεμβαίνει, ώστε να μπορέσει και αυτή η ομάδα να ξεπεράσει τα επιπλέον εμπόδια που της τίθενται και να υπάρξει στην κοινωνία με ισότιμο τρόπο.

Το θέμα, κατά τη γνώμη μου, είναι αρκετά μετρήσιμο και πρακτικό.
Χρειάζεται μια απλή και επαρκής ανάλυση, ώστε να είναι γνωστό το πώς λειτουργεί στην κοινωνικά η ρητορική μίσους και τι παράγει.

Μπορεί να γίνει μια αποτίμηση σε σχετικά θέματα:

1)Οι λεκτικές διατυπώσεις που εκφράζουν μίσος οδηγούν σε πρέξεις βίας και καταπίεσης ομάδων;

2)Επηρεάζουν την ποιότητα ζωής κάποιων ομάδων;

3)Φέρνουν σε σύγκρουση άτομα και ομάδες μεταξύ τους;

3)Μπλοκάρουν τον κοινωνικό διάλογο, την αλληλοκατανόηση και την ανοχή;

4)Προάγουν την ελευθερία στην αντίληψη του κοινωνικού γίγνεσθαι;

5)Εξυπηρετούν στην προσωπική αυτοπραγμάτωση και την ελευθερία έκφρασης;

6)Επιτρέπουν την ελευθερία στη διαμόρφωση ταυτότητας;

7)Υπάρχουν περιπτώσεις στις οποίες μία σχετική απαγορευτική διάταξη θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για να φιμώσει την προσωπική έκφραση;

Αυτά και άλλα θέματα δεν είναι θεωρητικά, χρειάζεται να συνδεθούν με παραδείγματα και συγκεκριμένα περιστατικά.
Κατά τη γνώμη μου, αυτά υπάρχουν και δεν είναι καθόλου απομακρυσμένα.

Δεν μπορώ να βρω περίπτωση στην οποία μια έκφραση μίσους να λειτουργεί θετικά.
Από την έρευνα στο θέμα του ρατσισμού, είναι γενικά αποδεκτό πως για να προχωρήσει κάποιος στην πιο βαριά εκδήλωση ρατσισμού, πρέπει να έχει περάσει από την προηγούμενη.
Δηλαδή, αν δεν έχει υπάρξει πρώτα η ρητορική του μίσους, δεν είναι δυνατόν να εμφανιστούν από μόνα τους τα φαινόμενα επιθέσεων.

Όσον αφορά στο 7, που κάποιοι διατυπώνουν ως ερώτημα, θεωρώ πως είναι αρκετά ξεκάθαρο το τι θεωρούμε μίσος. Δεν αναφερόμαστε απλά σε μια αντίθετη άποψη, δεν μιλάμε για συλλογιστική εναντίωση, αλλά για εκφράσεις μίσους εναντίον της ταυτότητας του άλλου.
Δε νομίζω πως μπορεί να γίνει σύγχυση επί του θέματος. Είναι απόλυτα διακριτό.

Γενικά η άποψή μου είναι πως εκεί που δεν υπάρχει θέμα, δεν πρέπει να υπάρχει και νόμος.
Εκεί όμως που υπάρχει θέμα, κάτι πρέπει να γίνει.

Καθλενας λεχει το δικαίωμα να εκφράζει τις απόψεις του ελεύθερα. Όμως οι προσβολές, τις περισσότερες φορές, προέρχονται από ελληπείς ενημέρωση. Αν θεωρήσουμε ότι ζούμε σε ια διαλλακτική κοινωνία, τότε δεν μπορούμε να μιλάμε για ρητορική μίσους. 'Ομως επειδή η κοινωνία αυτή είναι ουτοπική, πρέπει οποσδήποτε να ληγθούν μέτρα εναντίων της.

Εδώ έχουμε να κάνουμε μιά μιά θεμελιώδη ελευθερία, την ελευθερία της έκφρασης, που είναι προϋπόθεση γιά τη διακίνηση των ιδεών και την ομαλή εξέλιξη της κοινωνίας. Χωρίς αυτήν, η κοινωνία γίνεται μιά σφραγισμένη χύτρα, που ενίοτε εκρήγνυται. Δεν είμαι υπέρ της απαγόρευσης δημισιοποίησης αρνητικών θέσεων γιά τους ομοφυλόφιλους. Όπως διεκδικούμε και εν πολλοίς έχουμε κερδίσει στο Δυτικό κόσμο το δικαίωμα να μιλάμε αρνητικά γιά την Κυβέρνηση, την Εκκλησία κλπ. Συμφωνώ με το ποινικό περιορισμό της ξεκάθαρης προτροπής σε εγκληματικές ενέργειες, σε αποκλεισμό από την πρόσβαση στα αγαθά κλπ. Μέχρι εκεί. Διότι να μην ξεχνάμε ότι πρόσφατα στην Ουγκάντα ψηφίστηκε νόμος που απαγορεύει και μάλιστα με ποινή 7 ετών φυλάκισης, την υποστήριξη των δικαιωμάτων των ομοφυλοφίλων, και στη Λιθουανία έχει απαγορευτεί κάθε δημόσια αναφορά στην ομοφυλοφιλία!

Πάντως, Πέτρο, είναι γεγονός ότι η ρητορική μίσους, ακόμα και τα αστεία, σχετίζονται με τη βία και την ανοχή της βίας.

www.gaypatras.gr/content/view/529/39/

Η καθηγήτρια Μόνικα Ρομέρο παρουσίασε ένα πείραμα όπου σε μια ομάδα ανδρών είπαν μια σειρά από σεξιστικά ανέκδοτα. Στη συνέχεια, τους παρουσίασαν βίντεο με επιθέσεις εναντίον γυναικών. Η ανοχή τους απέναντι στους δράστες ήταν μεγαλύτερη από εκείνη που έδειξαν άνδρες που δεν είχαν ακούσει σεξιστικά ανέκδοτα.
Πηγή: Το γέλιο είναι σοβαρή υπόθεση (www.tanea.gr/default.asp?pid=10&ct=13&artid=4525778), Μιχάλης Μητσός, ΤΑ ΝΕΑ, 9 Ιουλίου 2009

(Από διάλογο στο gaypatras.gr
www.gaypatras.gr/forum/3--a-/31026---#31039)

Δημήτρη,
κι εγώ είμαι σκεπτικός ώς προσ το πως και αν επιρρεάζει την ελευθερία λόγου και έκφρασης.
Αλλά:

1. Δεν αναφερόμαστε σε λόγο ή έκφραση, αλλά σε ρητορική μίσους. Πιθανώς κάποιος θα ρωτήσει: "τι σημαίνει ακριβώς η έννοια αυτή και πώς ορίζεται;" Όντως, είναι ένα θέμα, αλλά νομίζω πως δεν είναι στον αέρα ο ορισμός. Θα το ψάξω για να μη λέω τα δικά μου. Αν ξέρει κάποιος ας μας ενημερώσει.

2. Το θέμα της σεξουαλικής επιθυμίας δεν είναι θέμα επιλογής ούτε κοινωνικό ζήτημα όπως η πολιτική, τα οικονομικά, η εκπαίδευση, που μπορεί να έχει ο καθένας τις απόψεις του και να τις αλλάζει όποτε θέλει.
Δεν είναι δηλαδή ένα θέμα για το οποίο μπορείς να εκφραστείς υπέρ ή κατά χωρίς να επιρρεάσεις άμεσα και απαρέγκλητα τις ζωές των ομοφυλόφιλων.
Πόσο μάλλον, όταν δεν εκφράζεις ένα προβληματισμό ή μια ανοιχτή άποψη, αλλά προχωράς σε ολοκληρωμένα αρνητικές στάσεις και εκφράζεσαι ακραία και προκλητικά.
Πρόσεξε, είπα "σεξουαλική επιθυμία" γενικά, όχι μόνο ομοφυλοφιλία.
Ακριβώς όπως δεν μπορεί κάποιος να επιτεθεί λεκτικά κατά των μαύρων μειώνοντάς τους γι' αυτό που είναι, έτσι δεν πρέπει να επιτρέπεται να εκφράζεται κατά οποιασδήποτε σεξουαλικότητας.
Απλά δεν έχει κανένα νόημα.
Η λεκτική επίθεση κατά μιας ομάδας και η μείωσή της με χρησιμοποίηση υβριστικών χαρακτηρισμών δεν εκφράζει κάποιου είδους ελευθερία.
Με το ίδιο ακριβώς σκεπτικό, θα έπρεπε να είχα το ελεύθερο να οπλοφορώ και να σκοτώνω ως "εκφραζόμενος προσωπικά" όποιον δε μου αρέσει.

Θα συμφωνήσω ότι η ελευθερία έκφρασης δεν είναι θεμελιώδης ελευθερία, ούτε και απαραίτητη για την έκφραση ιδεών. Αυτό μπορεί να γίνει και με περιορισμούς, αρκεί να ισχύουν για όλους και να μην κατευθύνονται στην λογοκρισία. Δεν πιστεύω ότι η λογοκρισία είναι το αποτέλεσμα του 927. Αντιθέτως, βάζει τα όρια μέσα στα οποία θα μπορέσει να προχωρήσει ο διάλογος,γιατί αναγκάζει τους συνομιλητές να μιλήσουν με λογικά επιχειρήματα στα οποία υπάρχει αντίλογος και όχι με στερεοτυπικές και φασιστικές κραυγές που επαναλαμβάνονται εδώ και αιώνες και δεν μας αφήνουν να προχωρήσουμε στην συζήτηση για σοβαρά θέματα.

όσο για τον ορισμό της ρητοεικής μίσους έχω να πω τα εξής:

Ρητορική μίσους είναι κάθε λέξη, φράση ή πρόταση που έχει στόχο να πλήξει, να υποβιβάσει, να καθυβρίσει, να ταπεινώσει, να πληγώσει, να διασύρει, να περιθωριοποιήσει, να χλευάσει, να εμπαίξει, να περιγελάσει (κτλ) ένα πρόσωπο ή μια ομάδα προσώπων για λόγους που προκαθορίζονται βιολογικά ή κοινωνικά, είναι δηλαδή πέρα από τον έλεγχο ή την επιλογή των προσώπων αυτών. Αυτοί οι λόγοι συνήθως περιλαμβάνουν την φυλετική και εθνοτική καταγωγή, το θρήσκευμα, το φύλο, την αναπηρία, την ηλικία, τον σεξουαλικό προσανατολισμό, την ταυτότητα του κοινωνικού φύλου κτλ. Η ρητορική μίσους εκτός από τον προφορικό λόγο μπορεί να εκφέρεται και μέσω του τύπου, εικονογραφήσεων και άλλων μέσων. Περιλαμβάνει εκφράσεις με αρνητικό συναισθηματικό φορτίο που κατευθύνονται προς ομάδες που περιγράφουν ως χειρότερες ή κατώτερες. Ακόμα και τα κηρύγματα μίσους εναντίον συγκεκριμένων ατόμων, τελικά απευθύνονται σε μια ομάδα ατόμων με ένα κοινό χαρακτηριστικό. Κι αυτό συμβαίνει επειδή προσπαθούν να μειώσουν τα πρόσωπα αυτά και να τα φέρουν στο επίπεδο των στερεοτυπικών, άδικων και κατώτερων αναπαραστάσεων που υπάρχουν στην κοινωνία για το σύνολο της ομάδας ή της κοινότητας προσώπων στην οποία αυτά τα άτομα ανήκουν. Έτσι, τα κηρύγματα μίσους στερούν την ατομικότητα και υποβιβάζουν την προσωπικότητα.

Προσεχώς τα υπόλοιπα.........