Ο Άδοξος- μεταμοντέρνος- Μπάσταρδος έστειλε το εξής μέιλ στις Νεράιδες, προσκαλώντας μια γενικότερη συζήτηση:

Αγαπήμένες μου νεράιδες,

Επειδή εκτός από κακά κορίτσια είστε και πολύ διαβασμένες σας προκαλώ να ξεσκονίσουμε και οι τρεις τους τόμους κοινωνιολογικών συγγραμμάτων που έχουμε στο σπίτι και να στρωθούμε στη δουλειά για να απαντήσουμε το πιο φλέγον ζήτημα του μεταμοντέρνου αιώνα μας: μήπως αντί για σεξουαλική απελευθέρωση πετύχαμε απλά το τέλος της σεξουαλικότητας;

Και επειδή έχετε μπερδευτεί ευθύς εξηγούμαι:

Οι προβληματισμοί μου καταρχήν ξεπηδούν από τις εξής διαπιστώσεις:
α)απ' το πολύ μεγάλο ποσοστό (για να μην πω τεράστιο) των γκέι που ζητούν αλληλοκάλυψη
β)την πλειοψηφία των γκέι που μπερδεύουν τη σεξουαλική απελευθέρωση με το να μιμούνται κάθε μέρα τις στάσεις που είδαν την προηγούμενη σε μια τσόντα
γ) το μεγάλο ποσοστό των γκέι που αναπαράγουν στη συμπεριφορά τους προς τους ομοίους τους όλα τα στερεότυπα με τα οποία τους επιτίθενται οι στρέιτ λες και αυτός είναι ένας τρόπος να τα ξορκίζουν (π.χ. "είμαι τόπαρος, εγώ γαμάω και μπορεί να μην πηγαίνω με γυναίκες, αλλά αφού γαμάω θα πρέπει να 'μαι μπάι", "είμαι μπάι, άρα η γκέι πλευρά μου δεν είναι αληθινή είναι ένα εξωτικό φρούτο, μια ευχάριστη παραλλαγή του τεράστιου ερωτισμού μου που αποδεικνύει απλά πόσο ανοιχτόμυαλος είμαι και πόσο χαίρομαι τη ζωή")
δ) το μεγάλο ποσοστό των "στρέιτ" αντρών που παίζουν σε γκέι τσόντες (οι περισσότεροι καθώς ισχυρίζονται έχουν γκόμενες ή είναι παντρεμένοι)
ε) Το μεγάλο ποσοστό των "μπάι" που γκέι γίνονται μόνο τα βράδια (δήλαδή τη μέρα αγκαλιές και φιλιά με τη γκόμενα και το βράδι, πίσω από μια κλειστή πόρτα γαμήσια και πίπες με το φιλάρα το μητσάρα)
στ) το μεγάλο ποσοτό των γκέι αντρών που είναι παντρεμένοι με παιδιά, κάνουν coming out στις συζύγους τους, αυτές με τα το σοκ τους αγκαλιάζουν συγκινημένες και αφού όλα γίνονται μέλι γάλα ξανά, ο πασάς- γκέι- οικογενειάρχης κάνει και μια γκέι σχέση και "απελευθερώνεται" με τη συμπαράσταση της καλής του στο πλάι.(τέτοια κουλά βέβαια στην Αμερική γίνονται συνήθως αλλά τι να πεις κι αυτοί "ποσοστά" είναι!!)

Τί πάει στραβά;
Παλιότερα γκέι ήταν ένας άντρας που με πολύ κόπο και εσωτερική προσπάθεια αποδεχόταν τον εαυτό του, έχοντας περιπλανηθεί για πολύ μόνος ή σε στρέιτ σχέσεις και γάμους και εν τέλει έβρισκε κάποιον σύντροφο και έφτιαχνε τη ζωή του όπως την ήθελε και σύμφωνα με αυτό που ήταν ο ίδιος. Σήμερα αντίθετα, σε μεταμοντέρνους καιρούς μετά τη "σεξουαλική απελευθέρωση" να ποιοι είναι οι πιο συνήθεις γκέι τύποι:
α)ο γκέι άντρας που χωρίς καμιά εσωτερική πάλη είναι "απελευθερωμένος" απ' την κούνια του, μπορεί να βρει από ένα σάιτ κομμάτια κρέας διαφόρων ποιοτήτων για να εκπληρώσει τις φαντασιώσεις του (μέχρι που σιγα σιγά στο νου του δε μένει τίποτα άλλο από φαντασιώσεις). Ζει κατά τ' άλλα τη ζωή του κανονικά, "δε πάνε να χεστούνε οι κοινωνικοί αγώνες, φαί, λεφτά, γαμήσι βρίσκουμε. Γιατί ν' αλλάξει η κοινωνία; Αφού είναι ήδη ο Παράδεισος της Κοκάιν"
β) ο "μπάι" που αφού πηδιέται καλά μέχρι τα 40 του, βρίσκει μια γκόμενα για να βιώσει κι αυτή την "απελευθέρωση" και δοκιμάζει πως είναι να την κρατάς απ' το χεράκι, φιλάκια, γούτσου γούτσου, παιδάκια γιατί έτσι κάνουν οι φίλοι του, είναι μόδα εξάλλου να ερωτεύεσαι όπως το κάνουν όλοι και "δε βαριέσαι μωρέ για πήδημα το romeo είναι γεμάτο τεκνά"
γ) ο πιο ξεκάθαρος "μπάι" που είναι συνήθως με γκόμενα, που και που του αρέσει κάνα τεκνό αλλά "αυτό ντάξει ρε συ είναι ανοιχτομυαλιά, κάνα πήδημα δω κι εκεί, ωχ, τι μου συμβαίνει τι νιώθω, πρόσεξε μαλάκα μην ερωτευτείς, θα τον υποτιμήσω λίγο, θα αμαυρώσω το αντικείμενο του πόθου μου μέχρι να μην το ποθώ πια, αυτός είναι γκέι μωρέ, εγώ μπάι, άλλο είδος, κάτσε με τη Μαρία, τη Μαριγούλα μου - αχ βρε Κώστα (το ασυνείδητο όπως καταλαβαίνετε)- Μαριώ μου!!"
δ) ο "στρέιτ": "κανονικότατος" και τζέντλεμαν, αγαπάει τους γκέι και τα δικαιώματα τους και που και που παίρνει και κανέναν έτσι για συμπαράσταση στα συλλογικά οράματα της αριστεράς.

...και άλλοι πολλοί

αυτό εννοώ όταν λέω το "τέλος της σεξουαλικότητας": το να μην είναι αναγκαίο να γνωρίσει κανείς τον εαυτό του και τι θέλει, αλλά να είναι ότι γουστάρει και να είναι ότι δηλώνει. Αυτό δηλαδή που είπε ο μέγας Τσαρούχης "στην Ελλάδα είσαι ότι δηλώσεις" ως καθολικός νόμος, ως μόδα. Το να μην χρειάζεται σαν γκέι ή σαν μπάι να δώσεις μορφή στον εαυτό σου και στην ταυτότητα σου αλλά να ζεις μέσα σ' αυτό το χάος των εναλλασσόμεων ταυτοτήτων, των αισθημάτων που δεν μπορούν να κρατήσουν λεπτό λόγω της συνεχούς σύγχυσης, της εκτόνωσης στο άψυχο σεξ απλά γιατί "πρέπει να κάνουμε και κάτι να περνάμε καλά για να ξεχνάμε τα χάλια μας".

Μήπως η εξής ατάκα δεν ήταν όλη κι όλη το αποκορύφωμα της απελευθέρωσης μας;: "μωρέ μη ρωτάς τι είμαι, δε μ' αρέσουν οι ταμπέλες". Αυτή η φράση για 'μενα συνοψίζει την έννοια του τέλους της σεξουαλικότητας: αν είσαι κατά βάθος γκέι και παντρεμένος, δεν είσαι καταπιεσμένος απλά δεν έχεις ταυτότητα, είσαι διαφορετικός χαίρεσαι τη ζωή σου, αν είσαι μπάι αλλά περισσότερο γουστάρεις το μητσάρα απ' τη μαριγούλα δε χρειάζεται να το πεις, δεν έχεις ταυτότητα, ζήσε τη ζωή σου.

Συγγνώμη αλλά μου φαίνεται ότι το "όχι στις ταμπέλες" είναι η μεγαλύτερη ταμπέλα που κρεμάσαμε ποτέ απάνω μας . Κατά βάθος σημαίνει: "δε χρειάζεται να μάθεις ποιος είσαι ή τι θέλεις μωρέ, στο μεταμοντερνισμό ζούμε, όλα μπορείς να τα βρεις, στρέιτ γκέι, παντρεμένες χήρες, ζωντανούς νεκρούς, everything goes yoo whoo!!".

Δε μ' αρέσει να χαλάω τις ψευδαισθήσεις των ανθρώπων, αλλά δε μ' αρέσει απ' την άλλη να ξεγελάω και τον εαυτό μου οικειοθελώς. Γι' αυτό θα ήθελα να πως σ' όλους τους υπέρμαχους της "μη ταμπέλας" ότι πάντοτε σε κάθε κοινωνία και εποχή ο άνθρωπος ήταν υπεράνω των εκάστοτε δεδομένων ταμπελών κι όμως κάθε κοινωνία και άτομο ξεχωριστά πρέπει καλώς ή κακώς να προσδιορίζεται μέσα απ' την ταμπέλα του και είτε να την ξεπερνά είτε να τη φτιάχνει όποτε χρειάζεται σύμφωνα με τις αληθινές του επιθυμίες. Απελευθέρωση δε σημαίνει να μην υπάρχουν ταυτότητες και περιορισμοί, σημαίνει κάθε άτομο να είναι σε θέση να αυτοπροσδιορίζεται και να αυτοπεριορίζεται κι όχι να το παίζει ανοιχτόμυαλος και αντάρτης μέσα σ' ένα σχετικισμό και μια αυτοαναίρεση που παλιά το λέγαμε νεύρωση και σήμερα το λέμε μαγκιά.

Σκεφτείτε ότι τα φτιάχνετε μ' έναν τύπο χωρίς ταυτότητα. Σας αφήνει μετά από μακρόχρονο δεσμό κι ενώ όλα πήγαιναν καλά για μια γυναίκα ή για ένα τεκνό. Τι να το θεωρήσετε; Προδοσία, δειλία, βόλεμα, απάτη; Μα αφού δεν υπάρχουν ταυτότητες, καλύτερα να μην πούμε τίποτα. Έχετε δικαίωμα να νιώσετε θυμό, θλίψη, νοσταλγία, μεταμέλεια; "Μα σας παρακαλώ μη γίνεστε γραφικοί! γίνετε λίγο μεταμοντέρνοι, δεν υπάρχουν ταυτότητες γιατί θεωρείται ότι τα συναισθήματα σας πρέπει να έχουν μία. φλού φίλε, όλσ είναι φλου!" Καλύτερα να μη νιώσουμε τίποτα.

Μπορείτε ακόμα να διερωτηθείτε αν σας αγάπησε αν τον αγαπήσατε εσείς; Μα δεν υπάρχουν ταυτότητες ούτε για την αγάπη. Ας μην αγαπήσουμε τίποτα.

Μήπως είναι καιρός να σκεφτούμε πόσο αντιφατικοί και συγχυσμένοι είμαστε; Μήπως ήρθε η ώρα να μάθουμε να λαξεύουμε μόνοι μας τις ταυτότητες και να τις αγκαλιάζουμε για όσο μας χρειάζονται, μέχρι να προχωρήσουμε σε μια άλλη πάλι διαλεγμένη από εμάς; Μήπως ήρθε η ώρα να απελευθερωθούμε επιτέλους;

Άδοξος-μεταμοντέρνος-Μπάσταρδος

Υ.Γ. όπως καταλαβαίνετε αυτό που περιμένω δεν είναι μια συγκεκριμένη απάντηση. Απλά τις δικές σας εμπειρίες, γνώμες και προβληματισμούς για να ανοίξει ένα είδος συζήτησης. Σ' αυτά τα πλαίσια θα παρακαλούσα να αποφευχθούν οι κοινότυπες απαντήσεις του τύπου "δεν είναι όλοι έτσι, υπάρχουν λογής λογής γκέι όπως συμβαίνει με όλες τις ομάδες". Το ξέρω, όπως ξέρω επίσης ότι το άρθρο είναι πολύ γενικευτικό, ασαφές και ίσως να φανεί και λίγο πολύ απαισιόδοξο ή προκατειλημμένο. Στο μέτρο που μπορώ να σας βεβαιώσω και εσείς να με πιστέψετε, δεν έχω κα
μία προκατάληψη, ούτε κόμπλεξ. ξέρω ότι οι γκέι δεν είμαστε πλασμένοι για τη σύγχυση και τη μιζέρια. Ναι το ξέρω όμως δε μου αρκεί θέλω και να το βλέπω και αυτό το τελευταίο δεν υπάρχει, από προσωπική τουλάχιστον πείρα, πουθενά στον ορίζοντα. Αντίθετα με όλο αυτό το μπάχαλο και τη δειλία του καθενός μπροστά στον εαυτό του το μόνο που βλέπω είναι να 'ρχεται πάλι -με τον πρώτο πόλεμο, τα πρώτα κατασταλτικά μέσα ή αναταραχές- η στρειτοποίηση (πίσω στην ντουλάπα και την ενοχή δηλαδή) όλων εμάς των δήθεν τόσο απελευθερωμένων γκέι και μπάι. Α! Btw δεν είμαι επίσης ούτε απαισιόδοξος, είμαι απλά ένας αισιόδοξος καλά ενημερωμένος.

Υ.Γ.2 Προσωπικά εμένα με έχει κουράσει η γενική συμπεριφορά και εικόνα των ομοφυλοφίλων. Το να βρίσκεις μια καλή περίπτωση στις 100 δεν αρκεί. Από πλευράς μου έχω αποφασίσει να απομακρυνθώ σιγά σιγά. Παλιότερα θεωρούσα υπεκφυγή ή δειλία το να κάνει ένας γκέι σχέση με γυναίκα. Σήμερα δεν το βλέπω τελειώς έτσι και σκέφτομαι να το δοκιμάσω (έχω περιστασιακά εμπειρίες με γυναίκες αλλά ίσως επειδή δεν είμαι και τόσο μεταμοντέρνος τελικά εγώ προτιμώ να μη ξεγελάω τον εαυτό μου ότι είναι μπάι για μερικά πηδήματα). Τουλάχιστον οι γυναίκες ΄σ' αντίθεση με τους περισσότερους γκέι άντρες διατηρούν ακόμα κάποια "ταυτότητα" για την οποία μπορείς να νιώσεις αγάπη καινα χτίσεις κάτι πιο γερό.

Υ.Γ.3 συγγνώμη αν σας τα πρηξα! το κείμενο που βγήκε ποιο ασαφές απ' ότι λογάριαζα αλλά δεν ξέρω πως να εκφράσω αυτό που περιγράφω πιο καθαρά. όποιος πάντως ζεί έστω και στο ελάχιστο στην εποχή του και όχι στα άστρα νομίζω θα καταλάβει ότι αυτό που περιγράφω είναι το γενικό κλίμα της εποχής.

Συμφωνώ κι εγώ πως στις περισσότερες των περιπτώσεων η ατάκα "δεν μου ταιριάζουν οι ταμπέλες" σημαίνει "δε θέλω να παραδεχτώ δημόσια ποιος είμαι, δεν θα βγάλω εγώ το φίδι από την τρύπα, με εξυπηρετεί να λειτουργώ σε θολά νερά γιατί βασικά θέλω την ταμπέλα του str8".

Δηλαδή αν το σκεφτούμε, δεν τους προβληματίζει το θεωρητικό θέμα της ταμπέλας και των πιθανών περιορισμών (μαλακίες τώρα, αλλά ας το δεχτώ κι αυτό) που αυτή φέρνει, αλλά το ότι θέλουν και παραθέλουν ταμπέλα.
Θέλουν την ταμπέλα του "μη διαφορετικού".

Είναι κι αυτό μια συζήτηση και δέχομαι πως κάποιος μπορεί να μην επιθυμεί να είναι "υπό", να γίνεται θύμα, να χρειάζεται να αγωνίζεται.
Σκέφτεται:
"Η κοινωνία είναι μαλάκισμένη, λειτουργεί με ηλίθιους κανόνες, μας μαθαίνει να επιθυμούμε το κρυφτό, οπότε κι εγώ θα πάιξω με αυτούς τους κανόνες. Θα τους γαμίσω τα πέταυρα και θα ζήσω τη σύντομη ζωή μου όπως τη θέλω, χωρίς να δίνω λογαριασμό σε καμία ηθική επιταγή ειλικρίνειας και αγωνιστικότητας. Ούτως ή άλλως βλέπω τι συμβαίνει γύρω μου σε τόσα άλλα θέματα. Αυτό μας μάρανε;"
Απλά θα πρέπει να παραδεχτεί το άτομο αυτό πως η επιλογή του να παίξει το παιχνίδι με αυτό τον τρόπο, είναι επιλογή συνενοχής. Γίνεται αυτόματα συνένοχος σε οτιδήποτε τον χαλούσε στην κοινωνία και ξέρει πως κι αυτός με τη σειρά του θα μεταφέρει το πρόβλημα στα κοντινά του πρόσωπα.

Δική μου άποψη είναι πως τα πράγματα δεν χρειάζεται να γίνονται τόσο σύνθετα.
Μου αρέσει περισσότερο το απλό και το ξεκάθαρο, αν και γνωρίζω ότι δεν είναι πάντα εύκολο.

Ας πάρω κι εγώ ως παράδειγμα την έκφραση "σε αγαπώ". Σημαίνει πολλά και διαφορετικά πράγματα για τον καθένα.
Για πολλά χρόνια δεν ήθελα να την χρησιμοποιώ, γιατί δεν ήθελα να εγκλωβίζομαι σε πιθανές ερμηνείες, ή φοβόμουν πως αυτό που νιώθω ως αγάπη δεν είναι το ιδεατό ή αυτό που θα μου απαιτήσει ο άλλος.
Ένιωθα δηλαδή πως η λέξη αυτή ισοπεδώνει τον άλλον και βασικά είναι χρησιμοθηρική.
Κάποια στιγμή κατάλαβα πως είναι πολύ πιο δίκαιο και για εμένα και για τον άλλο άνθρωπο δίπλα μου, να χρησιμοποιώ την ταμπέλα-έκφραση, αλλά να διεκδικώ το δικαίωμα στην ερμηνεία της, το τι σημαίνει για εμένα στο τώρα μου.
Κάτι σαν αυτό που αναφέρεις "να προσδιορίζεται μέσα απ' την ταμπέλα του και είτε να την ξεπερνά είτε να τη φτιάχνει όποτε χρειάζεται σύμφωνα με τις αληθινές του επιθυμίες."

Απλά μια διευκρίνιση. Το ότι "προσδιορίζω" κάτι, δε επιθυμώ στη ζωή μου να σημαίνει ότι ταυτόχρονα "περιορίζω".
Τα θέματα ταυτότητας και συναισθημάτων, είναι συνήθως μεταβλητά, ή ακόμα ακόμα μπορεί να μην έχω ξεκαθαρίσει μέσα μου το τι και πως.
Δηλαδή αν δεν μπορώ να χωρέσω αυτό που νιώθω σε μια έννοια-ταμπέλα, θα χρησιμοποιήσω την πλησιέστερη, αλλά θα διεκρινίσω οτιδήποτε νιώθω πως με διαφοροποιεί.

Το θέμα όμως έιναι πως καλώς ή κακώς με τις ταμπέλες δεν προσδιορίζεις μόνο, αλλά χτίζεις κιόλας.
Ακριβώς λόγω του σύντομου της ζωής, αξίζει κάποια στιγμή να κάνεις δυο τρεις βασικές επιλογές και να αρχίσεις να χτίσεις πάνω τους κάτι.
Όταν έχεις αποκτήσει αρκετές εμπειρίες, μπορείς να πεις "ναι, είμαι αρκετά 'αυτό', θέλω να το παλέψω να πάιξω αυτό το ρόλο στη ζωή μου."
Κάτι αντίστοιχο είναι και η ταμπέλα-ρόλος του 'γονιού', με την οποία φρικάρουν πλέον οι στρέιτ και σε λίγο θα φρικάρουμε κι εμείς, με το καλο.


Υ.Γ.
@ Άδοξος- μεταμοντέρνος- Μπάσταρδος
Το τι γινόταν παλιότερα το περιγράφεις αρκετά ωραιοποιημένα, κατά τη γνώμη μου. Απλά τώρα έχουν μπει πλέον όλοι στο παιχνίδι, οπότε μπορείς να δεις περισσότερα θετικά και περισσότερα αρνητικά.