Εμένα πάντως με ενδιαφέρει, Πέτρο. Θεωρώ ότι η κύρια βάση πάνω στην οποία στηρίζεται η ομοφοβία (και ο μισογυνισμός, που δεν είναι άσχετο θέμα) είναι οι θρησκευτικές πεποιθήσεις ιδιαίτερα των αβρααμικών θρησκειών. Και στεναχωριέμαι ιδιαίτερα όταν μιλάω με γκέι που δηλώνουν χριστιανοί ορθόδοξοι και έχουν τρομαχτικά μεγάλη εσωτερικευμένη ομοφοβία, που εκδηλώνεται ακόμα και με ψυχαναγκασμούς (π.χ. μικροβιοφοβία/κόλλημα με την καθαριότητα=ενοχή ότι είμαι "βρώμικος" και "αμαρτωλός"). Βέβαια όταν πιάνω κουβέντα με τέτοια άτομα για την πίστη, καταλήγω σχεδόν πάντα στο να δηλώνουν ότι δεν πιστεύουν "ακριβώς" στην ορθοδοξία, αλλά στα "λόγια του Χριστού" και μόνο (τα οποία βέβαια δεν έχουν διαβάσει ποτέ!).

Και επειδή ρωτήθηκα από τον constantinosa.gr τι εννοώ λέγοντας "άλλο βιολογικό φύλο και άλλο σεξουαλικός προσανατολισμός" και δε θέλω να είμαι αγενής, νομίζω ότι εδώ υπάρχει αρκετό υλικό για το τι είναι βιολογικό φύλο, κοινωνικό φύλο, σεξουαλικός προσανατολισμός (βλ. και προηγούμενο τεύχος 10%), έννοιες τις οποίες θα πρέπει να έστω να έχει ακουστά κανείς όταν υποτίθεται ότι κάνει "έρευνα" ή "άρθρο" για την ομοφυλοφιλία.

Nίκος έγραψε:
δηλώνουν ότι δεν πιστεύουν "ακριβώς" στην ορθοδοξία, αλλά στα "λόγια του Χριστού" και μόνο (τα οποία βέβαια δεν έχουν διαβάσει ποτέ!).


Είναι το κλασικό, άλλο θρησκεία, άλλο εκκλησία, άλλο πιστεύω εγώ και λοιπές μπούρδες.

Μήπως και τα "λόγια του Χριστού" είναι ένα πράγμα (υποθέτοντας φυσικά ότι υπήρξε Χριστός, αλλά ας ξεκινήσουμε από το ότι υπήρξε, λέμε τώρα); Δηλαδή κάθισε και έγραψε αυτοβιογραφία ή έδωσε συνέντευξη στον Θεοδωράκη; Τα "λόγια του Χριστού" είναι σε πολλές βερσιόν και με πολλές ερμηνείες, όπως βολεύει κάθε φορά.

@ Νίκο

Συμφωνώ κι επαυξάνω σε αυτά που λες, τα έζησα κι εγώ, ως χριστιανός.

Εδώ χρειάζεται να εξηγήσω κάποια πράγματα που θεωρώ χρήσιμα για να κατανοήσουμε το σύγχρονο ορθόδοξο τοπίο. Ανάμεσα σε αυτά μπλέκονται και λίγα βιογραφικά, δικά μου.
Δεν θεωρώ ότι είναι ενδιαφέροντα για τους περισσότερους αυτά που θα πω, οπότε όσοι δεν το έχετε το κόλλημα με την ορθοδοξία κρατείστε το χρόνο σας και μην διαβάσετε το σεντόνι!

(Αν και βιάζομαι να μπω στα συγκεκριμένα που έχει γράψει ο constantinosa.gr και άλλοι, το αφήνω γι’ αργότερα. Δήλωσα ότι θα γράψω πολλά!)
; )

Ήμουν ένα παιδί που μεγάλωσε σε 'προχώ' ορθόδοξο περιβάλλον.
Αναφέρομαι στο νέο ρεύμα των συνειδητοποιημένων μορφωμένων νέων ορθόδοξων, που ξεκίνησε στα μέσα της δεκαετία του 70, που ήταν μέσα στην 'πνευματική' αναγέννηση της ορθοδοξίας, με τα πολλά βιβλία, τα σπέσιαλ μοναστήρια (όχι τις σειράς), τους ξεχωριστούς-διαλεχτούς πνευματικούς και χαρισματικούς γεροντάδες (Πορφύριους, Παϊσιους, Ιάκωβους και δε συμμαζεύεται, όλους τους γνώρισα), τα πνευματικά κέντρα με τις ομιλίες, τις συχνές εξομολογήσεις κι εκκλησιασμούς κλπ.

Είχα λοιπόν κι εγώ ακριβώς τα ίδια συμπτώματα που περιγράφεις:
Σιχασιά για τις μυρωδιές του σώματος και τα υγρά, αίσθηση ότι οι γκέι είναι 'βρόμικοι' και 'διεστραμμένες' προσωπικότητες, δυσκολία να έρθω σε φυσική εγγύτητα κι επαφή, μπλοκάρισμα στην συναισθηματική έκφραση, ψυχαναγκαστική επιτέλεση της φιλικής επικοινωνίας με στανταρισμένες χριστιανικές εκφράσεις και ρουτίνες και άλλα.

Αυτό αν και το παρατηρούσα στον εαυτό μου και δε μου άρεσε (είπαμε, από μορφωμένο περιβάλλον ήμουν) δε με ανησυχούσε, γιατί το δικαιολογούσα όπως γράφει ο φίλος μας ο constantinosa.gr παραπάνω: "ότι είμαι ο ασθενής, ο στερούμενος, χωμένος στην αμαρτία μέχρι το λαιμό". Οπότε το έβρισκα φυσικό να έχω όλα αυτά τα προβλήματα και ενοχοποιούσα τον εαυτό μου.

Άρχισα όμως να προβληματίζομαι πολύ έντονα, όταν είδα πώς πολλά από αυτά τα χαρακτηριστικά τα αποκτούσαν και άτομα που δεν τα είχαν πριν μπουν στην εκκλησία.

Γνώρισα άτομα σε χριστιανικά πνευματικά κέντρα και μοναστήρια, νέους και νέες κυρίως που είχαν ζήσει με πολύ διαφορετικό τρόπο από εμένα, πρώην αριστερούς, αναρχικούς, ναρκομανείς, άτομα που είχαν ζήσει σε χίπικα κοινόβια με ελεύθερο σεξ, ντεθάδες και ροκάδες (της εποχής, τέλη ογδόντα είπαμε ), άτομα που είχαν ασχοληθεί με ανατολικές θρησκείες κλπ.
Αρκετά λοιπόν τέτοια άτομα, είχαν τα διάφορα δικά τους προσωπικά προβλήματα και χώνονταν στην εκκλησία να βρουν "θεραπεία και κάθαρση".

Είχα την τύχη να παρακολουθήσω τη μετάλλαξη αρκετών από αυτούς μέσα σε ένα εύρος δεκαετίας σχεδόν.
Ενώ στην αρχή έβλεπα ξεχωριστές προσωπικότητες με την ελεύθερη έκφρασή της η κάθε μία, σιγά σιγά γίνονταν ένα κακέκτυπο copy-paste ενός απροσδιόριστου τύπου εκκλησιάνθρωπου, με δυσκολία επικοινωνίας κι έκφρασης, μηδενική νοητική αντίσταση, ένοχο και θλιμμένο βλέμμα και τυποποιημένες συμπεριφορές.

Έτυχε επίσης, την περίοδο εκείνη να ασχολούμαι με την αντιαιρετική ομάδα του π. Αλεβιζόπουλου και να διαβάζω κείμενα που περιέγραφαν τις ψυχολογικές και κοινωνικές επιπτώσεις που έχει η αίρεση στην ψυχοσύνθεση του ατόμου.
Ε, δε χρειάστηκε πολύ για να καταλάβω ότι αυτό που βλέπω μπροστά μου, είναι αυτό που διαβάζω. Αλλάζεις τη λέξη αίρεση με τη λέξη εκκλησία και τα υπόλοιπα ταιριάζουν γάντι!

Εδώ να κάνω μια παρενθεσάρα για να διατυπώσω έναν άλλο προβληματισμό. Η ορθοδοξία (και γενικότερα όλες οι θρησκείες), δεν είναι ένα πράγμα, ανεξαρτήτως της κοινωνικής πραγματικότητας. Αλλάζει δραματικά η εκδήλωση της θρησκευτικότητας, ανάλογα με τον βαθμό κοινωνικοποίησης που απολαμβάνει η συγκεκριμένη θρησκεία.

Να εξηγηθώ: Η ορθοδοξία για πρώτη φορά μέσα στα 1.400 χρόνια που επιβάλλεται, δεν είναι πλέον φυσική κοινωνική πραγματικότητα, όπως τη βίωναν οι παππούδες μας, αλλά 'επιλογή'. Αν και ακόμα είμαστε εμποτισμένοι με τις έννοιες και τον εκκλησιαστικό λόγο, το βίωμα πλέον δεν είναι κοινωνικό, αλλά προσωπικό.
Δεν ξέρω αν γίνομαι κατανοητός και δεν ξέρω αν έχει ιδιαίτερο νόημα να γίνω, αλλά θεωρώ ότι πλέον η ορθοδοξία λειτουργεί στους πιστούς όπως μια αίρεση. Αντικοινωνικά και ισοπεδωτικά.

Το σημαντικό που θεωρώ ότι πρέπει να κρατήσουμε είναι πως έχουμε να κάνουμε με τουλάχιστον δύο ορθοδοξίες και αυτό πρέπει να το έχουμε στο μυαλό μας για να ξέρουμε τι λέμε.

Η μία είναι η παραδοσιακή, μπορείτε να την πείτε και 'λαϊκή' ορθοδοξία. Είναι μια μίξη από παραδόσεις και λαογραφικά στοιχεία, πολύχρωμη, είναι αυτή που έζησαν μέχρι και οι παππούδες μας, η οποία έχει τον τρόπο της να συνδυάζει στην πράξη πράγματα που στη θεολογική θεωρία είναι ασυμβίβαστα.
Ένα μόνο παράδειγμα να δώσω: Ο δάσκαλος της μητέρας μου ήταν ομοφυλόφιλος (αναφέρομαι σε χωριό χωρίς καν ηλεκτρικό της δεκαετίας του 50), το ήξερε όλο το χωριό και κανένα πρόβλημα δεν υπήρχε. Με αυτή την ορθοδοξία δεν είναι πάντα σίγουρο ότι οι διαφορετικότητες έχουν πρόβλημα. Κάποιες φορές βρίσκεται ο τρόπος να γίνονται όλα. Κάποιες, λέω...

Μετά υπάρχει η άλλη ορθοδοξία, η θεολογικοπατερική ορθοδοξία, η ορθοδοξία των πνευματικών πατεράδων, των νέων μεγάλων κυριλέ μοναστηριών, του 'επιστημονικού' ελέγχου των πιστών, η ‘καθαρή’ ορθοδοξία, όπως έμμεσα αυτοπροσδιορίζεται.
Αυτή η ορθοδοξία, αν και νομίζει ότι είναι η αναγέννηση, δεν έχει καμία σχέση με ότι είχε ζήσει ο λαός στο παρελθόν ως 'φυσική' κοινωνική παράδοση. Ποτέ σε καμία ιστορική στιγμή δεν είχε ζήσει κανένας πιστός με τον απόλυτο τρόπο και τον πλήρη έλεγχο που ζουν οι χριστιανοί νέας κοπής. Ποτέ δεν υπήρξε τόση παροχή υλικού, τέτοιος ψυχαναγκασμός, τέτοια απαίτηση. Ο παραδοσιακός χριστιανός, άκουγε χαλαρά ένα δεκαλεπτάκι τη βδομάδα τον παπά να μιλάει πήγαινε στις ακολουθίες από κοινωνική υποχρέωση και μετά ζούσε τη ζωούλα του έτσι όπως η κοινωνία του ζητούσε, όχι όπως του ζητούσε η εκκλησία. Μπορεί να φαίνεται ότι αυτά τα δύο ταυτίζονταν σε πολλά, το κίνητρο όμως ήταν η κοινωνία και αυτό έχει ιδιαίτερο βάρος.

Σήμερα το βάρος για τους πιστούς της θεολογικοπατερικής ορθοδοξίας δεν το έχει το κοινωνικό βίωμα, αλλά η θρησκεία.
Η κοινωνία γι' αυτούς είναι κάτι μάταιο, που αργά ή γρήγορα θα καταστραφεί, η μόνη αξία είναι η εκκλησία.
Ο 'σπερματικός' θεολογικός λόγος, δεν καρποφορεί πάντα και παντού με τον ίδιο τρόπο...
Αυτό είναι το σημαντικό και σόρρυ που σας γκάστρωσα μέχρι να το βγάλω!

Σήμερα λοιπόν, η νέα ‘καθαρή’ ορθοδοξία αισθάνεται πολύ πιο έντονα την ανάγκη να βρει ένα κύρος και αυτό το κύρος μπορεί να το βρει μόνο μέσα από την απολυτοποίηση, όχι μέσα από την κοινωνικοποίησή της. Οι εποχές που το κύρος της ήταν δεδομένο και μπορούσε να βάζει ‘νερό στο κρασί της’ και να γίνεται πιο διακριτική, έχουν περάσει.
Η έκφρασή της, πέρα από τις χαριτομενιές του Χριστόδουλα, γίνεται όλο και πιο ακραία.
(Το παράδειγμα με τον διακριτικό νέο Αρχιεπίσκοπο, νομίζω πως θα βγει τελικά ανάποδα. Όλοι τσιρίζουν από πίσω του, και τον κακοχαρακτηρίζουν ‘άνευρο’, ‘ενδοτικό’ κλπ.)

Το πρόβλημα για εμάς εδώ είναι μεγάλο και τελικά θα αγγίξει και πιθανώς θα ακυρώσει τις προσπάθειες που πρέπει να γίνουν για το θέμα της ομοφοβίας στην εκπαίδευση.

Εξηγούμαι για μια ακόμα φορά:
Η ηθική μας διαίσθηση για ένα θέμα (εδώ αναφέρω το θέμα της κακοποίησης των ΛΟΑΤ παιδιών στην εκπαίδευση), διέπεται από παραμέτρους εγγύτητας και συναισθηματικής προβολής.
Όσο, δηλαδή, αισθάνεσαι ότι ο άνθρωπος δίπλα σου είναι ένας δικός σου άνθρωπος, τόσο πιο πολύ σε ενδιαφέρει να μην πληγώνεται και τον δέχεσαι. Με αυτό σχετίζεται και το παράδειγμα με τον ομοφυλόφιλο δάσκαλο του χωριού που ανέφερα παραπάνω. Όλη μέρα ήταν στο καφενείο με τους συγχωριανούς και τα πίνανε.

Όσο όμως ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας επηρεάζεται από την θεολογική επίσημη άποψη της εκκλησίας για την ομοφυλοφιλία (ότι ο ΛΟΑΤ συνάνθρωπος δίπλα σου είναι ένας άρρωστος, διεστραμμένος, σιχαμερός, που μόνο με τον παιδεραστή, τον κτηνοβάτη και το νεκρόφιλο μπορείς να τον παρομοιάσεις), τόσο πιο εύκολο γίνεται να μην μπορείς να έρθεις σε εγγύτητα και συναισθηματική προβολή μαζί του.
Από κει και πέρα μπορεί να παρατηρήσουμε όλα τα είδη της κακοποίησης να αυξάνουν.

Κάπως έτσι λειτουργεί η ρητορική του μίσους. Σε αποκόβει ηθικά από κάποια πρόσωπα, οπότε όταν υπάρχει έλλειψη εγγύτητας και συναισθηματικής προβολλής, μπορείς να γίνεις όσο απάνθρωπος θέλεις. Τα ωραιοποιημένα λογάκια «αγαπάμε τον ομοφυλόφιλο αλλά όχι την ομοφυλοφιλία», είναι εντελώς χωρίς αντίκρισμα.
Κατά τη γνώμη μου αυτή η ακραία άποψη της εκκλησίας θα εκφράζεται όλο και πιο έντονα πλέον, όσο γινόμαστε κι εμείς πιο ορατοί.

Επιστρέφω στα βιογραφικά μου για να το προχωρήσω:
Ενώ ήξερα από τα 7 μου απόλυτα ξεκάθαρα ότι είμαι ομοφυλόφιλος, μέχρι σε μεγάλη ηλικία έστω και μόνο η υποψία ότι κάποιος είναι ομοφυλόφιλος με έκανε να τον σιχαίνομαι, να τον αποφεύγω και να μη θέλω να μιλήσω μαζί του.
Ξέρω ότι το ρήμα 'σιχαίνομαι' είναι πολύ έντονο και ακούγεται άσχημα, είναι όμως αυτό που μαθαίνει κανείς στην εκκλησία.
Να σιχαίνεται.
Το ακούει με διάφορους τρόπους, ενταγμένο σε πολλά θεολογικά κείμενα και ομιλίες.
Βεβαίως να τονίσω ότι η 'αηδία' και η 'σιχασιά' είναι από τα συναισθήματα που είναι αναγκαία και απαραίτητη συνθήκη για την γέννηση και την έκφραση του ρατσισμού.

Εδώ είναι άλλο ένα από τα σημεία που πρέπει να προσέξουμε, αν θέλουμε να κατανοήσουμε πώς η ρητορική μίσους τελικά οδηγεί σε πράξεις βίας.
Γεννά κι ενισχύει ρατσισμό, τόσο απλά.

Θα διαβάσετε σε πολλά κείμενα εκκλησιαστικού λόγου, εκφράσεις και χαρακτηρισμούς που κινητοποιούν ακριβώς αυτή την αίσθηση.
Παράδειγμα τα κείμενα του Ιωάννη του Χρυσόστομου που ανάρτησε παραπάνω ο ανώνυμος φίλος, επίσης ένα πιο πρόσφατο και πιο έντονο παράδειγμα είναι οι δηλώσεις του μητροπολίτη Πειραιώς.

Να γράψω και μια εμπειρία μου που έχω αναφέρει ξανά, γιατί δείχνει αρκετά πράγματα για το πώς τα εκκλησιαστικά στερεότυπα οδηγούν σε ακύρωση της προσωπικότητας και αποδοχή του κύκλου της κακοποίησης.
Όταν στα 12 μου είπα στη μητέρα μου ότι μου αρέσουν τα αγόρια (ο κακομοιρούλης, είχα χάψει τα αγαπητικά χριστιανικά λογάκια και ήθελα να είμαι απόλυτα ειλικρινής σε αυτά που νιώθω...) αυτή με πήγε σε έναν πνευματικό που ακόμα πουλάει πολύ, στον π. Σαράντη Σαράντο. Είναι πραγματικά ένας μορφωμένος άνθρωπος με έντονα ασκητική ζωή και τραγικά μεγάλο κύρος στους χριστιανούς.
Εκεί λοιπόν έφαγα το σοκ μου και άκουσα τα απίστευτα άκυρα για το τι είναι ομοφυλοφιλία. Δεν μου έκανε πλήρη ανάλυση βέβαια, αλλά με ακύρωσε τελείως! Μου ταύτισε τα ερωτικά συναισθήματα που είχα από μικρός για άλλα αγόρια με το ότι τα ανδρικά γεννητικά όργανα είναι εξωτερικά, οπότε λογικό είναι να μας αρέσουν περισσότερο (εγώ ούτε που είχα δει όμως, μόνο σε αγάλματα!), μου είπε ότι είναι μια φάση που θα περάσει (εγώ ήμουν ήδη 5 χρόνια σε αυτή τη ‘φάση’ εντελώς συνειδητοποιημένος για το τι αισθάνομαι, όμως...) και μου τόνισε κι αυτός για τη δυστυχία και τη μιζέρια των ομοφυλόφιλων. Ενώ αισθάνθηκα ξεκάθαρα ότι μου λέει εντελώς άκυρα κι ανυπόστατα πράγματα, δε μου δόθηκε η δυνατότητα διαλόγου. Τελικά διαμόρφωσα την άποψη ότι μάλλον κάτι περισσότερο ξέρει που δεν το ξέρω εγώ και ακύρωσα τον εαυτό μου... Και σκέφτηκα ότι θα ζήσω ως δυστυχισμένος μια μίζερη ζωή...

Μπορείτε να δείτε ένα εντυπωσιακό κείμενό του π. Σαράντη Σαράντου για το θέμα που κυκλοφορεί στο διαδίκτυο εδώ:

anavaseis.blogspot.com/2010/06/blog-post_1403.html

Το παραθέτω, γιατί αυτά που λέει θεωρούνται ως το απαύγασμα και ο ανθός του ορθόδοξου προβληματισμού για την ομοφυλοφιλία. Αν το διαβάσετε θα φρίξετε από την τραγικά στερεοτυπική και αναχρονιστική του αντίληψη!!!

Λοιπόν, απλά και μόνο επειδή πιάστηκα, το κόβω εδώ.
Έχω βεβαίως να γράψω δέκα φορές τόσα!

Δυστυχώς δεν είχα το χρόνο να διαβάσω όλα όσα γράφεις, Πέτρο, γιατί ταξιδεύω σήμερα. Αλλά σίγουρα θα τα διαβάσω άλλη μέρα.

Μια παρόμοια κατάσταση έζησα κι εγώ, διότι μεγάλωσα σε μια υπερορθόξη οικογένεια. Η οικογένειά μου ήρθε στη Θεσσαλονίκη τη δεκαετία του '80, τότε που ήδη γνώριζε μεγάλη ανάπτυξη η φάση με τους διάφορους "πνευματικούς" που λές κι εσύ. Οι δικοί μου βρήκαν τη χαρά τους, γιατί στην επαρχία όπου είμασταν δεν υπήρχαν ακόμα τέτοια νεόυ τύπου μοναστήρια με μορφωμένους συνειδητούς μοναχούς και με μεγάλα "ονόματα" πνευματικών.

Ευτυχώς εμένα από την αρχή δε μου άρεσε η όλη φάση, από τότε που ήμουν μικρό παιδί 5 χρονών. Δυστυχώς όμως τότε δεν υπήρχε το ίντερνετ και οι ιστοσελίδες όπως το 10%, για να διαβάσω και τίποτα σωστό και αληθινό. Έτσι πέρασα κι εγώ από αυτή τη φρικτή φάση να ενοχοποιώ τον εαυτό μου για την ομοφυλοφιλία μου και γενικά για τη σεξουαλικότητά μου.
Μάλιστα, σύμφωνα με τους "άγιους" πατέρες του χριστιανισμού, θεωρείται αμαρτία μέχρι και ο αυνανισμός, η μαλακία δηλαδή. Και προβλέπονται και ποινές εννοείται... Οι διάφοροι "πνευματικοί" σου φορτώνουν ενοχές ακόμα και για τη μαλακία. Δηλαδή και ομοφυλόφιλος να μην είσαι, ως χριστιανός δε την βγάζεις καθαρή. Δεν επιτρέπεται τίποτα πριν το γάμο.

Είναι μεγάλη η μαυρίλα του χριστιανισμού.....

Νίκο, εδώ εστιάζεις στο βασικό μπλοκάρισμα του χριστιανισμού, την σεξουαλικότητα.

Υποτίθεται ότι η κοινωνία έχει απελευθερωθεί σε αυτά τα θέματα, αλλά αυτό έχει γίνει ως ‘παραχώρηση’, όχι ως πραγματική κατάκτηση ηθικής αυτονόμησης.
Οι θεσμοί (εκπαίδευση π.χ.) είναι πλήρως δεσμευμένοι απέναντι σε αυτό το θεολογικό μπλοκάρισμα.
Να το πω απλά, οι περισσότεροι από εμάς, str8 και ΛΟΑΔ αντιλαμβανόμαστε και ζούμε τη σεξουαλικότητά τους ως κάτι ημιπαράνομο και ημιανήθικο.

Τα μηνύματα που παίρνουμε είναι ότι η σεξουαλικότητα είναι κάτι επικίνδυνο, 'δύσκολο θέμα', θέμα οικογενειακό κι όχι επιστημονικό.
Όλοι έχουμε εσωτερικεύσει ότι τα παιδιά και οι έφηβοι πρέπει να προστατεύονται από αυτόν τον απειλητικό χώρο.
Η σεξουαλικότητα κυριαρχεί στο κοινωνικό μας υποσυνείδητο ως ένας χώρος που παράγει ψυχικές αρρώστιες και που παράγεται από τις ψυχικές αρρώστιες.
Σχεδόν όλη η ανθρώπινη σεξουαλικότητα, θεωρείται στην ουσία 'διαστροφή'.
(Αυτή είναι μια χριστιανική κληρονομιά που καθόρισε σε μεγάλο βαθμό και τις πρώτες ψυχολογικές προσεγγίσεις του θέματος.)

Δεν δικαιούμαστε να διαχειριζόμαστε επίσημα στην εκπαίδευση τα θέματα που σχετίζονται με τη σεξουαλικότητα όπως τις σχέσεις, τον ερωτισμό, τους ρόλους, τις φαντασιώσεις, τη σεξουαλική λειτουργία κλπ.
Γενικά 'σεβόμαστε' το θεολογικό μπλοκάρισμα και νομίζουμε ότι κάποιος θεός θέλει να έχει τον πρώτο λόγο πάνω στα αρχίδια και τις ωοθήκες μας.

Επίσης πολλοί καταλήγουμε να ερμηνεύουμε τα ερωτικά μας συναισθήματά μας με βάση μεταφυσικούς ή θεολογικούς όρους.
Ο έρωτας π.χ. ακόμα θεωρείται ότι οφείλει να έχει ή να παίρνει 'μεταφυσικές' διαστάσεις. Οφείλει να είναι μια αξία πέρα από τον άνθρωπο, να είναι δέσμευση για πάντα, να παράγει υπαρξιακές ιδέες.

Εδώ θέλει πάλι τραγικά μεγάλη ανάλυση, αλλά μάνι μάνι, καταλαβαίνουμε ότι οποιαδήποτε μορφή έρωτα δεν εξυπηρετεί το 'χριστιανικό σχέδιο', απαξιώνεται πλήρως και δαιμονοποιείται.

Η/ο έφηβος που ερωτεύεται ένα ομόφυλη/ο πρόσωπο, είναι επηρεασμένος από το σατανά. Ο έρωτάς του είναι δαιμονικός και οδηγεί στην ολική και οριστική απώλεια 'για πάντα'.
Οριστικά!!!
Δεν έχει κανένα δικαίωμα στα πλαίσια του ηθικού μας συστήματος (οικογενειακού, σχολικού κλπ) να αισθάνεται περήφανος και οκ με τα συναισθήματά του, ούτε να τα εκφράζει δημόσια. Αντικοινωνικοποιείται και απαξιώνει και ο ίδιος αυτό που αισθάνεται.

Αν και η κοινωνικές προκαταλήψεις είναι αρκετά ισχυρές, θεωρώ ότι το σημείο κλειδί που μας κακοποιεί τελικά και μας μπλοκάρει, είναι η θεοκρατική μας ετερονομία.
Εδώ να αναφέρω και άλλη μια προσωπική μου εμπειρία, σχετική.
Από μικρός καταλάβαινα ότι η ομοφυλοφιλία μου ήταν κάτι που δε θα τύχαινε χαρούμενης και θετικής αποδοχής από την κοινωνία. Αν και αυτό με τρόμαζε και με πίεζε, δε με έφερνε σε σύγκρουση με τον εαυτό μου, αλλά περισσότερο με τα κοινωνικά στερεότυπα και τις προκαταλήψεις. Είχα αρχίσει δηλαδή να κατανοώ ότι υπάρχει περιθώριο να τα διαχειριστώ αυτά τα θέματα.
Έλα μου όμως που εκεί μπήκε και μπλόκαρε τα πράγματα η εκκλησία.

Στην εφηβεία μου, από τα δεκαπέντε περίπου, άρχισα να συνδέομαι πιο συνειδητά με την εκκλησία (σε κάποιο βαθμό ήταν αντίδραση στον φιλελεύθερο κουλτουριάρη αριστεριστή, πλέον, πατέρα μου που την είχε δει αλλιώς και δεν ήθελε άλλες σχέσεις με εκκλησία). Είχα την ατυχία να έχω στο προάστιο που μεγάλωσα αρκετή κίνηση από νέους πνευματικούς πατέρες. Άρχισα να παρακολουθώ ομιλίες και να πηγαίνω σε συναντήσεις νέων χριστιανών. Γενικά στην αρχή το κλίμα όπως είπα ήταν πολύ ελεύθερο και συζητιόνταν ανοιχτά τα πάντα.
Όσο περνούσε ο καιρός όμως, τα πράγματα γυρνούσαν όλο και περισσότερο γύρω από πατερικά κείμενα, όλο και πιο χαρντ κορ θεολογικές αναλύσεις.

Θυμάμαι λοιπόν χαρακτηριστικά, ότι περίπου στα 17 άκουσα από τον παπά που μιλούσε κάτι που με σόκαρε σε τέτοιο βαθμό που για τα επόμενα 6 χρόνια κλεινόμουν όλο και περισσότερο στον εαυτό μου ακύρωνα όλο και πιο αυτοκαταστροφικά την προσωπικότητά μου και έφτασα σε ακραία σημεία κατάθλιψης. Αυτό βέβαια ήταν και η αφορμή να καταλάβω ότι κάτι πάει πολύ στραβά κι έτσι επιτέλους να ξεκόψω από τον κύκλο της εκκλησιαστικής κακοποίησης.

Ο παπάς λοιπόν, σε μια συνάντηση που το θέμα έφτασε στην ομοφυλοφιλία, είπε τα εξής:
Οι ομοφυλόφιλοι έχουν ένα ‘πνεύμα’ που τους ακολουθεί πάντα. Όποτε τον πλησιάζει ομοφυλόφιλος, πριν καν έρθει κοντά του να του μιλήσει, έχει αισθανθεί αυτή την παρουσία σαν πνευματική δυσωδία. Του είναι πολύ δύσκολο να την ανέχεται γιατί είναι πολύ έντονη.
Είπε ακόμα πως οι ομοφυλόφιλοι είναι οι πιο δυστυχισμένοι άνθρωποι. Με τους ομοφυλόφιλους δεν μπορείς να συζητήσεις γιατί το δαιμόνιό τους είναι από τα μεγαλύτερα. Ακόμα και άγιοι πατέρες, όπως ο γέροντας Σωφρόνιος από το Έσσεξ που έζησε το κίνημα της απελευθέρωσης των ομοφυλόφιλων στην Αγγλία, λένε ότι δεν πρέπει να μιλάει ένας χριστιανός μαζί τους.

Έκανε βέβαια την ‘αγαπητική’ διάκριση μεταξύ ομοφυλόφιλων που αγωνίζονται ως χριστιανοί. Το έχουν και θα το έχουν το δαιμόνιο, αλλά μπορεί κάποια στιγμή να θεραπευτούν!
Τι καλά!
Εγώ λοιπόν είχα πλέον ως δεδομένο, ότι είμαι μιαρός! Ότι όπου πάω ενοχλώ, μεταφέρω δαιμόνιο!
Ότι οι άλλοι απλά με ανέχονται με μεγάλη δυσκολία, λόγο του ότι είναι καλοί άνθρωποι, ότι καλύτερο είναι να κλειστώ και να προσεύχομαι!

Το καρατσέκαρα, βεβαίως, να δω τι γράφουν και άλλοι πνευματικοί για το θέμα.
Ε, δε βρήκα διαφορές! Ο πυρήνας και η τοποθέτηση της εκκλησιαστικής άποψης είναι αυτός! Ο παπα Γιάννης απλά, είπε τα πράγματα χωρίς να τα ωραιοποιήσει.

Τα επόμενα έξι χρόνια, ήταν από τα πιο εφιαλτικά που έχω ζήσει στη ζωή μου. Ανέπτυξα αγοραφοβία και δεν μπορούσα να κυκλοφορήσω ανάμεσα σε κόσμο, δεν μπορούσα να έχω φίλους, λειτουργούσα σα ρομπότ, όταν με άγγιζε κάποιος τιναζόμουν σα να με χτύπησε ηλεκτρικό, φοβόμουν ότι μολύνω τους άλλους. Μίσησα οτιδήποτε αγαπούσα κι άρχισα να κάνω ότι με κούραζε και με εξουθένωνε, έχασα το χιούμορ μου. Παραδόξως έβλεπα ότι η κατήφεια και η μιζέρια μου, ήταν κάτι που εκτιμούσαν και άρεσε στους άλλους χριστιανοί! Όσο πιο δυστυχισμένος και καταθλιπτικός γινόμουν, τόσο πιο πολύ οκ φαινόμουν για τον εκκλησιαστικό κύκλο. Βεβαίως παρατηρούσα ότι το ίδιο συνέβαινε και σε πολλούς άλλους...

Δε θέλω να περιαυτολογήσω, αλλά θεωρώ ότι τα περισσότερα άτομα που περνούν κάτι τόσο έντονο, δεν ξαναστέκονται εύκολα στα πόδια τους και συνήθως δεν μιλούν γι' αυτό.
Οι περισσότεροι μένουν στο χώρο της εκκλησίας με πλήρη εγκεφαλική ‘λοβοτομή’ (εξαιρούνται οι ομοφυλόφιλοι ιερείς που το χαίρονται, εγώ όμως είπαμε ότι ήμουν παιδί της νηπτικής και καθαρής ορθοδοξίας...).
Όσοι καταφέρνουν να βγουν από το χώρο, είναι πολύ βαθιά επηρεασμένοι και συνήθως δεν καταφέρνουν να τα βρουν με τον εαυτό τους και να κάνουν υγιείς σχέσεις.

Εμένα μου κόστισε πολύ σε χρόνο και χρήμα. Ευτυχώς τη φάση την έληξα αρκετά νωρίς, στα 23 μου, και εκ των υστέρων κατάλαβα πως είχα και αρκετά θετικά αντισώματα από την οικογένειά μου, που με βοήθησαν να το ξεπεράσω.

Αν κι από τότε έχουν περάσει 16 χρόνια, η ανάμνηση αυτής της περιόδου δεν έχει γίνει ουδέτερη.
Δε θεωρώ ότι το δικό μου βίωμα ήταν πιο έντονο, απλά έχω λόγους να πιστεύω ότι έχει νόημα να το περιγράψω.
Σε γενικές γραμμές αυτό που έχω δει αρκετά καθαρά είναι ότι δεν αρκούν οι κοινωνικές προκαταλήψεις και τα στερεότυπα για να μας μπλοκάρουν. Χρειάζεται κάτι παραπάνω και αυτό είναι ο αδιαπραγμάτευτος θεολογικός λόγος, οι δογματισμοί και η δαιμονολογία.

Ένα από τα πιο καυτά παραδείγματα για το μπλοκάρισμα που παράγει ο θεολογικός λόγος (αφορά και στα αναπτυξιακά στάδια του ανθρώπου), είναι το θέμα των φαντασιώσεων.
Πραγματικά είναι γελοίο το ότι ενώ από την επιστήμη θεωρείται ότι δεν μπορεί να υπάρξει σεξουαλικότητα χωρίς φαντασιώσεις, από την εκκλησία οι φαντασιώσεις θεωρούνται δαιμονικές ενέργειες!!!!
Να το πω κι αλλιώς. Οι φαντασιώσεις και τα σεξουαλικά παιχνίδια με το σώμα μας που από μικροί αναπτύσσουμε και 'σκηνοθετούμε', είναι το βασικό λεξιλόγιο για να μπορέσουμε να λειτουργήσουμε σεξουαλικά.
Από την εκκλησία λοιπόν, θεωρείται ότι όλα αυτά είναι 'που-κακά', τζιζ, του διαόλου πράμματα. Έτσι! Τελεία και παύλα! Δεν αφήνει κανένα περιθώριο για θεολογική διεύρυνση και κατανόηση του θέματος, οπότε και η εκπαίδευση πρέπει να κάνει μόκο.

Αυτά ήταν λίγα ακόμα από όσα έχω να πω, και δεν έχω πιάσει καθόλου να σχολιάσω συγκεκριμένα αυτά που γράφει ο constantinosa.gr...
Σι γιου λέιτερ!

Πέτρο, διάβασα όσα γράφεις. Έτσι περίπου τα έζησα κι εγώ, ευτυχώς σε μικρότερο βαθμό, σε μια πιο light εκδοχή. Είναι πραγματικά κρίσιμος ο διαχωρισμός που κάνεις ανάμεσα σε παραδοσιακή ορθοδοξία και θεολογικοπατερική. Οι περισσότεροι ομοφυλόφιλοι ( και ετεροφυλόφιλοι) δεν γνωρίζουν ποια είναι η πραγματική ορθοδοξία των «ιερών» κειμένων, των νέου τύπου μοναστηριών και των «φωτισμένων» πνευματικών πατέρων. Νομίζουν ότι η ορθοδοξία είναι τα 10 λεπτά που πηγαίνουν στην εκκλησία και ακούν τον παπά, μια στο τόσο, που λες κι εσύ. Έχει μεγάλη σημασία να μάθει ο κόσμος, τί πραγματικά σημαίνει ορθοδοξία, κι εσύ τα περιγράφεις και τα αναδεικνύεις όπως πραγματικά είναι.





Δυστυχώς, τώρα με την κρίση, τις απολύσεις και την ανεργία, υπάρχει ο κίνδυνος κάποιοι ομοφυλόφιλοι να πλησιάσουν την ορθοδοξία των μοναστηριών και των πνευματικών, προκειμένουν να ζήσουν την «αλήθεια» του «αγνού πνευματικού» χριστιανισμού. (σε αντίθεση με το διεφθαρμένο «κοσμικό» χριστιανισμό) Και γνωρίζεις κι εσύ καλύτερα από μένα ότι οι διάφοροι «φωτισμένοι» και μορφωμένοι πνευματικοί της εποχής μας, διαθέτουν μια «γοητεία» και μιλούν μ’ ένα πράο-μειλίχιο ύφος. Με αυτόν τον τρόπο μεταδίδουν μια ηρεμία στο συνομιλητή τους και τον εντυπωσιάζουν με την «αγιότητά» τους. Επίσης, μια και πολλοί πνευματικοί είναι μορφωμένοι, «τεκμηριώνουν» όσα λένε με «επιστημονικά» τάχα μου επιχειρήματα. Έτσι, πείθουν και προσελκύουν πιστούς.







Πέτρο, χωρίς να έχω καμία πρόθεση να σου θέσω «καθήκοντα», νομίζω ότι έχει νόημα να συνεχίσεις να λες την εμπειρία σου από τη θρησκεία. Είμαι σίγουρος ότι μπορείς να γράψεις ένα πολύ δυνατό άρθρο, στο οποίο να αναφέρεις όλες αυτές τις εμπειρίες από τη θεολογικοπατερική ορθοδοξία. Το καλύτερο θα ήταν να «δέσεις» τις εμπειρίες σου με συγκεκριμένα αποσπάσματα από τα κείμενα του αποστόλου Παύλου και των «άγιων» πατέρων, όπως ο Χρυσόστομος. Πιο σημαντικές θεωρώ τις αναφορές σε χωρία από τα έργα του απ. Παύλου, ώστε να καταρριφτεί και αυτό που πιστεύουν πολλοί, ότι την εποχή του Χριστού υπήρξε ο «αγνός» Χριστιανισμός, και ότι τάχα μου τότε οι χριστιανοί ζούσαν με αγάπη και ισότητα (έλεος!!), και ότι μόνο επί Βυζαντίου «αλλοιώθηκε» αυτός ο αγνός χριστιανισμός. Μια ματιά σε συγκεκριμένα σημεία των κειμένων του αποστόλου Παύλου, αρκεί για καταρριφτεί και αυτός ο μύθος.



Απ' ό,τι έχω καταλάβει, το 10% είναι ανοιχτό στο να δημοσιεύει τέτοια άρθρα, αλλά δεν μπορώ να σου το προτείνω εκ μέρους του!

Όμως ξέρω στα σίγουρα ότι το περιοδικό Κόκκινο θα δημοσίευε οπωσδήποτε ένα τέτοιο άρθρο για τις απόψεις της ορθοδοξίας σε σχέση με τους ομοφυλόφιλους, τις γυναίκες, τον έρωτα, το σεξ, την αυτοϊκανοποίηση. Αν τελικά σ' ενδιαφέρει κάτι τέτοιο και γράψεις το άρθρο, μπορείς να το στείλεις εδώ: lgbt@kokkino.org Και θα δημοσιευτεί και σε έντυπη μορφή και στο ίντερνετ, είτε επώνυμα είτε με ψευδώνυμο ή με αρχικά.



Θα μου πεις τώρα, γιατί δεν το γράφω εγώ! Θα μπορούσα να το προσπαθήσω κι εγώ, και μάλλον θα το κάνω στο μέλλον. Όμως, ποτέ δεν μπόρεσα να μπω απόλυτα στο πνεύμα της θεολογικοπατερικής ορθοδοξίας, παρόλο που με τρέχανε από το δημοτικό στα κατηχητικά και τα μοναστήρια. Εμένα από την αρχή μού κακοφάνηκε όλο αυτό, και ό,τι μπορούσα, το απέφευγα. Βέβαια, δε γλίτωσα από το χειρότερο: Θεωρούσα κι εγώ τον εαυτό μου ένοχο για την ομοφυλοφιλία μου και για τον αυνανισμό έως τα 23 μου περίπου. Όμως μέχρι εκεί. Τους διάφορους τυπικούς χαιρετισμούς (πχ ευλογείτε, την ευχή σας γέροντα κλπ) ποτέ δεν τους τηρούσα. Και απέφευγα συστηματικά τις ομιλίες, τις ακολουθίες, τις αγρυπνίες κλπ κλπ. Όλα αυτά τα έβλεπα να γίνονται γύρω μου, αλλά δεν τα έζήσα. Μόνο στην εξομολόγηση ήμουν συνεπής, και στις νηστείες. Πολλές λεπτομέρειες τις έχω απωθήσει από το μυαλό μου και τις έχω ξεχάσει. Επομένως, δεν έχω μια συνολική εικόνα από τη θεολογικοπατερική ορθοδοξία, την οποία βλέπω ότι εσύ έζησες και την περιγράφεις με πολύ σαφή τρόπο, όπως πραγματικά ήταν.



Αλλά όπως και να 'χει, ακόμα και αν δεν ενδιαφέρεσαι να γράψεις ένα συνολικό άρθρο για την ορθοδοξία, μπορούμε να το συζητάμε και εδώ στο forum του 10%.

Tom,

Δε λέω, σημαντικό που το kokkino.org βάζει λοατ θέματα. Αλλά γιατί τα βάζει γενικά στην κατηγορία κοινωνία και δεν ανοίγει μια κατηγορία "λοατ", όπως έχει για το γυναικείο κίνημα (που εμπίπτει κι αυτό στην κατηγορία κοινωνία τόσο όσο και το λοατ κίνημα);

just asking

Φίλε {}, πολύ σωστά το παρατήρησες και θα τους το προτείνω να ανοίξουν και κατηγορία ΛΟΑΤ.

Πάντως η στήλη ΛΟΑΤ στο περιοδικό Κόκκινο ξεκίνησε μόλις το Μάιο και μάλιστα μέχρι στιγμής έχουμε γράψει μόνο άτομα που δεν είμαστε (ακόμα) μέλη του Κόκκινου. (σημειωτέον ότι εμένα δεν με πίεσαν ούτε στο ελάχιστο να γίνω μέλος) Για τη συγκεκριμένη οργάνωση, το ζήτημα της απελευθέρωσης των ΛΟΑΤ ατόμων από την καταπίεση του κράτους και της κοινωνίας, είναι πολύ σημαντικό. (παρόλο που δεν έχουν κανένα gay-lesbian μέλος, απ' όσο ξέρω τουλάχιστον). Έτσι λοιπόν, ενθαρρύνουν όποια ομοφυλόφιλη και όποιον ομοφυλόφιλο θα ήθελε, να γράψει κάτι στο περιοδικό.

Είναι πολύ σημαντικό να αποκτήσουν ΛΟΑΤ στήλη και άλλα "straight" έντυπα.

@ Tom

Μωρέ έχω πολλά (δυστυχώς να γράψω για το θέμα αυτό. Το έχω, πώς το λένε, δεν περιαυτολογώ.
Βαριέμαι όμως να το κάνω συστηματικά, οπότε κάθε τόσο θα πετάω κι από κάτι. Έτσι, ψυχαναγκαστικά θα το κάνω, γιατί ο ιεραποστολικός ζήλος μου έχει φύγει.

Έχω καταλήξει (δυστυχώς ότι η εκκλησιαστική στάση και η συλλογιστικές που διαμορφώνουν οι πιστοί είναι τελείως πολεμικής φύσης.
Πώς να το πω, δεν υπάρχει διάθεση διαλόγου ούτε δυνατότητα ενσυναίσθησης από μέρους τους.

Οπότε ότι γράφουμε το γράφουμε στην ουσία για να αναδιηγηθούμε το τι έχουμε ζήσει, να κατανοήσουμε λίγο καλύτερα τι έχει γίνει. Πράγμα που δεν είναι απαραίτητο για όλους (αλλά και γι' αυτούς που είναι απαραίτητο, δεν είναι αρκετό).

Ίσως το μόνο θετικό που έχει για όλους νόημα, είναι πώς μέσα από μια τέτοια διαδικασία εστιάζουμε και φωτίζουμε σημεία που συνεχίζουν να λειτουργούν ως θρησκευτικές παγίδες.
Αυτό όμως θέλει μια καλή επιλογή, εκ των υστέρων, ώστε μέσα από όσα στερεότυπα ακούμε, να διαλέξουμε αυτά που πράγματι επηρεάζουν και τρομάζουν ακόμα.

Έχω γράψει ήδη άλλα τρία κατεβατά από θέματα που είναι απαραίτητα να κατανοήσουμε πριν αναφερθούμε συγκεκριμένα σε αυτά που λέει ο εκάστοτε πιστός (constantinosa.gr, Χρυσόστομος, π. Σαράντης, κ.ο.κ.), αλλά κολλάω στην επιλογή.
Δε θέλω να γίνεται βαρετή η διαδικασία για όποιον διαβάζει.

Γράφε κι εσύ αν να δίνεις αφορμίσεις.

Προτροπή για δολοφονία ομοφυλόφιλων από άλλο χριστιανικό blog:

"Ο αββάς Δανιήλ ζούσε σε μια Σκήτη σαν μοναχός.
Οι βάρβαροι όμως που πέρασαν από εκεί έκαναν έπιδρομές και έπιασαν τον αββά.
Εκείνος δραπέτευσε και τον ξαναέπιασαν.Την τρίτη φορά και κάποιος από αυτούς συνέβη να στραφεί εφάμαρτα (να "στραφεί εφάμαρτα" εννοεί ότι την έπεσε σεξουαλικά) προς τον αββά οπότε εκείνος σήκωσε μια πέτρα και την πέταξε κατεπάνω του και τον άφησε στον τόπο.
Μετανοημένος από την πράξη του αυτή προς τον αλλόφυλο έφυγε και πήγε στην Αλεξάνδρεια και βρήκε τον αρχιεπίσκοπο Τιμόθεο.
Εκείνος αφου άκουσε την υπόθεση του είπε:--
Ο Θεός ,που σε λύτρωσε δυο φορές από αυτούς ,μπορούσε να σε λυτρώσει και την τρίτη...παρόλα αυτά φόνο δεν διέπραξες διότι ΘΗΡΙΟ ΣΚΟΤΩΣΕΣ...
Επειτα εκείνος από τις τύψεις πήγε και παραδόθηκε στις αρχές.
Τον έκλεισαν για 30 ημέρες στην φυλακή.
Ύστερα ήρθε ο δικαστής ,ο οποίος αφου άκουσε την περίπτωση του είπε:--
Πήγαινε και προσευχήσου για μένα τον αμαρτωλό αββά μου.
Μακάρι να σκότωνες άλλους επτά από αυτούς."

(salograia.blogspot.com/2010/08/blog-post_20.html)


Σχόλιο δικό μου:

Φρικάρατε;;;
Εννοείται ότι και αυτό το αγιογραφικό κατατέθηκε με αγαπητική χριστιανική αγάπη!
Σας θυμίζει την περίπτωση με τον Σεργιανόπουλο;
Τα σχόλια που έκαναν μετά εκκλησιαστικοί παράγοντες;
Πρέπει να τα μαζεύουμε αυτά τα συλλεκτικά, δεν είναι καθόλου αστεία ή θεωρητική τελικά η χριστιανική αγαπητική προσέγγιση...