@Πέτρος

Δεν πειράζει, εμένα μ' άρεσε αυτό με τα μωρά!
Προσωπικά δε θέλω να μιλάω για παράδεισους και κολάσεις. Απλά
πιστεύω ότι να είσαι καλός άνθρωπος, δεν πάει χαμένο. Εγώ εξου-
σιαστικό θεσμό δεν το θεώρησα ποτέ, δεν ξέρω, αλλά πάντα επεξερ-
γαζόμουν αυτά που μας έλεγαν στο σχολείο.

1) ΤΟ Θεό, δεν έχει φύλο και δεν θα 'πρεπε. Χρησιμοποίησα αρσε-
νικό, αλλά δεν έχει σημασία.
2) Εγώ δεν έδωσα ποτέ κάτι τέτοιο, ακόμα και στην "τελική κρίση"
χρησιμοποίησα ένα ΑΝ υπάρχει. Το ανθρώπινο μυαλό δεν μπορεί να
κατανοήσει το Θείο, γι' αυτό και προσδίδει ανθρώπινα χαρακτηρι-
στικά. Επίσης πιστεύω ότι για ότι κακό μας συμβαίνει ή εμείς
φταίμε ή κάποιος άλλος (που θέλει να μας κάνει κακό προφανώς)
3) Εγώ είπα και στο προηγούμενο ποστ ότι η κόλαση και ο παράδει-
σος είναι εδώ και μάλιστα δανείστηκα απο τον Ζαν Πολ Σαρτρ την
φράση "η κόλαση είναι οι άλλοι", αν τους αφήσεις φυσικά να σε
επηρεάζουν αρνητικά.
4) Εγώ δεν ξέρω πώς λειτουργεί το Θείο, δεν προσπαθώ να μαντέ-
ψω, απλά κοιτάζω να είμαι σωστός απέναντι στον εαυτό μου πρώτα
και μετά στους άλλους.

Όπως είπα θρήσκος δεν είμαι, με την ευρύτερη έννοια της λέξης
εκκλησία (παπάδες, μοναχοί κ.λ.π), βγάζω φλούμπες!

Μιλάω μόνο για τον εαυτό μου (εξού και τόσα "εγώ" λολ).

Μωρέ μια χαρά το παλεύεις το θέμα.
Κι 'εγώ' στο πάλεμα είμαι.

Να φέρω ένα παράδειγμα για να γίνουν πιο κατανοητά αυτά που θα πω παρακάτω:

Φανταστείτε ότι στην τρίτη δημοτικού τα παιδάκια διδάσκονται ακόμα ότι η Εύα πλάστηκε από το πλευρό του Αδάμ. Όχι ως ένα μύθο, παράλληλα με τους άλλους αρχαίους μύθους, ε..
Και ενώ ακόμα δεν έχουν πάρει καμία γνώση για θέματα βιολογίας ή φυσικών επιστημών, τους ρίχνουμε αυτό ως σφραγίδα "πρώτης γνώσης" επί του θέματος.
Όσοι είναι εκπαιδευτικοί, γνωρίζουν πολύ καλά πόσο σημαντική είναι η πρώτη γνώση για ένα θέμα. Κάθε επόμενη γνώση θα έρχεται σε σύγκρουση με την πρώτη. ΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΑ. Και ασυνείδητα.
Κάθε κοριτσάκι και κάθε αγοράκι που νομίζει ότι στη ζωή του δεν έχει καμία σχέση με εκκλησία, αυτό το σχήμα το έχει και το παραέχει στο μυαλό του.


Όλη αυτή η συζήτηση, λοιπόν, δεν είναι για να παγιώσουμε άποψη και να το λήξουμε, αλλά για να ανασχεδιάζουμε όλο και πιο λειτουργικά τους νοητικούς χάρτες που κληρονομήσαμε. Να αφήνουμε ανοιχτό το θέμα για να το δουλεύουμε.

Είναι προσπάθειά μας να αναγνωρίσουμε τα σημεία 'μετεπιβίβασης' των ανθρώπινων ιδεών, τις αρθρώσεις και τους κόμβους που λειτουργούν και στρέφουν τα νοήματα και τις προσδοκίες μας ασυνείδητα.
Αυτά είναι κοινωνικά-πολιτιστικά προσδιορισμένα.

Μας δώσανε, κουβαλάμε, κάτι που δε δουλεύει σωστά αλλά καταφανώς προβληματικά.
Μια κοινωνική κατασκευή (θρησκεία) που ορίζει σε ικανό βαθμό και το 'υπερεγώ' μας, αλλά και τις επιλογές που κάνουμε ή φοβόμαστε ή αδυνατούμε να κάνουμε ως κοινωνία.
Θα μπορούσαμε να το συσχετίσουμε το θέμα και με τα οικονομικοκοινωνικά προβλήματα της Ελλάδας? Πιθανώς...

Αν πας σε ένα κάτοικο της Κίνας ή της Ιαπωνίας και προσπαθήσεις να χρησιμοποιήσεις λέξεις κι έννοιες θρησκευτικές που για το σύστημά μας είναι αυτονόητες και δε διακρίνουμε καν από πόσες άλλες ακολουθούνται, ο τύπος δε θα καταλάβει τίποτα.

Εκεί θα κατανοήσεις τι σημαίνει ότι ο άλλος είναι Κινέζος και θα φας τη φρίκη σου συνειδητοποιώντας ότι το θρησκευτικό εποικοδόμημα είναι πολύ βαθύ και πολύ σύνθετο, γεμάτο με έννοιες που ούτε ιδέα δεν έχουμε ότι τις διασυνδέουμε υποσυνείδητα.
Η γλώσσα και οι ιδέες δεν είναι απλές ουδέτερες συμπτώσεις, αλλά συμπτώματα μιας κοινωνικής κατασκευής.

Για εμένα δεν υπάρχει πιστός και μη πιστός 'Έλληνας'. Κουβαλάμε ακριβώς τον ίδιο προγραμματισμό μέσα μας.
Όταν μου λέει κάποιος ότι δεν έχει σχέση με την εκκλησία, γελάω για την άγνοιά του...

Ένα άλλο θέμα είναι αυτό το 'αν' και το 'ίσως' που μας έχουν ρίξει σαν κατάρα. Είναι ένα τραγικά δυναμικό εργαλείο στα χέρια της θρησκείας γιατί δεν έχουμε σχεδόν καμία δυνατότητα να ελέγξουμε το ποιες και πόσες λειτουργίες επιτελεί.
Είναι επικίνδυνο, γιατί ακριβώς κουβαλάει με 'αόρατο' τρόπο ένα ολόκληρο πακέτο από συγκεκριμένες ιδέες που δεν είμαστε ικανοί να διαχωρίσουμε.

Θεωρώ ότι ΔΕΝ υφίσταται 'αν' και 'ίσως' για θέματα γενικά κι απροσδιόριστα, θεολογικής φύσης, πέρα από τις πραγματικές και μετρήσιμες εμπειρίες μας.
Δεν έχει ΚΑΝΕΝΑ νόημα, γιατί πολύ απλά μπορεί να πάρει ΌΛΑ τα νοήματα, ανάλογα με το θρησκευτικό σύστημα που το εκμεταλλεύεται.
Όλα, τα πάντα!

Το 'αν' και το 'ίσως' εφαρμόζονται μόνο για στενές και συγκεκριμένες περιπτώσεις, εκεί έχει λογική υπόσταση ως υπόθεση.

Οπότε δεν ισχύει η πρόταση "αν υπάρχει θεός".
Κάνοντας αυτό το ερώτημα, δεν διερευνάμε υποθέσεις περί θεού, αλλά αποδεχόμαστε ή όχι πακέτα ολοκληρωμένα. Δεν υπάρχει ενδιάμεση.
Στην ουσία δεν ισχύει καν ως ερώτημα, αλλά οκ, μην το τραβήξω κι άλλο το θέμα.
Με τα θέματα αυτά έχουν ασχοληθεί ακόμα και αρχαίοι φιλόσοφοι και πάπαλα η ελληνική θρησκευτικότητα.

Τι καλά που θα ήταν να τη λήγαμε κι εμείς τη δική μας παράνοια! Θεωρώ ότι σε κοινωνικό επίπεδο, έχει χρέος η πολιτεία να το κάνει.
Και το πρώτο βήμα είναι να καταργήσει αυτό το κατηραμένο μάθημα των θρησκευτικών και να το κάνει θρησκειολογικό, λαογραφικό κλπ.

Να το πω και πιο απλά:
Η υπόθεση "Αν υπάρχει θεός" παίρνει τελείως διαφορετικό περιεχόμενο σε εμάς, άλλο σε ένα Κινέζο κι άλλο σε ένα Αφρικανό.

Δεν έχει ποιοτική σχέση με την υπόθεση "Αν έγινε σεισμός στην Ιάβα" ή με το ερώτημα "Αν ο χυμός πατάτας προλαμβάνει τον καρκίνο".

Δεν είναι καθαρή υπόθεση-ερώτημα, είναι ψευδής.
Δε στέκει επιστημολογικά ούτε συλλογιστικά, όχι γιατί δεν μπορούμε να έχουμε πρόσβαση σε δεδομένα ώστε να απαντήσουμε, αλλά γιατί είναι ψευδές ερώτημα, από μόνο του.

Δεν ξέρω αν έγινα κατανοητός, το ελπίζω παρόλα αυτά...

Γιατί είναι ψευδές ερώτημα; Ή μάλλον, πώς μπορεί να είναι ψευδές ένα όποιο ερώτημα; Ψευδής μπορεί να είναι μια απάντηση, αλλά η ερώτηση από μόνη της δεν εκφράζει κάποιου τύπου πεποίθηση, άρα δε μπορεί να διαψευστεί ή να επαληθευτεί (π.χ. το "η γη είναι τετράγωνη" είναι μια ψευδής απάντηση, αλλά το "η γη είναι τετράγωνη;" δεν είναι ψευδές ερώτημα, είναι απλώς ερώτημα).

Πέρα από αυτό, συμφωνώ ότι στην έννοια του θεϊκού δίνει καθένας διαφορετικό νόημα ή υπόσταση, που λίγο-πολύ υπαγορεύεται από τις πολιτιστικές/πολιτισμικές/κοινωνικές επιρροές και καταβολές του, οπότε μια θεολογική συζήτηση στην Κίνα μπορεί να μην έχει τίποτα κοινό με μια θεολογική συζήτηση στην Ελλάδα. Στη βάση του όμως, το ερώτημα "υπάρχει Θεός;" πρωτίστως σημαίνει "υπάρχει κάποια οντότητα που έφτιαξε κατόπιν σχεδίου τον κόσμο που ζούμε, ή όχι;". Αυτό μπορείς να το ρωτήσει κάποιος και εδώ και στην Κίνα και να είναι εξίσου κατανοητός. Και βέβαια καθένας μπορεί να απαντήσει για τον εαυτό του όπως νομίζει, ή και να αποφασίσει ότι δεν ενδιαφέρεται και τόσο να το απαντήσει τελικά.

Προφανώς, πέρα από τις θρησκευτικές πεποιθήσεις του καθενός, οι θρησκείες συνεχίζουν να παίζουν έναν κάποιο ρόλο στην καθημερινότητά μας, ειδικά σε χώρες όπως την Ελλάδα, που (υποτίθεται ότι) η συντριπτική πλειοψηφία του κόσμου πιστεύει στην ίδια θρησκεία. Αλλά αυτό πιο πολύ έχει να κάνει με τις κοινωνικές εκφάνσεις της θρησκείας (π.χ. άθεος ή μη, το πιο πιθανό είναι να αναφερθείς κάποια στιγμή στις "διακοπές των Χριστουγέννων"), παρά με κάτι άλλο. Το πρόβλημα βέβαια εδώ είναι ότι οι θρησκείες, πιο πολύ από το να απαντούν στις θεολογικές αναζητήσεις, τείνουν να επιβάλλουν/προωθούν συγκεκριμένες συμπεριφορές και νοοτροπίες, οπότε δεν είναι πάντα εύκολο να απαλλαγείς από την επιρροή τους - ουσιαστικά γι' αυτό έχουμε βρεθεί να μιλάμε περί της σχέσης χριστιανισμού και ομοφυλοφιλίας, ας πούμε. Θέλω όμως να πιστεύω ότι αν θες να ορίσεις τη δική σου προσωπική και κοινωνική ηθική, πέρα από τις θρησκευτικές διδαχές που ενδεχομένως σε έχουν ταϊσει από πιτσιρίκι,μπορείς να το κάνεις. Απλά θέλει χρόνο και κριτική σκέψη.

Όσο για το θέμα του μαθήματος των θρησκευτικών στα σχολεία, προσωπικά πιστεύω ότι καλύτερα θα ήταν να μην υπάρχει τίποτα - ούτε θρησκειολογική ανάλυση. Όσο συνεχίζουν να είναι συνδεδεμένα εκκλησία και κράτος (και θεσμικά, και στη νοοτροπία του περισσότερου κόσμου...), δύσκολα θα μπορούσε να παρουσιαστεί αντικειμενική προσέγγιση των υπόλοιπων θρησκειών - θα ήταν "η δική μας θρησκεία" και "οι άλλες".

Υ.Γ. More to the point, αλήθεια αυτό είναι τελικά το "παρ'τα"; Μα πόσο ευσεβές...Συνδυάζεται αρμονικά και με τη γνωστή νύξη για τον (φαντασιωσικό) πόθο της κυοφορίας, "πιο βαθιά, πιο βαθιά".

Χμ!
Κι όμως (αν και σε πολλά συμφωνώ) θεωρώ ότι δεν είμαστε ικανοί να κατανοήσουμε πόσο τραγικά πολύ καθοριζόμαστε από το θρησκευτικό πλαίσιο (που στην ουσία είναι η περιπέτεια των ιδεών μας).
Μας υπερβαίνει αυτή η διαδικασία.

Παραδείγματος χάρη, έγραψες με απόλυτα φυσικό τρόπο:
"Στη βάση του όμως, το ερώτημα "υπάρχει Θεός;" πρωτίστως σημαίνει "υπάρχει κάποια οντότητα που έφτιαξε κατόπιν σχεδίου τον κόσμο που ζούμε, ή όχι;"."
Όχι, αυτό δεν είναι κοινό ως δομικό στοιχείο ανάμεσα στα θρησκευτικά συστήματα.
Σε άλλο σύστημα δεν δίνεται καμία απάντηση, σε άλλο δίνονται πολλές περιφερειακές, άλλο σύστημα τελικά ούτε καν εστιάζει εκεί.

Ψάξε να δεις αν είναι ΤΟ κεντρικό ερώτημα ή αν δίνει ΜΙΑ απάντηση το προηγούμενο δικό μας σύστημα, το πολυθεϊστικό.
Για να μη σε πάω σε άλλα συστήματα...

Κι όμως εμείς θεωρούμε 'αυτονόητα', ότι αυτό αποτελεί 'αντικειμενικά' κάτι κοινό, πίσω από το ερώτημα "υπάρχει θεός", γιατί στο μονοθεϊστικό σύστημα είναι δομική η έννοια του δημιουργού θεού.
Δε μπορούμε να συνειδητοποιήσουμε πώς θα ήταν δυνατόν να μην ήταν δομική.

Αναγκαστικά, λοιπόν, το ερώτημα είναι ψευδές, γιατί δεν αντιλαμβανόμαστε, δεν μπορούμε να συνειδητοποιήσουμε τι ρωτάμε.
Νομίζουμε ότι είναι ένα ανοιχτό και ξεκάθαρο ερώτημα, είναι όμως ένα ερώτημα-καλάθι που μέσα (χωρίς να το αντιλαμβανόμαστε) έχει και την απάντησή του.

Εγώ το ονόμασα ψευδές γιατί σχετίζεται με συλλογιστική απάτη.
Θες να το πούμε άκυρο;
Στερούμενο νοήματος;

Κάτω από αυτή την έννοια μπορείς να χωρέσεις τελείως διαφορετικά θέματα, όπως είναι:
Η αρχική αιτία
Η δικαιοσύνη
Η παρηγοριά
Η ανταπόδοση
Οι φυσικοί νόμοι
Το τυχαίο
Ο νόμος περί κοινωνικής ηθικής
Η θεραπεία
κλπ κλπ
Το ποια από αυτά θα υπάρχουν στο καλάθι, δεν είναι καθόλου δεδομένο, ούτε το αντιλαμβανόμαστε.
Σε άλλες κοινωνίες ενώ θεωρείται αυτονόητα δεδομένο ότι υπάρχει η πρώτη και η πέμπτη έννοια, μπορεί να μη συμπεριλαμβάνεται κάποια που είναι δομική για ένα άλλο σύστημα.

Γενικά αυτό το καλάθι περιλαμβάνει ότι είναι 'μη διαχειρίσιμο' για μια κοινωνία. Ότι είναι πέρα από τις δυνατότητές μας.

Άρα λοιπόν, όταν κάνουμε εμείς σήμερα αυτή την ερώτηση, η απάντηση αναγκαστικά είναι μία και λειτουργεί υπέρ του ερωτήματος.
Η απάντηση είναι ό,τι έχει μέσα το καλάθι, εμπεριέχεται στην ερώτηση χωρίς να το ξέρουμε. Είναι αυτό το 'αν' και το 'ίσως' απέναντι σε αυτά που αδυνατούμε να διαχειριστούμε ακόμα.
Το ερώτημα δηλαδή, δεν έχει ανάγκη καθόλου μα καθόλου την απάντηση, για να επιτελέσει τη λειτουργία του.
Δεν περιμένει καν την απάντηση.
Και με αυτή την έννοια είναι ψευδές σαν ερώτημα.

Οπότε:
1. Δεν συνειδητοποιούμε τι ρωτάμε.
2. Δεν παίζει ρόλο τελικά το τι θα απαντήσουμε.

Αυτό είναι το παράδοξο και η μεγάλη παγίδα που κρύβει αυτό το ερώτημα.

Να ξαναβάλω το υστερόγραφο μπροστά:
Υ.Γ.
Ε, ναι, αυτό νομίζω ότι είναι!
'Πάρτα, όλα δικά σου καύλα μου" για εμένα σημαίνει φάε με και ξαναγέννα με.
Σε ταϊζω με το DNA μου!


Για τα υπόλοιπα πιο πρακτικά θέματα:

Γράφεις:
"Θέλω όμως να πιστεύω ότι αν θες να ορίσεις τη δική σου προσωπική και κοινωνική ηθική, πέρα από τις θρησκευτικές διδαχές που ενδεχομένως σε έχουν ταϊσει από πιτσιρίκι,μπορείς να το κάνεις. Απλά θέλει χρόνο και κριτική σκέψη."

Συμφωνώ.
Όμως:

Η κοινωνική ηθική είναι κοινωνική σύμβαση συνειδητή ή ασυνείδητη.
Δεν την ορίζουμε προσωπικά.
Μπορούμε να την επηρεάζουμε όμως, και αυτό γίνεται μόνο στο βαθμό που γνωρίζουμε πώς λειτουργεί.
Στην προσωπική μας ηθική θα μπορούσαμε να πούμε ότι κάνουμε ένα πιο συνειδητό παιχνίδι.

Το θέμα της ομοφυλοφιλίας ως παράδειγμα είναι πολύ πιασάρικο. Στην προσωπική σου ηθική μπορεί να έχεις ή να νομίζεις ότι έχεις ξεκαθαρίσει τα πράγματα. Εντούτοις ακόμα και η εντελώς προσωπική σου ηθική, είναι παράγωγο κοινωνικών συνθηκών, οπότε σε πολλές περιπτώσεις βλέπω ότι είναι ψιλοτζίφος η δουλειά. Παίζεται 'βρώμικο' παιχνίδι, οπότε καλό είναι όλοι εμείς οι 'ξεκαθαρισμένοι' να μην το αγνοούμε...

Για να μην παρεξηγηθώ ότι ισοπεδώνω τα πράγματα, να διευκρινίσω ότι κάθε άλλο, προσπαθώ να τα δω μέσα στη δυναμικότητά τους (και θεωρώ ότι την έχουν πολύ μεγάλη, τη δυναμικότητα, εννοώ ).

Αυτό που θεωρώ ότι είναι απόλυτα σημαντικό, είναι το να γνωρίζουμε όλο και περισσότερο τις μικρές λεπτομέρειες της περιπέτειας των ανθρώπινων ιδεών.

Για όλους τους παραπάνω λόγους (και για πολλούς ακόμα) θεωρώ ότι είναι απαραίτητο το μάθημα της θρησκειολογίας στα σχολεία , με εντελώς απομυθοποιημένο τρόπο, και πέρα από κάθε δεισιδαιμονική διάσταση.

Στο δημοτικό έχει νόημα να το προσεγγίζουμε με την έννοια των πολλών παράλληλων αρχαίων μύθων και τελετουργικών.
Σε μεγαλύτερες τάξεις μπορούμε να εμβαθύνουμε γύρω από τις κοινωνικές λειτουργίες που επιτελεί και να γίνεται αναφορά στο τι ορίζεται ως "πνευματικότητα" σε κάθε κοινωνικό πλαίσιο, ή ποιες ανθρώπινες αναζητήσεις έχουν συνδεθεί με τη θρησκευτικότητα.

Είναι απαραίτητο να το κάνουμε, ακριβώς γιατί όλη αυτή η περιπέτεια της θρησκευτικότητας είναι μια κοινωνική περιπέτεια, η ιστορική πορεία του ανθρώπινου πνεύματος.

Για να το πω αλλιώς, η θρησκευτικότητα δεν είναι 'του θεού' είναι των ανθρώπων.
Είναι μια δική μας παραγωγή και πρέπει να την επανακτήσουμε.

Δεν είναι δυνατόν να βγαίνει κάποιος παπάς και να μιλάει για θέματα πνευματικότητας, πλέον.
Χρειάζεται η κοινωνία να αντιλαμβάνεται ότι δεν έχει καμία ξεχωριστή 'εξουσία' ή 'δυνατότητα' ο ιερέας.

Στην ουσία έτσι δεν ασχολούμαστε με το ερώτημα, αλλά καταλαβαίνουμε το τι έχει μέσα το καλάθι.
Θεωρώ ότι πάντα θα υπάρχει κάποιο τέτοιο καλάθι. Ίσως το θεωρώ, γιατί είμαι κι εγώ επηρεασμένος από το σύστημα και δε μπορώ να αντιληφθώ πώς θα ήταν να μην υπάρχει.
(Η ιστορική πράξη όμως νομίζω πως δείχνει ότι θα συνεχίσει να υπάρχει.)

Το σημαντικό όμως είναι να μπορούμε να διαχειριζόμαστε αυτό που έχει μέσα, με πιο μεγάλη ευχέρεια.
Ούτως ή άλλως το τι έχει μέσα, πάντα αλλάζει, ας αλλάζει πιο συνειδητά.

Και για να το τριτώσω, να το πω κι αλλιώς:

Στους παπάδες πρέπει να φοράμε όλο και πιο στενά βρακάκια.
Έτσι και η πούτσα θα στραβώνει και τα αρχιδάκια θα παράγουν μη ικανό σπέρμα.

Αυτό είναι μια ωραία μεταφορική εικόνα για το πως μπορεί να λειτουργήσει η απομυθοποίηση του μαθήματος των θρησκευτικών στα σχολεία.

Εμείς θα γαμιόμαστε αναμεταξύ μας θεσμοθετημένα και στα φανερά κι αυτοί θα την παίζουν στα κρυφά. Κι όταν τους ξεφεύγει κανά σπερματάκι από την κλειδαρότρυπα που μας παίρνουν μάτι, εξασθενημένο θα κάνει ένα τσουπ και θα ψυχορραγεί στα πατώματα.

Εεεμ, άκυρο???

Βαρέθηκα να διαβάζω...
Εγώ απλά θα πω ότι πάντα επηρεαζόμαστε από την κοινωνία, δεν
γλυτώνουμε από αυτήν, σε όλα τα θέματα.

Κατ' αρχάς κανεις μα κανείς δεν μπορεί να αποδείξει ότι υπάρχει
κάτι ανώτερο, απόλυτο, που δημιούργησε τα πάντα. Εμείς θ' ακο-
λουθούμε την καρδιά μας και πιστεύουμε σε κάτι ή ασπαζόμαστε
μια θρησκεία, ή απλά δεν πιστεύουμε σε κάτι. Αν τελικά υπάρχει
κάτι θα το μάθουμε, μάλλον μετά θάνατον!

Το καλό σε γενικές γραμμές, είναι το ίδιο στις περισσότερες θρη-
σκείες. Καμιά θρησκεία δε λέει κλέψε, σκότωσε, βλάψε. Εμείς οι
ίδιοι έχουμε γεννηθεί με αίσθηση καλού και κακού, η οποία δια-
μορφώνεται ανάλογα με το περιβάλλον μας. Έστω ότι κάποιος δεν
πιστεύει σε τίποτα, δε νομίζω να θεωρεί σωστό την κλοπή ή τον
φόνο.

Το θέμα μας εδώ πέρα δεν είναι αν υπάρχει Θεός κ.λ.π. Το θέμα
είναι οι αντιλήψεις που προκαλούνται από τη θρησκεία, που έχει
δημιουργηθεί από τον άνθρωπο, και προφανώς από κάποιον ο οποίος
μάλλον τα άλλαξε προς όφελός του.

Η ομοφυλοφιλία τέλος, δεν είναι χειρότερη από την ετεροφυλοφι-
λία ή την αμφιφυλοφιλία. Όλες οι προτιμήσεις είναι το ίδιο.
Σεξ λέγεται και στις τρεις. Όλες μπορούν να βλάψουν χωρίς προ-
φυλάξεις. Το σεξ, και στις 3 περιπτώσεις, μπορεί να γίνει είτε
από αγάπη/έρωτα, είτε για απλή ικανοποίηση...

Θα μπορούσα να γράψω κι' άλλα, αλλά ξέρω ότι όλοι εμείς συμφω-
νούμε σ' αυτό, το θέμα είναι να βρουν το φως τους οι τυφλωμέ-
νοι από τις λανθασμένες αντιλήψεις.

Βρε, μην τα διαβάζεις, είναι για ειδικό κοινό αυτά!
Το ότι βαριέσαι είναι θεωρώ πολύ θετικό

Να πω ότι θα γράψω πολλά ακόμα ή θα με κυνηγάτε???

Εγώ δε θα σε κυνηγάω .
Απλά πιστεύω ότι το θέμα είναι φοβερά υπερτιμημένο. Στην ουσία
δεν είναι σημάντικό. Ούτε θ' ανακαλύψουμε τα μυστικά της δημιουργίας
ούτε θα καταλήξουμε κάπου. Απλά εκθέτουμε τις (εκτενείς) απόψεις
μας .

Έτσι κι αλλιώς, αν η αλήθεια αποκαλύφθηκε ποτέ, σίγουρα έχει δια-
στρεβλωθεί στα τόσα χρόνια.

Αυτό, i'm out!