Η γνώμη του 10%

Η Νταλίκα, το περιοδικό που εκδίδει η Λεσβιακή Ομάδα Αθήνας κυκλοφόρησε το δεύτερο τεύχος του. Το 10% αναδημοσιεύει την επιστολή μιας κόρης στη μητέρα της. Σύντομα θα ανέβουν σε ειδικό τμήμα του 10% όλα τα ενδιαφέροντα άρθρα της Νταλίκας.

Μαμά, η κόρη σου

Μαμά σ' ευχαριστώ που πήρες εσύ απ' το στόμα μου την ομολογία ότι είμαι λεσβία. Όταν ήμασταν έτοιμες και οι δύο γι' αυτό. Εγώ γιατί δεν ήθελα άλλο να σε ξεγελώ κι εσύ γιατί ήδη το είχες σκεφτεί, το είχες αναρωτηθεί, το είχες καταλάβει.

Μου είπες «φεύγεις για να πας να ζήσεις μαζί της;» και σου είπα ναι. Και τότε με ρώτησες: «είσαι λεσβία, λοιπόν;» Μετά απ' αυτό, το γύρισες από δω κι από κει μέσα στο μυαλό σου και σε τρεις μέρες μου είπες: «Δεν συμφωνώ με τη ζωή σου αλλά σ' αγαπώ», και ήμασταν πάλι όπως ήμασταν πάντα.

Μαμά σ' ευχαριστώ που δεν με εκβίασες ούτε απείλησες να με διώξεις (από τη ζωή σου κι από την καρδιά σου), που δεν διάβασα καμιά απόρριψη, καμιά αποστροφή, καμιά απέχθεια στο βλέμμα και στα λόγια σου. Κι όταν η αγαπημένη μου ήρθε να μείνει εκείνη αυτή τη φορά μαζί μου, το ξανασκέφτηκες λίγο, το κουβέντιασες απ' έξω-απ' έξω μια-δυο φορές, κι ύστερα της άνοιξες κι εκείνης την πόρτα σου. Μαμά, αυτό δεν το ξέρει κανείς, οι πιο χαρούμενες στιγμές από ολόκληρη τη ζωή των δυο μας, ήταν όταν βγαίναμε καμιά βόλτα οι τρεις μαζί. Είχαμε πάει εσύ αυτή κι εγώ, θυμάσαι, σ' ένα ταβερνάκι στις Αφίδνες, κι εκεί που περπατούσαμε στην εξοχή γύρισες και μου είπες πόσο πολύ ευχαριστημένη είσαι. Και, μαμά, όταν σου το είπα, ότι αγαπώ και θα ζήσω με μιαν άλλη γυναίκα, ήμουν 36 και ήσουν 75 χρονών, καθόλου μικρές και οι δύο. Από τότε περπατήσαμε κι άλλο δρόμο από κοντά, δρόμο και πόνο μαζί, βέβαια και άλλα πολλά, ξέχωρα η κάθε μια τα δικά της, μέχρι ν' αποχαιρετιστούμε όταν εσύ θα ταξίδευες στην άλλη ζωή.

Μαμά σ' ευχαριστώ που μου άφησες κληρονομιά την αποδοχή σου, που δεν ειρωνεύτηκες ποτέ κανέναν πούστη και δεν κακολόγησες καμιά γυναίκα –εμένα δηλαδή– επειδή ήταν λεσβία. Που δεν το έκρινες και δεν το σχολίασες. Και που αγανάκτησες για όσα τράβηξε ο Όσκαρ Ουάιλντ όταν είδες τη ζωή του στην τηλεόραση. Μάλιστα αυτό έγινε πριν ακόμα αποκαλύψεις την κόρη σου.

Ο μόνος καημός που ξεστόμισες τότε σχετικά με αυτό ήταν: «...Και δεν μπορώ να το πω σε κανέναν...» Δεν απάντησα. Τι να σου απαντούσα; Ήταν αλήθεια, δεν υπήρχε κανείς που να μπορείς να το κουβεντιάσεις χωρίς στενοκεφαλιά, χωρίς κρίσεις και καταδίκες. Όλα αυτά θα σου ήταν άχρηστα και το ήξερες. Κατανόηση μόνο χρειαζόταν κι αυτήν ούτε εσύ δεν την έβλεπες γύρω σου. Μαμά, σήμερα, θα περπατούσες μαζί μου την ημέρα της ομοφυλόφιλης περηφάνιας κι αξιοπρέπειας; Η δική μου περηφάνια και αξιοπρέπεια σαν γυναίκα και ομοφυλόφιλη συνδέεται με τη δική σου, γι' αυτό που ήσουν. Θα σε περιμένω μαμά. Mια μέρα, το ξέρω, θα περπατήσουμε μαζί.

Ιωάννα