Η Νταλίκα, το περιοδικό που εκδίδει η Λεσβιακή Ομάδα Αθήνας κυκλοφόρησε το δεύτερο τεύχος του. Το 10% αναδημοσιεύει ένα κείμενο της Άννας για τις άγνωστες λεσβίες που συναντά στην Αθήνα.

Συναντάω τις λεσβίες, σε χρόνο επαναληπτικό...

της Άννας

...στο σινεμά, όταν πηγαίνω με τη μητέρα μου. Κάθονται στην παραδίπλα σειρά, είναι δύο, μοιάζουν ζευγάρι, από αυτά με τίτλο «μεγάλη διαφορά ηλικίας». Τις χαζεύω, διακριτικά, μη με δούνε αυτές και μην με δει και η μαμά, να απομακρύνονται στο σκοτάδι της ακαδημίας.

στο δρόμο, όταν κάνω αφισοκόλληση, ενώ κατεβαίνω τη στουρνάρη κρατώντας τον κουβά με την κόλλα στο χέρι. Είναι πάλι δύο, μοιάζουν κι αυτές ζευγάρι, χαμογελάω μέσα μου, όχι τόσο διακριτικά, δεν είναι η μαμά μπροστά, είμαστε στα εξάρχεια, αφισοκολλούμε τρεις κουίαρ φίλες. Τις χαζεύω να περπατάνε δίπλα στο γεμάτο αφίσες τοίχο του πολυτεχνείου και να αγκαλιάζονται καθώς πλησιάζουν στην πατησίων.

στο βουνό, όταν πάω βόλτα το σκύλο. Τα πρωινά των κυριακών, στον υμηττό ή στου φιλοπάππου, ή σε όποιο άλλο πάρκο (ποιος λέει ότι οι λεσβίες δεν έχουν τα πάρκα τους;). Εκεί είναι, πάντα με το σκύλο της. Θα πούμε ένα γεια χαρά, όπως προστάζει η σκυλοκατάσταση, ίσως και δυο λόγια παραπάνω, και θα μείνω να αναρωτιέμαι αν «με είδε» κι εκείνη.

στο μαγαζί που πουλάει καπέλα στην αθηνάς. Εκείνο το μαγαζί με τα παλαιού τύπου μοντέλα καπέλων, σαν εκείνα που φορούσε ανελλιπώς ο παππούς μου. Πέφτω πάνω σε μία τρομερή λεσβία, όταν πηγαίνω να πάρω ένα καπέλο-δώρο για εκείνη, που τελικά δε θα το φορέσει ποτέ (ως τώρα). Εκεί λοιπόν, βρίσκω μια τρομερή λεσβία, που δοκιμάζει καπέλα και διαλέγει ένα ωραίο καρό μοντέλο.

στο καφενείο, όταν πίνω καφέ με το φίλο μου τον π. Κάθονται στο διπλανό τραπέζι και τσακώνονται, με τον τρόπο που φανερώνει ότι είναι γκόμενες. Σε αυτήν την περίπτωση ξέρω ότι εκείνες δε «με βλέπουν» ποτέ. Είναι πολύ απασχολημένες με τον καυγά. Είναι περίεργο αλλά το πάθος είναι πιο εύκολο να το χώσεις στην ντουλάπα, από ό,τι την οργή. Κρίμα.

στο πολυτεχνείο, στον άδειο διάδρομο, έξω από το αμφιθέατρο όπου γίνεται συνέλευση για τους μετανάστες και την αλληλεγγύη. Θα αποχαιρετιούνται με τρυφερότητα κάτω από τα μαύρα ρούχα και εγώ θα διασχίζω την ησυχία, με άλλο ένα από αυτά τα χαμόγελα.

στα σκαλιά έξω από το σπίτι, είναι τρεις, κάθονται να πιούνε μια μπύρα από το περίπτερο και συζητούν. Εμείς επιστρέφουμε σπίτι από κάποια βραδινή δουλειά ή βόλτα, βγάζουμε για λίγο το σκύλο να πάρει αέρα, στεκόμαστε κάπως παραπέρα, αγκαλιαζόμαστε και φιλιόμαστε, χωρίς να τις κοιτάμε, χωρίς να μας κοιτάνε, αλλά ξέρουμε ότι όλες μαζί φτιάχνουμε τη συνθήκη της δυνατότητας της ορατότητας, με την εκκωφαντική παρουσία μας στο μικρό στενό, τόσο κοντά και τόσο μακριά από τον υπόλοιπο κόσμο.