«Και που πας, ρε καραμήτρο, να κάνεις σεξ, με πρησμένο δάχτυλο;» λέει η inner voice. «Έχω κι άλλο δάχτυλο ηλίθια».

ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ ΜΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ, αυτή ήταν η τελευταία φράση που έγραψα σχεδόν τρία χρόνια πριν, αλλά επιτέλους, ΓΥΡΙΣΑΑΑΑΑ! Είμαι τόσο συγκινημένη που σε πιάνω και πάλι στα χέρια μου που δεν περιγράφεται! Δεν ξέρω από πού να αρχίσω έχω τόσα να σου πω! Να φανταστείς ότι νοστάλγησα ακόμη και την inner voice (ενοχλητική φωνή συνείδησης που πετάγεται όταν θέλει και όποτε θέλει και σχολιάζει δυσμενώς τα προσωπικά μου).

Λοιπόν, θα συνεχίσουμε από 'κει που σταματήσαμε, σαν να μην πέρασε μια μέρα. Πρησμένο ή όχι το δάχτυλο, σεξ έκανα εκείνο το βράδυ, παραβιάζοντας μια από τις βασικές μου αρχές να μην πάω ποτέ με στρέιτ. Γιατί καλό, δεν λέω, το φλερτ με τη wanna-be-λεσβία, η οποία ήταν και κουκλάρα, αλλά εγώ με άνθρωπο που δεν θα ήξερε τι να κάνει και πώς να το κάνει και φυσικά όλα τα υπαρξιακά του κόσμου απλωμένα σαν μπουγάδα ξενοδοχείου μπροστά μου, δεν ήθελα καθόλου να το ζήσω.

Ως προς το σεξ έπεσα έξω γιατί η επίδοση ήταν για σεμινάριο, ήξερε τα πάντα κι όχι μόνο θεωρητικά αλλά και στην πράξη, το πήγαινε το γράμμα και το έφερνε... Και γαμώ τους ταχυδρόμους ήταν!

Άσχετο, αυτό το βίτσιο με τις στρέιτ που στον άντρα το παίζουνε γατούλες και με τη γκόμενα γίνονται Γιώργος Φούντας στη Στέλλα το έχει λύσει καμία; Έτσι για να θέτουμε και ερωτήματα σ' αυτό το ημερολόγιο... Τεσπα, το σεξ το καταφέραμε, αλλά τα υπαρξιακά δεν τα γλιτώσαμε...

Τον Άμλετ σε διασκευή λεσβίας πέρασα, «to be a lesbian or not to be, that's the question». Εκεί που τα πηγαίναμε μια χαρά, να κάτι κλάματα! «Τι, έτσι θα είναι η ζωή μου και τι θα πω στη μάνα μου, στον πατέρα μου (προσθέστε όποιον άλλον θέλετε σ' αυτήν τη μεγάλη λίστα λεσβιακών θυμάτων πολέμου και είστε μέσα) και θέλω παιδιά κι όχι δε θέλω, θέλω εσένα μωρό μου (εγώ ήμουν αυτό) κι αν το μάθει κανείς δεν θα το αντέξω και αν με καταλάβουν στη δουλειά μου τι θα γίνει ...»

Φυσικά δεν την πείραζε να κάνουμε σεξ δέκα ώρες και να μας ακούει η μισή Αθήνα, αλλά μετά το σεξ άρχιζε το δράμα κι εγώ κουράστηκα, γιατί πρώτον είμαι και μεγαλοκοπέλα, δεύτερον είχα λύσει πρόσφατα το θέμα μου, το είχα πει στους γονείς μου, τράβηξα το ζόρι μου και ήθελα επιτέλους να απολαύσω τη ζωή μου ήρεμη και απελευθερωμένη (πολλή ησυχία ακούω, λες η inner voice να σώπασε για πάντα; Και πώς θα γράφω εγώ ημερολόγιο; Γύρνα πίσω καλέ, μιλάω για σεξ με γυναίκες!).

Τι έγραφα, α ναι, δεν είχα καμία διάθεση να περάσω όλη αυτήν την ψυχανάλυση. Την είχα ερωτευτεί λιγάκι, δε λέω, αλλά όταν μου εμφάνισε έναν γκόμενο με τον οποίο λέει ήθελε να προσπαθήσει να δει αν της βγαίνει αλλά να βρισκόμαστε και μαζί κρυφά και άλλες τέτοιες παπαριές την έστειλα κανονικά. Καλή η καψούρα, αλλά μεγάλωσα πια για να είμαι τόσο μαζόχα. Τότε ήταν που είδα ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο για ομοιοπαθητική κτηνιατρική (ναι εξακολουθώ να είμαι κτηνίατρος). Αποφάσισα να το παρακολουθήσω, μόνο που ήταν για δυο μήνες, στο Λονδίνο, ό,τι έπρεπε για να ξεχαστώ από την ιστορία με τη Μαρία και να κάνω κάτι καινούργιο. Πήρα λοιπόν τη βαλίτσα μου κι έφυγα. Που να φανταζόμουν ότι οι δυο μήνες θα γινόταν τρία χρόνια...

Συνεχίζεται...

ΥΓ. Inner voice, αν με ακούς, εκεί στα έγκατα του υποσυνείδητου μου, γύρνα πίσω και δεν θα ξαναπώ τίποτα, ό,τι σχόλιο και να κάνεις. Δεν έχει νόημα η συγγραφική μου ζωή χωρίς εσένα! Εντάξει, λεσβίκα δεν έπαψα να είμαι, όπως τόσο πολύ ήθελες, αλλά έκανα σεξ με άντρα, γύρνα και θα στα πω όλα, αλήθεια!!!