Όπου η Λεσβίκα πιάνει το νήμα από εκεί που το άφησε πριν τρία χρόνια και μιλάει για τα εξωτερικά και τα ... εσωτερικά.

Αγαπητό μου ημερολόγιο! Δεν βλέπω την ώρα να πιάσω χαρτί και στυλό (γιατί είμαι ρομαντική ψυχή και της παλιάς σχολής) και να συνεχίσω την εξιστόρηση της τρίχρονης απουσίας μου.

Λοιπόν, που είχαμε μείνει, α, ναι, μάζεψα μια βαλίτσα και τσουπ, στο Λονδίνο. Οι φίλοι μου, ο Νεκτάριος με τον παπάρα γκόμενο του τον Κωνσταντίνο, η Χρύσα, η Πηνελόπη και η Βίκυ δεν γκρίνιαξαν και πολύ, ίσα ίσα που χάρηκαν γιατί κανόνιζαν διάφορα τρελά ΣΚ στο Λονδίνο, λες και λίγη τρέλα είχαμε και χρειαζόταν να κάνουμε και εξαγωγή. Το κτηνιατρείο το κράτησε ο βοηθός μου, ο Γιώργος, στρέιτ, αρραβωνιασμένος, παίζει ποδόσφαιρο και αγαπάει τις μηχανές, μια χαρά παιδί, τόσο κανονικός που νομίζεις πως θα ακούσεις καμιά μέρα στην τηλεόραση ότι είναι αρχηγός τρομοκρατικής οργάνωσης ή σήριαλ κίλλερ, σαν τον Ντέξτερ. Λαμπρό παιδί σου λέω! (Την inner voice δεν ακούω και ανησυχώ).

Τεσπα, να 'μαι στην Αγγλία! Το σεμινάριο ήταν πολύ ενδιαφέρον και είχα πέσει με τα μούτρα στη δουλειά και στο διάβασμα. Δεν είχα καμία διάθεση για οποιαδήποτε περιπέτεια και η ιδέα του να κάνω σεξ μου έφερνε ναυτία, συμβαίνει κι αυτό πού και πού. Αντίθετα διψούσα για μάθηση (γράφω μαλακίες μπας και τσιμπήσει η inner voice, αλλά σκατά).

Anyway, επειδή πήρα άριστα στα τεστ, κέρδισα ένα ΣΚ σε μια πολύ φημισμένη κλινική η οποία ειδικεύεται στην περίθαλψη άγριων ζώων απ' όλο τον κόσμο. Χάρηκα πολύ και ξεκίνησα. Όταν έφτασα, η αλήθεια είναι ότι ξαφνιάστηκα λίγο γιατί δεν υπήρχε και πολύς κόσμος. Ένας φύλακας, βαρύς κι ασήκωτος μου έδειξε έναν χώρο να αφήσω τα πράγματα μου και να ετοιμαστώ. Έβαλα την αστραφτερή μου ιατρική μπλούζα και ξεκίνησα να βρω κανέναν άνθρωπο ή κανένα άγριο ζώο έτοιμο να δεχτεί τις υπηρεσίες μου ή και τα δυο κατά προτίμηση!

Εκεί που περπατούσα αμέριμνη, εμφανίζεται μπροστά μου μια τύπισσα και πριν προλάβω να πω κουβέντα, μου είπε σε πολύ περίεργα αγγλικά. «Κτηνίατρος είσαι; Πάρε τον κουβά και τρέχα, η Ρόζυ γεννάει». Ποιον κουβά, ποια Ρόζυ, ποιος κτηνίατρος; Και ποια είναι αυτή είπαμε; «Κουνήσου, μη χαζεύεις, έχουμε πρόβλημα!». Μάαααλιστα, άρχισα να τρέχω με τον κουβά στο χέρι, έχοντας στο πίσω μέρος του μυαλού μου ότι η κλινική είναι άγριων ζώων και η πιθανότητα να γεννάει σκυλί, γατί, κουνέλι ή έστω αγελάδα, ήταν ελάχιστη και ποια είναι αυτή που μου δίνει διαταγές εμένα; Έπειτα είδα τη Ρόζυ και τα ξέχασα όλα!

Βάλε το χέρι σου και τράβα, έχει κολλήσει το μικρό και δεν βγαίνει, έλα... Η Ρόζυ ήταν ελέφαντας, το μικρό είχε προβοσκίδα, το να βάλεις το χέρι στον κόλπο της ελεφαντίνας, μπορεί να σημαίνει να μπεις μέχρι το λαιμό, η ωραία μου μπλούζα γέμισε όλων των ειδών τα σωματικά υγρά, τα γυαλιά μου το ίδιο, τα μαλλιά μου χειρότερα... Η Ρόζυ κουνιόταν και νόμιζα ότι έκανε σεισμό, σταματήστε να κατέβω παρακαλώ... Συγνώμη, εγώ για ένα σεμινάριο ήρθα και βρέθηκα να ξεγεννάω ένα θηρίο που τα 'χει τα κιλάκια του. Σπρώξε, σπρώξε, κάποια στιγμή ξεμπλέχτηκε η προβοσκίδα και βγήκε το σκασμένο... πολύ γλυκούλι... Ξαφνικά πλάκωσε ένα σωρό κόσμος. Φωνές, φασαρία, χειροκροτήματα... Ερχόταν ένας-ένας να μου σφίξουν το χέρι, το οποίο ούτε που φαντάζεσαι τι είχε πάνω, Παναγία μου τι ρεζιλίκι....και ποια είναι αυτή που μου έδινε διαταγές, θα μου πει κανείς επιτέλους;

Συνεχίζεται...