Η λεσβίκα, αντιμέτωπη με τη «γυμνή αλήθεια», φορώντας μόνο ένα βρακί, κλεισμένη μέσα σε μια τουαλέτα, σκέφτεται πιθανούς τρόπους διαφυγής με ψηλά το κεφάλι!

Αγαπητό μου ημερολόγιο

Η τουαλέτα ήταν το τελευταίο μου καταφύγιο, θα έμενα εδώ μέσα, μέχρι να με βγάλουν χρόνια μετά, πεθαμένη από την πείνα και θα με αναγνωρίσουν από το βρακί. Ευτυχώς, φορούσα καλό βρακί διότι, αν φορούσα κανένα της πλάκας, θα είχα ήδη αυτοκτονήσει, πίνοντας όλα τα σαμπουάν και τα αφρόλουτρα και την κρέμα μαλλιών!

Τέλος πάντων, μετά την ηρωική μου έξοδο με το καλό εσώρουχο μπροστά σε δεκαπέντε άτομα ήμουν σε μια λεκάνη τουαλέτας κοιτώντας τα πλακάκια και ψάχνοντας κάποιο τρόπο να την κοπανίσω. Να πηδήξω από το μπαλκόνι; Να σκάψω λαγούμι και να βγω στο διπλανό σπίτι; Να μείνω μέχρι να φύγουν όλοι και να βγω σιγά σιγά; Έσπαγα το κεφαλάκι μου να βρω μια λύση: «Θεέ μου, πόση βλακεία χωράει σ' ένα μικρό κεφαλάκι; Οι τουαλέτες δεν έχουν μπαλκόνι μαντάμ, το λαγούμι θα σου πάρει κάνα δυο χρόνια και θα πρέπει να το σκάψεις μόνη σου, πάρε την κουρτίνα τρία, έχει μια δόση λογικής». Η inner voice, η γλυκιά μου!

Τι έμελλε να πάθω η καημένη, είπα να κάνω λίγο σεξ και έμπλεξα τα βρακιά μου. Εκεί που έκλαιγα τη μοίρα μου, άκουσα τη φωνή της Λουΐζας έξω από την πόρτα: «Μαρίνα, χρειάζομαι οπωσδήποτε την τουαλέτα, πρέπει να βγεις!».

Το περίμενα, το περίμενα ότι αυτό θα συνέβαινε και θα έπρεπε να βρεθώ αντιμέτωπη με όλους αυτούς. Άνοιξα την πόρτα και με περίμεναν δύο εκπλήξεις: η πρώτη ήταν ένα φλιτζάνι με καφέ, η δεύτερη ήταν η Λουΐζα που το κρατούσε προκλητικά, ντυμένη μόνο με το βρακί!

«Έλα, θα πρέπει να πεινάς, πάμε». Πήρα τον καφέ και την ακολούθησα στην κουζίνα, όπου το θέαμα με άφησε ξερή, όλοι όσοι ήταν στην κουζίνα πριν, εξακολουθούσαν να είναι, απλά τους έλειπαν τα ρούχα, ήταν όλοι αγόρια και κορίτσια μόνο με το εσώρουχα, έσκασα στα γέλια, ήταν πολύ γλυκό και ευγενικό εκ μέρους τους.

Η πείνα μετά από όλη αυτήν την περιπέτεια με είχε θερίσει κι έπεσα με τα μούτρα. Με ηδονή σκέφτηκα ότι ήμουν στο πάρτυ του χορτοφάγου, πάνω στο τραπέζι δεν υπήρχε κανένα ζωικό προϊόν, ούτε μπέικον ούτε λουκάνικα ούτε τυρί ούτε καν γάλα ή αβγά. Το μενού ήταν αυστηρά χορτοφαγικό. Ήμουν βαθιά ευτυχισμένη. Συστήθηκα με όλους, ήθελα να τους πω ότι τους αγαπώ αλλά συγκρατήθηκα. « Καλά έκανες, δεν είναι ανάγκη να μάθουν αμέσως ότι είσαι για δέσιμο, άσε να ανακαλύψουν και κάτι μόνοι τους». Η inner voice, προστάτης των ηλιθίων!

Εκτός από μένα και τη Λουΐζα που «πιανόμασταν», γενικώς, τα χάδια, τα φιλιά, το χούφτωμα πήγαινε κι ερχόταν, από και προς όλες τις κατευθύνσεις. Οι φίλες και οι φίλοι της Λουΐζας ανήκαν σε όλες τις εθνικότητες και ασχολούνταν με ό,τι μπορείς να φανταστείς, ήταν όλοι όμως σε κάποια ακτιβιστική οργάνωση και περνούσαν αρκετό χρόνο σε διάφορα κοινόβια σε όλο τον κόσμο, αν ήθελες να τους νευριάσεις απλά μπορούσες να πεις ότι σου αρέσει το πατέ πάπιας ή ότι φοράς γούνες.

Εκείνο που δεν ήξερα ακόμη ήταν ότι από κείνη τη μέρα και για τα επόμενα τρία χρόνια δεν θα αποχωριζόμουν το κορίτσι μου ούτε μια βραδιά και τα κοινόβια σε διάφορα μέρη του κόσμου θα ήταν το καινούργιο μου σπίτι. Τότε βέβαια, νόμιζα ότι θα περνούσα μια ωραία περιπέτεια που θα είχα να διηγούμαι στις κολλητές μου στην Ελλάδα μόλις επέστρεφα. Δεν είχα υπολογίσει πόσο πολύ θα ερωτευόμουν την τσουπωτούλα Βραζιλιάνα μου. «Σ' αυτήν την περίπτωση εγώ η inner voice, δεν έχω να πω τίποτα, μόνη μου ελπίδα, η επιστήμη».

Συνεχίζεται...